رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

ز شوق سر کوی آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند طالعم همایون است

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سپرم

می وزد از چمن نسیم بهشت
پس بنوشید دائما می ناب

تا ز میخانه و می نام نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشــم عنــایتی بــه مــن ذره نــوش کــن

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

نقد صوفی نه همه صافی و بی غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

دل به رغبت می سپارد جان به چشم مست یار
گر چه هوشیاران ندادند اختیار خود به کس

ساقی بیا که عشق ندا می کند بلند
کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید

دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی
که این را این جنین چشم است و آن را آنچنان ابرو

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری ست رنجاندن

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل
بنال بلبل بیدل که جای فریاد است

ترسم این قوم که بر دردکشان میخندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

ای که دایم به خویش مغروری
گر ترا عشق نیست معذوری

یا رب کی ان صبا بوزد کز نسیم ان
گردد شمامه ی کرمش کار ساز من

نگارم دوش در مجلس به عزم رقص چو برخاست
گره بگشود از ابرو و بر دل های یاران زد

دست در حلقه ی آن زلف دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

دل چو پرگار به هر سو دورانی می کرد
واندر آن دایره سرگشته ی پا برجا بود

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

دلا ز طعن حسودان مرنج و واثق باش
که بد به خاطر امیدوار ما نرسد

در سرای مغان رفته بود و آب زده
نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده ایم
هم دل بر آن دو سنبل هندو نهاده ایم

من و انکار شراب این چه حکایت باشد
غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
تا ابد جام مرادش همدم جانی بود

دوش از این غصه نخفتم که رفیقی می‌گفت
حافظ ار مست بود جای شکایت باشد

در شگفتم که درین مدت ایام فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل می دادت