پري سیما سکوت کرد.فرشاد خسته تر و ب ی حوصله تر از آن بود که تمایلی براي شنیدن سرگذشت او داشته باشد.اما از
آن جا که جوانی مو دب و با احساس بود نخواست با کم محلی و ب ی توجه ی احساسات او را جریحه دار کند.
پري سیما با صدایی آهسته تر گفت:"و حالا احساس م یکنم میتوانم دوست داشته باشم و عشق بورزم.
فرشاد به او نگاه کرد.روي صورت او قطره اي اشک نشسته بود.فرشاد متاثر از دیدن اشکهاي او در این فکر بود که پري
سیما چرا این چی زها را که باید به یک دختر بگوید براي او بازگو م یکند.
فرشاد دستش را روي موهایش کشید و هنگامی که دید او سکوت کرده براي اینکه حرف ی زده باشد گفت:"من م ی توانم
کمک ی به تو بکنم؟"
پري سیما به طرف فرشاد برگشت و رو در روي او قرار گرفت.او به پهناي صورت اشک م یریخت.فرشاد نگاهش را از او
برگرفت.
پري سیما گفت:"آره تو میتون ی کمک بزرگ ی به من بکن ی.آیا حاضري کمکم کن ی؟"
فرشاد از صراحت او کم ی جا خورد ول ی خیل ی زود حواسش را متمرکز کرد و پاسخ داد:"مطمئن باش هر کمک ی از دستم
بیاید کوتاهی نمیکنم.حالا بگو چه کنم".
پري سیما نگاه عمیقی به چشمان فرشاد انداخت و گفت:"میخواهم به او بگویی که من دوستش دارم و تنها آرزیم این
است که بتوانم همسرش شوم.م یخواهم به او بگویی اگر توانستم با مریضی روح یام کنار بیایم و به زندگی بازگردم و به
آن لنخند بزنم،فقط به خاطر او بوده است،اوست که با هر نگاهش شوق زندگ ی را در من بوجود میاورد.اوست که بیش از
هر کس دوستش دارم و حاضرم تمام هست یام را به پایش بریزم".
احساس ن ا خوشایندي وجود فرشاد را گرفته بود.در نگاه پري سیما شعله اي بود که فرشاد آرزو میکرد آنطور که فکر
م یکند نباشد.با صداي او به خود آمد.
"فرشاد تو حاضري پیغام من رو برسونی؟
فرشاد لبخند غمگینی زد و گفت:"خوب من باید به کدوم مرد خوشبخت ی این نوید عشق را برسانم؟"
پري سیما سکوت کرد و فرشاد لحظه به لحظه معذب تر م یشد.نگاه پري سیما گویاي همه چیز بود و فرشاد هم به خوب ی
آن را احساس کرده بود.پس از کم ی سکوت پري سیما با صداي گرفته اي گفت:"فرشاد خودت را به اون راه نزن،خودت
هم خوب میدون ی من از کدوم مرد صحبت م یکنم.آیا هنوز نفهمیدي که من دوستت دارم یا میخواه ی با صراحت از من
اقرار بگیري؟"
فرشاد پا به پا شد.انتظار چنین چیزي،آن هم در این شرایط را نداشت.سرش را به زیر انداخت.دوباره به پري سیما که
اشک م یریخت نگاه کرد و با دو انگشت شصت و سبابه چشمانش را فشرد.
فرشاد در حال ی که خستگی از صدایش پیدا بود با صداي آرامی گفت:"پري تو الان خسته هست ی،بهتره بري استراحت
کن ی،فردا در این باره با هم صحبت م یکنیم".
پري سیما دو دستش را جلوي صورتش گرفت و رویش را برگرداند و با صداي بلندي شروع به گریستن کرد.
فرشاد به اطراف نگاه کرد،صداي گریه او چون سوهانی روح او را میخراشید.
پري سیما در میان حق حق گریه گفت:"من باید میدونستم تو منو قابل دوست داشتن نمیدونی.درست است که تمام
عمر در کانادا زندگ ی کردم ول ی باور کن مثل یک ایران ی نجیب زندگ ی کردم و در تمام طول نامزد يام بین من و مایک
هیچ اتفاقی نیفتاده،باور کن من اجازه ندادم او به من دست درازي کند،فرشاد من دختر سالمی هستم ،سالم و دست
نخورده".
فرشاد با ناراحتی به پیشانی هاش فشار م یآورد،دلش براي پري سیما م یسوخت از طرف ی نمی توانست قول ی به او بدهد
که بعد ها نتواند به آن عمل کند.بهتر دید سکوت کند تا او کم ی آرام شود.
پس از چند لحظه همانطور که پیش بین ی میکرد پري سیما آرام شد.همان طور که پشتش به فرشاد بود با صداي
آهسته اي گفت:"اي کاش هیچ وقت تو را نم یدیدم،اینطوري خیل ی بهتر بود".
فرشاد قدم ی جلو گذشت و دستش را روي بازوي پري سیما گذشت و گفت:"گوش کن پري،فکر نکن تو لایق من
نیست ی،تو پاکتر و نجیب تر از اونی هست ی که کس ی بخواهد درباره ت فکر بد بکند.اما چطوري بگم من....من نمیتونم...
یعن ی در حل حاضر آمدگی پذیرش"....
پري سیما با صداي خفه اي حرف او را قطع کرد و در حال ی که بازو یش را کنار م یکشید گفت:"من از تو توضیح
نخواستم، تو مجبور نیست ی این کار را بکن ی،من فقط حرف دلم را گفتم،هیچ وقت از تو محبت گدایی نمیکنم،فقط اي
کاش همانطور که میگیفتند دل به دل راه داشت."و پس از گفتن این حرف به طرف ویلا رفت.
فرشاد مدتی همنجا استاد،مغزش دیگر کار نمیکرد،از طرف ی ندیدن فرشته و از طرف دیگر این اتفاق توان فکر کردن را از
او گرفته بود.
وقت ی به خود آمد نم یدانست چه مدت آنجا ایستاده و به تاریک ی جنگل خیره شده است.با تنی خسته و ب ی رمق به
سمت ساختمان حرکت کرد و بدون اینکه به خود زحمت بدهد تا براي ملاقات مهمانان به اتاق پذیرای ی برود به طرف
اتاق موقتی هاش رفت و بدون در آوردن لباس هایش روي تخت دراز کشید.
چند دقیقه بعد ضربه اي به در خورد،فرشاد بدون اینکه حتا تکان بخورد گفت:"در باز است".
در باز شد و منیژه در آستانه آن پدیدار شد.فرشاد نیم خیز شد و با بیحالی به او سلام کرد.
چهره منیژه نشان میداد که دلخور و عصبان ی است.
فرشاد با دیدن چهره مادرش متوجه شد که بازپرسی آغاز میشود و زیر لب زمزمه کرد:"این هم سومیش ،حالا بیا و
درستش کن".
منیژه روي صندل ی کنار تخت فرشاد نشست و بدون گفتن کلامی به او خیره شد.فرشاد با حالت کلافه اي روي تخت دراز
کشید و با ب ی حوصلگی گفت:"فکر نم یکنم آنقدر دلت برایم تنگ شده که براي دیدنم به خودت زحمت داده
باش ی،چیزي شده؟"
منیژه با لحن آمرانه اي گفت:"فرشاد بنشین کارت دارم".
فرشاد پ اهایش را از روي تخت به زمین گذاشت و روي لبه تخت نشست.
"بله بفرمائید ،من در خدمت شما هستم".
منیژه به چشمان فرشاد نگاه کرد و گفت:"فرشاد رفترت بسیار زننده و دور از شان و اعتبار من و پدرت است".
فرشاد احساس کلافگی میکرد.براي تسلط به رفتارش نفس عمیقی کشید و گفت:" کدوم رفتار من به شان و منزلت شما
لطمه زده،بگویید تا آن را اصلاح کنم".
"همین رفتار ب ی تکلفت،همین آمد و شد هاي وقت و ب ی وقتت،همین"....
"بس کن مادر ،باور کن خیل ی خسته هستم و حوصله توبیخ شدن و حساب پس دادن ندارم،فردا در این مورد مفصل با
هم صحبت م یکنیم".
م یخواست دوباره سر جایش دراز بکشد که لحن تحکم امیز منیژه موجب شد او همچنان سر جایش بماند.منیژه
چشمانش را بست و در حال ی که چهره هاش نشان میداد خیل ی ناراحت است ادامه داد:"خیل ی متاسفم که تو فکر آبروي
من و پدرت را نمیکن ی."سپس در حال ی که از روي صندل ی بلد میشد گفت:"فرشاد خوب گوش کن،از تو می خواهم تا
زمان ی که مهمانان هستند،مواظب رفتارت باش ی،بخصوص با دختر آقاي رستمی".
منیژه مکثی کرد و ادامه داد:"ممکن است این دختر در آینده تو ب ی تاثیر نباشد".
فرشاد با عصبانیت به او نگاه کرد و با لحن تندي گفت:"مامان،مثل اینکه دفعه قبل هم گفتم سر زندگ ی من معامله
نکنید، من مسیر زندگیم را خودم انتخاب م یکنم و به هیچ وجه حاضر نیستم نه با دختر رستمی و نه با هیچ یک از
دشیزگن محترم و با اصالتی که شما کاندید کردید،ازدواج کنم".
منیژه نگار تندي به فرشاد انداخت، در چشمان روشن فرشاد شعله خشمی فروزان بود.منیژه میدانست قادر نیست
فرشاد را به زور به انجام کاري وادار کند.م یدانست شخصیت فرشاد خیل ی محکم تر از آن است که تحت نفوذ قرار گیرد.
منیژه به این خصیصه فرشاد میبالید،اما حالا آرزو میکرد اي کاش اینگونه نبود.او بحث با فرشاد را بیهوده دید بنابراین از
جا بلند شد و بدون گفتن کلام دیگري از اتاق خارج شد.
فرشاد با خشم نفس عمیقی کشید و پنجه هایش را در موهایش فرو برد.
صبح روز بعد آقاي رستمی و دخترش ویلا را به قصد تهران ترك کردند.در مقابل اصرار منیژه و محمود مبنی بر ماندن
بیشتر، آقاي رستمی گفت که او و دخترش قصد دارند مسافرتی به یک ی از کشور هاي اروپایی داشته باشند.
هنگام مشایعت آقاي رستمی، پري سیما فقط چشم به فرشاد دوخته بود و فرشاد معنی نگاه او را در میکرد.
پس از رفتن آقاي رستمی چند تن از دوستان آنان نیز ویلا را ترك کردند.میهمانان باق ی مانده از اقوام بودند که قرار بود
تا آخر تعطیلات آنجا بمانند.
فرشاد بعد از بدرقه مهمانان به سرعت آماده شد و به سمت پل رفت.اما هر چه منتظر شد خبري از فرشته نشد.آنقدر
کلافه و سر درگم بود که نمیدانست چه باید بکند.تا پاسی از شب در همان حوالی قدم زد و شب هنگام به ویلا باز گشت
و بدون اینکه بخواهد با کس ی ملاقات کند به اتاقش رفت و در را از پشت قفل کرد زیرا حوصله هیچ کس را
نداشت.فرشاد با خود فکر میکرد اگر فردا هم نتوانست فرشته را ملاقات کند اگر شده تک تک منازل آن منطقه را براي
پیدا کردن او جستجو خواهد کرد.با این فکر چشمانش را بست و سع ی کرد بخوابد.




فصل نهم:
فرشته ساك لباسش را خال ی کرد و محتویات آن را داخل کمد گذشت.مادر مشغول خورد کردن سیب زمینی براي شأم
بود.فرشته نگاه ی به او انداخت و پرسید:"شما کاري با من ندارید؟"
مادر پاسخ داد:"فعلا که نه".
فرشته کوزه کوچک گلی را از گوشه ایوان برداشت و در آن را باز کرد و آب داخلش را روي ایوان پاشید و در حال ی که
راحت یهاي سفیدش را م یپوشید رو به مادر کرد و گفت:"من رفتم دنبال ترانه شما کاري با راحله خانم ندارید؟"
مادر سرش را تکان داد و گفت:"چرا خوب شد گفت ی،موقع برگشتن تخم مرغ های ی را که سفارش داده بودم بگیر".
فرشته در حال ی که از پله هاي چوبی پایین میرفت با صداي بلند گفت:"باشه،خدا حافظ".
فرشته تا منزل ترانه دوید و بعد کم ی صبر کرد تا نفسش به حالت عادي برگردد.آنگاه وارد حیات منزل ترانه شد.
راحله خانم پس از سلام و احوال پرس ی به فرشته گفت که روز پیش کوروش به همراه مادرش به دنبال ترانه آمده اند و او
را براي شرکت در مراسم عروس ی یک ی از اقوام شان به شهر برده اند و ممکن است ترانه تا آخره هفته منزل مادر کوروش
بماند.فرشته سفارش مادرش را به راحله خانم گفت و خود به تنهای ی به طرف چشمه راه افتاد.
فرشته حوصله نداشت به تنهای ی براي آوردن آب برود.هوا ابري بود و احتمال باریدن باران خیل ی زیاد بود.فرشته تصمیم
گرفت به منزل برگردد،اما با بیاد آوردن طبیعت زیباي حوالی چشمه و همچنین یادآوري خاطرات شیرین ی که از آن پل
داشت به سمت چشمه تغییر مسیر داد.
فرشته مطمئن بود دیگر فرشاد را نم یبیند.بخصوص با وجود غیبت دو روزه اي که داشت گمان میکرد فرشاد از آمدن او
ناامید شده و براي همیشه به جای ی رفته که از آنجا آماده بود.فرشته آهی کشید و سع ی کرد حواسش را به جاي دیگر
متمرکز کند.
او مسیر کوتاه منزل تا پل را ط ی کرد و زمان ی که به سر پل رسید به جای ی که دو روز پیش با فرشاد صحبت کرده بود و او
شاخه گ ل سرخی را به نشانه عشق به او تقدیم کرده بود نگاه کرد.لبخند غمناکی بر لبانش نشست و آهی از سر
افسوس کشید و آرام آرام به طرف چشمه به راه افتاد.وقت ی از کنار تیرك چوبی م یگذشت ایستاد و از کنار آن به
رودخانه نگاه کرد.آنقدر غرق در مرور خاطرات چند روز گذشته بود که صداي پای ی را که به او نزدیک میشد را نشنید.
قلب فرشته از شنیدن صداي پاي آشنا فرو ریخت.
"سلام"
فرشته جرات برگشتن نداشت و در همان حال پلک هایش را به هم فشرد تا از خواب نبودن خود اطمینان کند.قلبش
چون شاخه گ ل پژمرده اي که به آب رسیده باشد کلمه سلام را چون آب گواریی با تمام تار و پودش ربود.
فرشته به آرامی برگشت و در مقابلش فرشاد را دید که لبخندي بر لب داشت و چشمانی که با شیفتگ ی به او دوخته شده
بود.
لبان فرشته م ی لرزیدند و پاسخ سلام فرشاد را آنقدر آهسته داد که خودش هم صدایش را نشنید .فرشاد که چشم به
صورت او دوخته بود جواب سلامش را با تمام وجود شنید و با تمام احساس کلمات شبنم وار او را که از لبان کوچک
چون غنچه اش خارج م یشد پذیرا شد.
فرشاد محصور چهره دلنشین او شده بود.در دل خالق چنین خلقتی را حامد و ثنا میگفت.او به خود حق میداد که اسیر
و حیران این موجود ظریف و زیبا شده باشد.او نمیدانست چه باید بگوید و چه باید بکند.در همان حال میدانست نباید
وقت را از دست بدهد.همانطور که محو تماشاي او بود گفت:"فرشته جزاي کس ی که دو روز از این موقع تا پاسی از شب
عاشقی را منتظر بگذارد چیست؟ "
فرشته با ناباوري به فرشاد نگاه کرد و در همان حال اشک در چشمانش حلقه زد او باور نم یکرد دو روزي که او در خانه
دوستان و آشنایانش مشغول خوش و بش و دید و بازدید بوده فرشاد کنار پل انتظار آمدن او را می کشیده است.همانطور
که به فرشاد نگاه میکرد به او فکر میکرد ،این جوان کیست که پس از یک برخورد اینچنین واله و شیدایش شده.او از
فرشاد فقط نامش را م یدانست و بس،پس چه دلیل ی داشت که با زمزمه عشق اینچنین آشفته و پریشان خاطر شود.
فرشته نخستین بار نبود که زمزمه عشق را از جوانی میشنید،پیش از آن هم بارها جوانانی سر راه او سبز شده و برایش
نغمه عاشقانه سر داده بودند.اما این نخستین بر بود که عشق را در قالب کلمات ساده و ب ی تکلف م یشنید.
سخنان فرشاد ساده و ب ی ریا بود.حرف های ی که از دل بر م یخواست و به ناچار بر دل مینشست.زمزمه عشق او ب ی ریا و
تزویر بود و این صداقت به خوب ی در چشمان درخشان فرشاد نمایان بود .
فرشته سر به زیر انداخت.احساساتی متفاوت در او به وجود آمده بود.عقل با پر خاش به او تلنگر میزد که اینجا جاي
ماندن نیست،فکر آبروي پدر و مادرت باش، تو آزاد نیست ی هر کاري که خواست ی انجام بده ی.اما قلب با تمام قوا ثابت
قدم ایستاده و اعلام کرد بایست.به همون جای ی رسیدیم که همیشه دنبالش بودیم.همون جای ی که فرق انسان را با سایر
مخلوقات خدا نمایان م یکند .
فرشته سر دو راه ی منطق و احساس و به عبارتی دگر قلب و عقل گیر کرده بود و نمیدانست کدام را برگزیند .
او لحظه اي اندیشید و در فکر قدم ی به راه عقل گذشت.در این راه دنیاي پیش چشمش را آرام دید.دنیای ی که مثل صحرا
آرام و هموار بود،بدون هیچ پستی و بلندي،راه ی با رنگ هاي ملایم و لطیف.این راه ی بود که پیش از او خیل یها آن را
ط ی کرده و به زندگ ی راحت رسیده بودند دنیائی بدون هراس که همه چیز در آن منطق ی بود
.فرشته میدانست با انتخاب این راه مراحل اندک ی را این گونه ط ی م یکند،از روي مصلحت ازدواج م یکند و بعد بچه دار
میشود و مانند هر زن دگري فرزندانش را بزرگ م یکرد و .... در آخر مرگ در کنار فرزندان و نوه هایش، به نظر او این
تکراري و خسته کننده بود،فرشته م یاندیشید که براي قدم گذاشتن در چنین راه ی ساخته نشده است اگر غیر از این
بود او الان اینجا نبود .
فرشته در خیال از نیمه راه عقل باز گشت و به راه ی که قلب و احساس حاکم بود نظر انداخت.از همان ابتدا رنگهاي
متفاوتی پیش رویش نمایان شد.سرخ به رنگ هیجان،آب ی به رنگ آرامش،سبز به رنگ احساس،بنفش به رنگ مهر و ....
راه ی بود پر از پیچ و خم که هر لحظه اش هیجانی را می طلبید و هر قدمش شوري را بوجود میاورد.راه ی بود مانند همان
رودخانه پر شور که او روي پل بر فراز آن ایستاده بود.در این راه باید مثل همان رود که میخرشید راه ط ی میکرد،ترس
بود مهر بود ،عشق بود، مرگ بود .
آخر هر دو راه به یک چیز ختم میشد ،تنها مسیر آنها بود که با هم فرق میکرد.فرشته همچنان میاندیشید و فرشاد
منتظر پاسخ از طرف او بود.فرشته به اعماق روحش توجه کرد. متوجه شد روحش نیز به همراه تمام اعضاي جسمش راه
قلب و احساس را ط ی کرده است فقط این عقل بود که هنوز ناله میکرد ،شکوه میکرد فریاد میزد تا او را از راه ی که
میرفت بر حذر دارد.اما با قطره اشکی که از چشمان فرشته بر رویه گونه اش چکید عقل حاضر به تسلیم در برابر قلب شد
و در آن هنگام فهمید که رشته کار از دستش خارج شده است .
فرشاد با تعجب به قطره اشکی که از گونه فرشته سرازیر شده بود نگاه ی کرد و با لحنی که معلم بود حساب ی دست و
پایش را گم کرده است گفت:"باور کن منظور بدي نداشتم."سپس با حالت سر در گمی به او نگاه کرد

فصل دهم:
بی خوابی شب گذشته که تا نزدیکی هاي صبح ادامه پیدا کرده بود باعث شد فرشاد تا نزدیکی هاي ظهر در رختخواب
باشد.
وقت ی از خواب برخاست پس از اصلاح و استحمام به طبقه پایین رفت.رحمان به او اطلاع داد که خانم و آقا به همراه
مهمانانشان براي دیدن مسابقه اسب دوانی به ییلاق رفته اند.
فرشاد از اینکه ویلا در سکوت و آرامش بود لذت میبرد.
رحمان پرسید:"آقا،صبحانه آمده است،بیاورم خدمتتان.؟"
"نه،متشکرم،میل ندارم،فقط اگر میشه یک فنجان قهوه برایم بیاور".
فرشاد به سمت پنجره بزرگ ویلا رفت و پس از چند لحظه روي کاناپه اي که نزدیک پنجره بود نشست و پاهایش را روي
هم انداخت و به فکر فرو رفت.تصور دیدن دوباره فرشته احساس خوب ی به او میداد.با به یاد آوردن چهره او قلبش فرو
می ریخت و با خود اندیشید چقدر دوست داشتنی و زیباست.
او دو ساعت زودتر از قراري که با فرشته داشت،کنار چشمه نشسته بود و چشم به راه ی دوخته بود که یقین داشت
فرشته از آن خواهد آمد.
آن روز نیز آسمان گرفته و ابري بود.فرشاد نگاه ی به ابرها کرد و با خود گفت:"نکنه به خاطر ابري بودن هوا نتونه بیاد".
از این فکر اخم هایش درهم شد و با نگران ی به آسمان نگاه کرد.
از طرف ی فرشته به نرده چوبی ایوان تکیه داده بود و به آسمان چشم دوخته بود.
ابرهاي تیره تمام آسمان را پوشانده بودند و انتظار نمیرفت که حالا حالا ها هوا صاف شود.او می دانست با وجود ابري بودن
هوا مادر اجازه خارج شدن از منزل را به او نمیدهد،چه برسد به اینکه بگذر او به چشمه برود.
فرشته آهی کشید و در دل آرزو کرد اي کاش ترانه آنجا بود.می دانست با وجود ترانه مادر با به چشمه رنفتن او مخالفتی
نمیکند،اما به گفته راحله خانوم،ترانه تا آخر هفته برنمیگشت.
دلش کنار چشمه بود و دوست داشت به هر قیمتی که شده به آنجا برود.خوب م یدانست فرشاد به انتظار او نشسته است
و همین آتش درونش را شعله ور تر م یساخت.
فرشته شب گذشته تا نیمه شب بیدار بود و فکر میکرد.او به خود،به احساسش،به پدر و مادر و حتا عمه و پسر عمه اش و
از همه بیشتر به فرشاد فکر کرده بود.عاقبت تصمیم خود را گرفته بود.
فرشته تصمیم گرفته بود که با پدرش صحبت کند،پدر منطق ی تر از مادر است و با درك عمیق خود او را درك خواهد
کرد.با این فکر که به زودي با پدر صحبت خواهم کرد چشمانش را بر هم نهاده بود.
اکنون در فکر شب گذشته بود و با خود م یاندیشید که هنگام شب مشکلش ساده تر و قابل حل تر از حالا به نظر
میرسید.در این فکر بود که ناگهان چشمش به ترانه افتاد که با کوزه اي به طرف آنان م یآید.شادي تمام وجودش را فرا
گرفت طوري که اگر دنیا را به او میدادند اینقدر خوشحال و شوق زده نم یشد.از هیجان کم مانده بود براي در آغوش
گرفتن ترانه از روي ایوان به پایین بپرد.
ترانه با دیدن او دستش را تکان داد.فرشته لبش را به دندان گرفت تا احساساتش را کنترل کند.با سرعت به طرف کوزه
آب که هنوز نصفه نشده بود رفت و دور از چشم مادر آب آن را از لبه ایوان در باغچه خال ی کرد.
فرشته از هیجان نفس نفس میزد و دعا میکرد رنگ و رویش عادي باشد تا مبادا مادر شک ببرد.
با صداي بلندي که مختصري لرزش داشت سلام کرد تا به مادر بفهماند کس ی آمده،سپس در حال ی که سع ی میکرد
لحنش خیل ی عادي باشد گفت:"مادر ترانه آمده."و پس از مکثی ادامه داد:"فکر کنم آمده بریم چشمه" و با ششدانگ
حوسش منتظر جواب مادر شد.
مادر از داخل منزل با صداي آرامی گفت:"آب که داریم،تازه ممکن است باران ببرد"
فرشته کوزه را بالا گرفت و گفت:"اما کوزه که خال ی است،تازه ما زود بر میگردیم پیش از اینکه باران ببارد".
با اینکه خیل ی سع ی میکرد تا کلامش را خیل ی عادي بیان کند اما از کلمه کلمه حرفهایش میشد حالت التماس را شنید.
خوشبختانه مادر متوجه آشفتگ ی او نشد و بدون اینکه به چیزي شک کند گفت:"پس معطل نکن،زود هم برگرد تا مثل
دیروز خیس نشی".
فرشته دستش را روي قلبش گذاشت و چشمانش را بست و نفس راحت ی کشید.ترانه با صداي بلندي سلام کرد،فرشته
پاسخ او را داد و با صداي بلند گفت:"ترانه بیا بالا،من همین الان م یام".
مادر براي احوالپرسی با او از اتاق خارج شد.فرشته با سرعت به طرف اتاقش دوید و دور از چشم مادر روسري زرشکی
رنگ ی را که سال گذشته پدر به مناسبت تولدش براي او خریده بود برداشت و آن را در مقابل آینه روي سرش انداخت.
به یاد حرف هاي پدر افتاد که میگفت:"فرشته اگر بدونی این رنگ چقدر بهت میاد و اگه بدونی چقدر با این روسري
خوشگل میشی،هیچ وقت آن را از سرت در نمی آوري.
پدر درست میگفت.زرشکی با پوست سفید و شیشه اي او جور بود و بازتاب رنگ آن در ابی چشمانش،نگاهش را رنگین
م یکرد.فرشته دوست داشت زیبا باشد و این نخستین بار بود که شوق زیبا تر شدن و زیبا تر به نظر رسیدن در وجودش
بیدار شده بود.او م یخواست در چشم فرشاد زیب اترین باشد.
فرشته نگاه ی به لباس هایش انداخت.خوشبختانه آنها را صبح عوض کرده بود و در این مورد دیگر مادر به شک
نم یافتاد.در حقیقت فرشته از صبح آماده بود.
صداي ترانه به گوشش رسید:"فرشته بدو،دیر میشه".
از همان جا فریاد زد:"اومدم صبر کن".
پیش از خارج شدن از اتاق روسري بلندي که همیشه موقع بیرون رفتن به سر میکرد پشت رختخواب پنهان کرد تا
عذري براي سر کردن روسري زرشکی داشته باشد.سپس با چهره اي که به ظاهر ناراحت بود از اتاق خارج شد.
مادر با دیدن او با تعجب او را برانداز کار.فرشته با اخمی تصنعی گفت:"مادر شما شال من را ندیدید؟"
مادر سرش را به علامت منف ی تکان داد و گفت:"دختر اینقدر معطل نکن،برو همون خوبه".
ترانه با دیدن فرشته با تعجب لبانش را جمع کار و با صداي بلندي گفت:"واي چقدر ملوس شدي
فرشته لبخندي زد و لبش را به دندان گرفت و با چشم به ترانه فهماند که جلوي مادر سکوت کند.ترانه نیز نشانه متوجه
شدن سرش را تکان داد.
در بین راه فرشته تمام اتفاقات روز گذشته را براي او تعریف کرد.ترانه با تعجب به دهان او چشم دوخته بود.پس از اینکه
فرشته صحبتش تا تمام کرد گفت:"منو باش م یخواستم از عروس ی برات تعریف کنم،اما مثل اینکه حوادثی که اینجا رخ
داده خیل ی جالب تر از عروس ی دختر خاله کوروش بوده".
به نزدیک ی پل رسیدند و به خاطر همین سکوت کردند.ترانه م یدانست فرشته نشان شده پسر عمه ا ش است اما خیل ی
دلش به حال او م یسوخت ،چون هیچ چیز او به دختري که نامزد داشته باشد نمیخورد.سالها بود که با هم همسایه و در
حقیقت صمیم ی تر از دو خواهر بودند،اما در این مدت هیچ وقت نشنیده بود که فرشته به او بگوید نامزدم براي دیدنم
آماده و یا هدی هاي آورده.
با اینکه با کوروش تازه نامزد شده بودند،اما کوروش هفته اي دوبار به دیدنش م یآمد و در همین مدت کوتاه هدی ههاي
فراوانی برایش خریده بود.
ترانه عمه فرشته و حتا دختر عمه هایش را میشناخت و آنان را بار ها دیده بود اما پسر عمه او را فقط یک بار آن هم از
دور دیده بود.اگر همان یک بار هم نم یدید باور نمیکرد چنین کس ی وجود خارج ی داشته باشد.او پنجشنبه شب آماده
بود و جمعه شب رفته بود.

کوزه ترانه پر از آب شده بود و به آن دو فهماند که وقت رفتن فرا رسیده است.
"فرشاد میخوام قولی بهم بعدي"
"بگو عزیزم"
"اول بگو قبول میکن ی،بعد میگم".
فرشاد لبخندي زد و گفت:"با اینکه نم یدونام چیه اما هر چ ی باشه قبوله".
فرشته نگاه غمگینی به فرشاد انداخت و در نگاهش نگران ی موج میزد سرش را به طرف ی خم کرد و با صداي آرامی که
کم ی لرزش داشت گفت:"فرشاد من همیشه از جاده شمال میترسم.پس قول بعده و به جون من قسم بخور دیگه مثل
امروز به سرعت این راه رو نکوبی بیایی،من فقط ازت میخوام مواظب خودت باش ی،چون برام خیل ی عزیزي ،نمیدونم
چطوري بهت بگم من راضی ترم که تو همیشه سلامت باش ی حتا اگر شده هیچ وقت نبینمت.حتا اگر روزي نباشم روحم
این جاست که به قول تو گوشه اي از بهشته.فرشاد هر جایی باشم و اگه اینجا حضور نداشته باشم بدون در خیالم ،هر روز
همین راه را ط ی م یکنم تا بیام اینجا تصویرت رو تو آب چشمه ببینم،به همین هم راض ی هستم هر وقت نبود م و هروقت
از این جا رفتم اگر خواستی روزي به دییدنم بیای ی ،بدون تمام این درختها ،این چشمه ها و سنگ ها به همراه خالقشون
شاهد اند که من همیشه به یادت هستم،حتا اگر تو این دنیا نبودام".
فرشته اشک م یریخت و بریده بریده صحبت میکرد.لحن کلامش غمگین بود و بوي جدای ی میداد.
فرشاد با چهر هاي در هم به او خیره شده بود و بغض گلویش را میفشرد.احساس میکرد دیگر نمیتواند تحمل
کند.چشمانش را بست و با صدایی بلند گفت:"فرشته اینطور حرف نزن،دیوانم کردي،بخدا عاشقتم،اسیرتم دیونتم...حالا
برو و بیشتر از این احساساتم را جریحه دار نکن،نم یخوام کاري کنم که باعث ناراحت ی تو بشم".
فرشته اشک هایش را با دست پاك کرد و به فرشاد که سر به زیر انداخته بود نگاه کرد و با صداي آرامی
گفت:"خدانگهدار"و به آرامی او را ترك کرد.
فرشاد حتا نتوانست جواب او را بدهد.پس از رفتن فرشته سرش را روي دستانش گذشت و مهار اشکش را رها کرد.
فرشته با دلتنگ ی در کنار ترانه گام بر م یداشت و کاهی با سر انگشت اشک هایش را که بر چهره اش روان بودند پاك
میکرد.
ترانه گاه ی به او و انگشتر اهدایی فرهاد که بر انگشتش میدرخشید نگاه میکرد و آه م یکشید.او نمیدانست عاقبت
عشق آن دو چه م یشود.
فرشته کنار منزل ترانه ،انگشتر را از انگشتش خارج کرد و آن را به ترانه داد تا برایش نگاه دارد.م یدانست خودش
نم یتواند آن را نگاه دارد و ممکن است به دست پدر و مادرش بیفتد.
آن شب فرشته تا توانست در رختخوابش گریست.
روز ها یک ی پس از دیگري سپري شدند.فرشته هر روز یک پیغام عاشقانه م ینوشت و آن را در شکاف درخت م ی گذشت.
فرشاد هر پنجشنبه به شمال میرفت و یکراست سر چشمه میرفت و هر بار شش نامه از فرشته از تنه درخت خارج
میکرد و یک نامه جایش م یگذشت.و هر بار از فرشته م یخواست را اجازه دهد او با خانواده اش آشنا شود و هر بار
فرشته از او م یخواست که کم ی صبر کند .فرشاد نم یدانست فرشته چه مشکل ی دارد اما این مساله برایش معمایی
پیچیده اي شده بود.
فرشاد یک بار در خانواده اش عنوان کرد که م یخواهد با دختري ازدواج کند.مادرش سخت مخالفت کرد و پدرش شرط
موافقت را رضایت همسرم اش اعلام کرد.از این میان فرانک تا حدودي م یدانست آن دختر کیست،با اینکه او م یدانست
فرشاد از میان تمام دخترانی که خواهان ازدواج با او بودند کس ی را انتخاب کرده که با موقعیت خانوادگی یشان جور در
نم یآید،اما با این حال از زمان ی که مجید را شناخته و عشق او شده بود اخلاقش خیل ی فرق کرده بود.براي تمام عاشقان
احترام قایل بود .او مطمئن بود اگر مجید موقعت کنون یاش را هم نداشت،باز هم او عاشقانه،دوستش میداشت.از همین رو
به فرشاد حق میداد که سایر چیزها اهمیت ندهد.به خصوص که فرشاد از همان ابتدا نیز به ثروت و تجمل ب ی توجه و ب ی
علاقه بود.
محمود و فرانک م یدانستند که فرشاد هر پنجشنبه به شمال میرود.اما به طور یقین نم یدانستند که او این راه را بخاطر
دیدن دختري میرود.منیژه از این موضوع کوچکترین اطلاعی نداشت.او فکر میکرد این بار نیز فرشاد سرگرمی تازه اي
پیدا کرده و بزودي از آن خسته میشود.با این حال او نیز از کار هاي فرشاد حساب ی شاک ی بود،احساس میکرد رفتار او
برایش غیر قابل تحمل شده است.فرشاد ارتباطش را با تمام دخترانی که زمان ی با آنان دوست بود قطع کرده بود.این بیش
از هر چیز منیژه را ناراحت میکرد چون این کار به او م یفهماند که قضیه کاملا جدي است و فرشاد این بار سفت و سخت
عشق شده است.
منیژه تصور میکرد این بار نیز مانند گذشته میتواند عمل کند.او فکر میکرد این بار نیز همانگونه که ازدواج فرشاد با
فرزانه مخالفت کرده بود،خیل ی سخت مخالفتش را اعلام م یکند و فرشاد به تدریج آن دختر را فراموش م یکند.بعد هم
آنقدر پا فشاري م یکند تا فرشاد راض ی شود با یک ی از دختران شایسته اي که او کاندید کرده ازدواج کند.
رفتار فرشاد خیل ی عجیب در این حال جالب شده بود فرشاد دیگر آن جنب و جوش سابق را نداشت،او حتا سر به سر
فرانک نمیگذشت،خیل ی آرام و سر به زیر شده بود و اغلب اوقات در فکر بود.در مهمان یها شرکت نمیکرد و بیشتر اوقات
در منزل مشغول گوش کردن موسیق یهاي ملایم بود.
زمان ی که باران م یبرید فرشاد از منزل خارج م یشد و زیر بالان قدم میزد به طوري که تمام لباس هایش خیس م یشدند.
کار هاي فرشاد دستاویز شده بود براي تمسخر و متلک دیگران،هر گاه مهمانی و یا مجلسی بر پا میشد وفرشاد حضور
داشت،بقیه با خنده و اشاره به هم م یگفتند چ ی شده مجنون نرفته سراغ لیلی،فرشاد این صحبت ها را از گوشه و کنار
میشنید اما اهمیتی به حرف دیگران نمیداد،گویی آنان را نم یبیند و صدایشان را نم یشنود.

فرشاد لبش را به دندان گرفت و چشمانش را بست و سرش را رو به آسمان بلند کرد و هنگامی که چشمانش را گشود از
اشک لبریز بود. فرشته به طرف او رفت و در کنارش زانو زد.
-فرشاد...
فرشاد به او نگاه کرد. قطره اي اشک از چشمانش فرو چکید و با صداي گرفته اي گفت: فرشته مرا ببخش، من...
فرشاد سرش را روي زانوانش گذاشت. فرشته می دانست بغض به فرشاد اجازه نمی دهد تا صحبت کند. او در حالی که
اشک می ریخت به فرشاد چشم دوخته بود و منتظر بود صدایش را بشنود. فرشاد پس از چند لحظه سرش را بلند کرد و
بدون اینکه به فرشته نگاه کند گفت: فرشته من آمدم، با روحی رنج کشیده و قلبی شکسته. زخمی به دل دارم که
التیامش فقط به دست توست. فرشته با صداي آرامی گفت : فرشاد دردت را به جان خریدارم و زخم قلبت را با اشک
چشم شستشو می دهم و قلب شکسته ات را با خون قلبم پیوند می دهم. فرشاد به او نگاه کرد و چشمانش را بست و
سرش را تکان داد. فرشته دستانش را جلو برد و دستان فرشاد را گرفت. فرشاد نفس عمیقی کشید و به چشمان او خیره
شد.
-فرشته من ندانسته به دوستم خیانت کردم، آیا این نامردي نیست. من عاشق کسی شدم که قرار بود همسر صمیمی
ترین دوستم شود. آیا این ناجوانمردي نیست؟ من چون یک حیوان طعمه را از دهان بهترین رفیقم درآوردم. من به
محمد خیانت کردم، من روي نامردي را سفید کردم، اما زمانی به خود آمدم که فهمیدم واگذاشتن عشق و رها کردن آن
کاري پست تر از نامردي است. فرشته من ده روز خودم را زندانی کردم تا به خود بقبولانم که تو را فراموش کنم. اما باور
کن در تمام این ده شب، هر شب خواب تو را می دیدم، در خواب می دیدم که مرا صدا می کنی ولی من خود را از دید تو
پنهان می کنم. از خواب می پریدم و دلم هواي تو را می کرد اما نمی خواستم و نمی توانستم چیزي پست تر از یک نامرد
باشم.
فرشته به شدت می گریست و همچنان دستان فرشاد را در دست داشت. او نمی دانست فرشاد از کجا موضوع را فهمیده
است. اما دیگر برایش مهم نبود که چه پیش می آید، او فرشاد را می خواست، حتی به قیمت از دست دادن جانش.
فرشاد به آرامی دستان فرشته را بالا آورد و آنها را به لبانش نزدیک کرد و بوسید.
وقتی فرشته به همراه ترانه به منزل بازمی گشت روي پاي خودش بود و کوزه خودش را به دست گرفته بود. ترانه با
حیرت به معجزه عشق نگاه می کرد. چشمانش را بست و در دل خدا را شکر کرد. فرشته به محض رسیدن به منزل سراغ
داروهایش رفت و آنها را از پنجره اتاقش به خارج پرت کرد. بعد آرام آرام با خود زمزمه کرد :
دردم از یار است و درمان نیز هم دل فداي او شد و جان نیز هم
اینکه می گویند آن خوشتر ز حسن یار ما این دارد و آن نیز هم
نرگس با تعجب فرشته را نگاه می کرد که سرحال و سلامت مشغول جمع کردن رختخوابش بود. او در این فکر بود که چه
عاملی موجب شده فرشته اینطور ناگهانی سلامتیش را بدست بیاورد. اما مهدي به خوبی می دانست عاملی که موجب
سلامتی او شده حضور فرشاد بوده و تازه متوجه شد علت بیماري فرشته چه بوده است. فرشاد در مدت ده روزي که
غیبت داشت، روزهاي سختی را سپري کرده بود. مهدي بدون اینکه بداند فرشاد و محمد دوستان صمیمی هستند در
آخرین صحبتهایش گفته بود که مشکلی که سر راه او و فرشته قرار دارد این است که او باید با خواهر زاده اش به نحوي
کنار بیاید زیرا فرشته ازمدتها پیش براي او د نظر گرفته شده بود. او ندانسته با این کلام آتشی بر دل فرشاد گذاشت.
فرشاد آن شب تا صبح فکر کرد. او می خواست به خاطر محمد از عشق فرشته صرف نظر کند، اما پس از مدتها فکر
کردن به این نتیجه رسید که با رها کردن فرشته ضربه بزرگی به او خواهد زد. ضربه اي که به مراتب خطرناکتر از ضربه
اي است که به محمد وارد می شود. فرشاد همانطور که به فرشته گفته بود ننگ نامردي در حق رفیقش را پذیرفته بود اما
نمی خواست با رها کردن فرشته نامردتر از هر نامردي باشد. مهدي همان شب با فرشته صحبت کرد. او به فرشته گفت
که با ازدواج او و فرشاد موافق است و قصد دارد فردا که براي ماموریت به تهران می رود این موضوع را با خواهرش و
محمد در میان بگذارد. او مطمئن بود که مهتاب مثل همیشه او را درك می کند و خودش محمد را قانع می کند. صحبت
هاي پدر در عینی که نوید شادي داشت نوعی دلشوره و نگرانی به وجود آورد. فرشته از صحبت هاي پدر خوشحال نشد.
او نمی دانست چرا اینقدر از رفتن پدر به تهران نگران است. دلیل دلشوره اش را فرداي آن شب فهمید. پدر صبح زود به
سمت تهران حرکت کرد و آخر شب خبر آوردند که سر پیچ جاده کمربندي چالوس با کامیونی که سرعت غیر قابل
کنترلی داشته شاخ به شاخ می شود و در تصادفی که مقصر راننده کامیون بود کشته شده است. در فوت مهدي که
مراسمش در تهران و منزل مهتاب برگزار شد فرشته بیش از هر کسی بی قراري می کرد. او مرتب حرفهاي پدرش رابه
یاد می آورد و بیش از هر کس براي از دست دادن او تاسف می خورد. محمد تلفنی با فرشاد تماس گرفت و از او خواست
براي کمک به او به منزلشان بیاید. فرشاد نمی خواست با محمد روبرو شود اما وقتی صداي او را شنید لرزه اي بر اندامش
افتاد. او می دانست محمد از ماجراي او و فرشته بی اطلاع است. وقتی محمد به او گفت که دایی اش در اثر تصادف فوت
کرده و از او خواسته تا براي برگزاري مراسم ختم به او کمک کند، فرشاد طاقت نیاورد و مانند کودکی زار زار گریست. او
نمی دانست با این پیشامد چه کند. فشاد به خاطر فرشته نیز می گریست و می دانست که او چقدر بی قرار است. فرشاد
مانند یکی از نزدیکترین کسان محمد دوش به دوش او زحمت کشید و در تمام طول مراسم از هیچ کاري روگردان نبود.

هر دو خوشحال بودند و آرزو کردند این روزها هیچ گاه به پایان نرسد.پس از پایان آخرین امتحان فرشاد از سر جلسه به
سرعت به منزل بازگشت و با برداشتن چند دست لباس راهی شمال شد تا به دیدار محبوبش برسد.از بخت خوب او
فرشاد تنها ساکن آن ویلاي بزرگ و زیبا بود،زیرا محمود و منیژه به مسافرت خارج از کشور رفته بودند و فرانک هم به
همراه مجید به مدت چند هفته به اصفهان رفته بود.
فرشته و فرشاد اغلب اوقات در ویلا همدیگر را می دیدند و پس از ساعتی فرشاد او را تا نزدیکی پل بدرقه می کرد این
دیدارها بدون هیچ محدویتی صورت می گرفت و هر دو از شرایط موجود خرسند بودند.
با آمدن عمه مهتاب و محبوبه امکان دیدار محدود شد.اما آن دو از هر فرصتی براي دیدن یکدیگر استفاده می کردند.
با رسیدن ماه شهریور فرشته باید خود را براي امتحانات آماده می کرد.این بار نوبت فرشاد بود که به او سخت بگیرد تا او
را وادار به خواندن کند.گاهی هم در مورد درسهایش به او کمک می کرد.
فرشته براي دادن امتحانات به تهران رفت.فرشاد هم که بدون او تمایلی براي ماندن در شمال نداشت راهی تهران شد.
پس از بازگشت به تهران متوجه شد پدر و مادرش از سفر بازگشته اند.اماپدر هنگام بازگشت دچار سانحه شده و در اثر
آن پاي چپش دچار شکستگی شده بود و در بیمارستان بستري بود.
فرشاد براي دیدن پدر به بیمارستان رفت و در کنار تخت پدر عمویش را دید که به ملاقات او آمده بود.
این دیدار او را خوشحال کرد.منوچهر هم از دیدن او بسیار خوشحال شده بود و از او گله می کرد که چرا به او سر نمی
زند.
.» آخه او هم از کوزه تو آب خورده؛منوچهر چند وقت پیش کلی یاد تو کردم »: محمود با لبخند به منوچهر گفت
.» خوبه.جاي شکرش هست که گاهی به فکر من هستی »: منوچهر به او نگاه کرد و با لبخند گفت
.» آخه این بار خیلی فرق می کرد.من یاد زمانی کردم که از مادر خواستی به خواستگاري غزاله برود »: محمود گفت
وبعد از مکثی به فرشاد نگاه کرد و با خوشحالی گفت: «؟ حالا چرا آن موقع »: منوچهر فکري کرد و آهی کشید و گفت
.» ببینم نکنه ...خداي من که اینطور... پس عاقبت فرشاد ما هم به دام افتاد »
فرشاد با لبخند به منوچهر نگاه کرد و سرش را زیر انداخت.
آن روز منیژه تلفنی حال همسرش را پرسید ولی به بیمارستان نیامد.فراد نفهمید چطور از آمدن عمو مطلع شده اما
دیگر در این مورد کنجکاوي نکرد چون همه چیز را می دانست.
فرشاد و منوچهر پس از پایان یافتن ساعت ملاقات به اتفاق یکدیگر از بیمارستان خارج شدند.فرشاد براي او تمام
چیزهایی را که در آن مدت اتفاق افتاده بود تعریف کرد.حتی به او گفت که بین او و فرشته چه اتفاقی رخ داده است.
منوچهر پس از شنیدن حرفهاي فرشاد خیلی با او صحبت کرد. منوچهر به او گفت با موقعیت پیش آمده ممکن است
مشکلی براي فرشته بوجود بیاید و او باید هر چه زودتر تکلیف خودش را یکسره کند و تردید و واهمه را کنار
گذاشته،مانند یک مرد به میدان برود.
پس از آن فرشاد او را تا فرودگاه همراهی کرد و به منزل بازگشت.حرفهاي منوچهر تأثیر عمیقی در ذهن فرشاد گذاشته
بود،او نیز خود از این دربدري خسته شده بود و می خواست با فرشته زیر یک سقف زندگی کند. به خصوص که مدت
عقدشان نیز رو به پایان بود.فرشاد همان روز با مادرش صحبت کرد و زمینه را براي خواستگاري از فرشته آماده کرد.
منیژه برخلاف میل باطنی تن به قضا سپرده بود و دیگر مخالفتی نمی کرد.فرشاد عکس فرشته را به او نشان داده بود و
منیژه او را پسندیده بود.
پس از صحبت هاي زیاد فرشاد،قرار بر این شد که پس از مرخص شدن محمود از بیمارستان و بهبودي نسبی اش، او و
منیژه براي خواستگاري اقدام کنند.
فرشاد در این بین دلشوره روبرو شدن با محمد را داشت. او نمی دانست چه پیش خواهد آمد.فرشاد هنوز صمیمانه محمد
را دوست داشت اما به خوبی می دانست که دیگر راهی برایش باقی نمانده است و باید خواه ناخواه با او روبرو شود.فقط
امیدوار بود محمد آنقدر به فرشته علاقه نداشته باشد که از این اتفاق ضربه بخورد.
فرشاد در آتش دیدن فرشته می سوخت اما می دانست ملاقات او ممکن نیست زیرا فرشته روزهایی که امتحان داشت به
اتفاق عمه اش به دبیرستان می رفت و به همراه او به منزل بازمی گشت.
در این بین تلفنی که از لندن صورت گرفت نگرانی خاصی برایشان بوجود آورد.محمود هر چه زودتر باید براي بررسی
اوضاع به لندن می رفت که با وجود شکستگی پایش این امکان وجود نداشت. از طرفی مشکل بوجود آمده مربوط به
آینده اعتباري شان می شد و باید به نوعی حل می شد.
منیژه می خواست از محمود وکالت بگیرد و براي بررسی اوضاع چند روزي به لندن برود.وکیل شرکت پیشنهاد کرد که
به جاي او فرشاد این کار را انجام دهد زیرا هم به امور شرکت تا حدودي آشنا بود و هم با توجه به آشنایی کامل به زبان
انگلیسی در این مورد مشکلی پیدا نمی کرد.
مقدمات سفر چند روزه فرشاد به انگلیس مهیا شد.محمود هم با کمک وکیلش وکالتنامه تام الاختیاري به نام او تنظیم
کرد.
فرشاد با خود حساب کرد تا اواخر هفته بعد که بازگردد امتحانات فرشته هم به پایان رسیده است.فقط مانده بود ملاقات
او که فرشاد پس از چند روز رفت و آمد عاقبت توانست یک بار و آن هم در فرصت کمی فرشته را جلوي در دبیرستان
ملاقات کند. در همان ملاقات با سرعت و عجله جریان مسافرت چند روزه اش را براي او تعریف کرد و گفت که اواخر
هفته بعد به تهران بازمی گردد.
فرشته با وجودي که فرشاد را نمی دید اما خیالش راحت بود که او در نزدیکی اش زندگی می کند و اگر اراده کند می
تواند با او ملاقات کند اما وقتی شنید فرشاد قرار است به مسافرت خارج از کشور برود با نگرانی به او نگاه کرد و گفت:
»؟ کی برمی گردي »
.» فکر می کنم اواخر هفته آینده «
»؟ خوب من چطور بفهمم که برگشتی «
هروقت برگشتم،درست مثل شبی که خونه عمه ات اومده بودي سه زنگ می زنم،به نشانه سه کلمه که خودت می دونی «
اون سه کلمه چیه،فرشته،عشق من،دوستت دارم.بعد هم قطع می کنم آنوقت تو می فهمی که من تهرانم و روز بعد با من
»؟ تماس می گیري.چطوره
فرشته چیزي نگفت و فقط سرش را به نشانه موافقت تکان داد.
.» حالا می خوام خبر خوبی به تو بدم »: فرشاد بعد از چند لحظه گفت
.» همه خبراي خوب رو اول می گن «
خوب دیگه،اینم یک جورشه،حالا گوش کن.با پدر و مادرم صحبت کرده ام با »: فرشاد دستی به صورتش کشید و گفت
ازدواج ما موافقند،فقط به آنان گفته ام که صبر کنند تا امتحاناتت تمام شود،اگر خدا بخواهد پس از بازگشت من قرار
.» است براي خواستگاري به منزل عمه ات بیاییم
»؟ چرا اونجا »: فرشته با ترس به فرشاد نگاه کرد وگفت
»؟ تو جاي دیگري را سراغ داري؟پارك سر خیابون چطوره «
.» نه،جاي دیگري سراغ ندارم «
فکرشو نکن،یک چیزي می شه،فوقش می ریزن سرمون و مارو حسابی کتک می زنن.بیشتر از این چیزیه؟یا در نهایت «
با لگد بیرونمون می کنن،خیالیه؟اصل اینه که تو همسر من هستی و دیگه نمی تونم بدون تو زندگی کنم.بقیه رو ول کن.
»؟ فرشته وقت داري تا یک جا بریم و زود برگردیم
وقت که نه،چون عمه ممکنه هر لحظه دنبالم بگرده،من باید تو حیاط مدرسه منتظر بمانم تا امتحانات بچه ها تمام بشه «
.» و همراه او به منزل برگردم
.» عیب نداره بهش می گی حوصلم سر رفته بود رفتم دوري بزنم «
فرشته با لبخند به او نگاه کرد و چیزي نگفت.
.» کارمون زیاد طول نمیکشه،همین نزدیکی است،فقط چون خیلی ضروریه باید تو هم باشی «
فرشته نگاهی به در مدرسه انداخت و با تردید به فرشاد نگاه کرد.
.» تا تو بخواي اینجا با من بحث کنی و من تو را قانع کنم،کلی وقت می گذره،باور کن خیلی زود برمی گردیم «
فرشته با نگرانی سرش را تکان داد و فرشاد به سرعت راه افتاد.
فرشاد راست می گفت. مسیري که او طی کرد چند خیابان با مدرسه فاصله داشت،فرشاد جلوي بانکی توقف کرد.هر دو
پیاده شدند. فرشاد به سمت بانک رفت.
»؟ فرشاد معلومه کجا می ریم «
.» آره عزیزم داریم می ریم بانک «
»؟ بانک براي چی «
دو کیلو سبزي قرمه بگیریم،خوب معلومه بانک می رن براي چی،یا پول بدن »: فرشاد به فرشته نگاه کرد و با لبخند گفت
.» یا پول بگیرن
فرشته نفس عمیقی کشید و با نگرانی همراه فرشاد وارد بانک شد.
فرشاد یک حساب به نام فرشته باز کرد چکی به مبلغ بیست میلیون ریال به حساب او واریز کرد.
»؟ این کار براي چی بود »: وقتی از بانک بیرون آمدند فرشته گفت
.» براي اینکه تا من برگردم بی خرجی نمونی «
»؟ منظورت چیه «
.» عزیزم،من همسرت هستم و وظایفی دارم،این پول براي این است تا من برگردم هر چی لازم داري بخري «
»؟ مثلا چی باید بخرم «
هر چی دوست داري،لباس،مانتو،پفک،آدامس ،من چه می دونم،هر چیزي که لازم داري. البته الان دستم کمی خالی بود «
.» اما سعی می کنم نذارم حسابت کمتر از پنج تا بشه
.» چه خبره فرشاد،من این همه پول رو می خوام چکار «
فرشته،مادر من بیش از شصت هفتاد میلیون تو حسابش داره،اما هر »: فرشاد بدون اینکه به او نگاه کند با خنده گفت
.» وقت می خواد بره مسافرت کلی پدر رو می تیغه،امیدوارم تو همیشه همین جوري قانع باشی
فرشته به او نگاه کرد و خندیدند.
فرشته خوب می دانست فرشاد این کار را کرده تا او براي تهیه جهیزیه اش مشکلی نداشته باشد.او به فرشاد که
رانندگی می کرد نگاه کرد و در دل مردانگی او را ستود.
فرشته سر خیابان دبیرستان از فرشاد جدا شد و دوان دوان خود را به حیاط مدرسه رساند و گوشه اي نشست. بخت با او
یار بود و مهتاب که یک ربع بعد از ساختمان مدرسه خارج شد متوجه نشد که او مدتی غیبت داشته است.
فرشاد سه شب بعد تهران را به مقصد انگلیس ترك کرد.به محض ورود به لندن بدون رفع خستگی ترتیب ملاقات با
شرکاي پدر را داد.پس از مذاکرات مفصل با آنان که دو روز به طول انجامید موفق شد اوضاع را مطابق خواسته پدرش
درآورد و آهنگ بازگشت کرده بود که با خود فکر کرد حال که تا اینجا آمدهسري به عمه اش بزند که نزدیکی لندن در
شهر بریستول زندگی می کرد. فرشاد بلیت قطاري تهیه کرد و هتل را به مقصد شهر بریستول ترك کرد. پیش از حرکت
با عمه اش تماس گرفت و به او گفت که تا چند ساعت دیگر به دیدن او می آید؛اما غافل از اینکه حادثه خبر نمی کند.
قطار سریع السیري که فرشاد مسافر آن بود در اثر حادثه اي واژگون شد. در این حادثه چند نفر کشته و تعداد زیادي
مجروح شدند و فرشاد نیز جزو مجروحان بود که به بیمارستان منتقل شد.
مهتاب رهام و همسرش اردشیر به اتفاق براي استقبال از فرشاد به ایستگاه راه آهن آمده بودند که خبر حادثه را
شنیدند. به سرعت خود را به بیمارستانی رساندند که مجروحان را به آنجا انتقال داده بودند. وقتی نام فرشاد را در میان
فهرست مجروحان دیدند تا حدودي خیالشان راحت شد.آن دو نمی دانستند که وضعیت فرشاد تا چه حد وخیم است.
مهتاب با تهران تماس گرفت و خبر را به منیژه اصلاع داد.مهتاب نتوانست از پشت تلفن حقیقت را بگوید.او به منیژه
گفت که فرشاد تصادف کرده و مختصري صدمه دیده که به زودي سلامتی اش را به دست می آورد و گفت ممکن است
مدت بیشتري بماند و از آنان خواست نگران نباشند.گفت که به زودي از وضع سلامتی فرشاد به آنان خبر می دهد.لحن
مهتاب آرام بود اما منیژه فهمید اگر وضع فرشاد آنطوري که مهتاب می گفت خوب است،هیچ وقت مهتاب با او تماس
نمی گرفت و نمی گفت فرشاد تصادف کرده است.منیژه دلشوره بدي داشت با این حال منتظر خبري از مهتاب
بود.هنگامی که از خبرهاي خارجی شنید قطاري به مقصد بریستول دچار سانجه شده لحظه اي درنگ نکرد و با نخستین
پرواز به انگلیس رفت.
وضعیت فرشاد بحرانی بود و معلوم نبود چه پیش خواهد آمد.فرشاد از ناحیه سر دچار ضربه مغزي شده بود و به حالت
اغما فرو رفته بود.نبض او ضعیف می زد و علائم حیاتی بدنش به کندي صورت می گرفت.دکتر سربسته به مهتاب گفته
بود که نباید به او امیدوار باشند،زیرا ممکن است هیچ وقت به هوش نیاید و منیژه خود را به مهتاب رساند و به محض
فهمیدن وضعیت فرشاد همسرش را مطلع کرد.
محمود با توجه به اینکه تازه از بیمارستان مرخص شده بود و هنوز خود به مراقبت احتیاج داشت اما نتوانست بماند و
منتظر خبر بماند.او هم پس از دو روز به همسرش ملحق شد.
این بحران در منزل محمد نیز به نوعی دیگر بروز کرده بود.حال نرگس زیاد خوب نبود.بیماري روحی او اینبار به صورت
افسردگی بروز کرده بود.بیشتر اوقات در خواب بود و هر گاه بیدار بود با خود صحبت می کرد.مهتاب با تمام قوا تلاش می
کرد و مراقب سلامت او بود و داروهایش را سر وقت به خوردش می داد.
چند روز بود که حال نرگش بهتر از قبل شده بود و می توانست کارهایش را خودش انجام دهد.مهتاب سعی می کرد
منزل را در آرامش نگه دارد تا نرگس احساس راحتی کند.
روزي مهتاب با نرگس تنها شده بود.به او گفت که می خواهد با او صحبت کند.نرگس که مشغول درست کردن شام بود،
دستهایش را شست و به اتفاق به اتاق نرگس رفتند.
نرگس به مهتاب گفت که نگران فرشته می باشد و پیش از مرگ مهدي از او خواسته بود که زودتر او را سرو سامان بدهد
اما حالا از قبل هم نگرانتر است.
اگر آن موقع می مردم فرشته دست کم پدرش را داشت اما حالا با این اوضاع و احوالی که من دارم اگر بلایی »: اوگفت
سرم بیاید فرشته بدون پدر و مادر باید چه کار کند.مهتاب هیچ وقت به چشم خواهر شوهر به تو نگاه نکردم،تو بهترین
دوست من بودي،می خواستم بگم اگر فرشته رو لایق محمد می دونی تو رو به خدا تا من سرمو زمین نگذاشتم این دو رو
.» دست به دست بده تا خیال من راحت بشه
نرگس جان من از خدا می خوام این دو تا »: مهتاب نگاهی به نرگس انداخت که اشک در چشمانش حلقه زده بود.گفت
جوان به هم برسن،اگه می بینی تا الان اقدامی نکردم به خاطر این بود که صبر کردم تا سال برادرم سربیاد،وگرنه به خدا
.» من حرفی ندارم.خودت خوب می دونی فرشته براي من و محمد عزیز است
می دونم که باید سال پدرش تموم بشه،اما مهتاب »: نرگس نفس عمیقی کشید و اشکهایش را از صورتش پاك کرد و گفت
باور کن می ترسم،البته از مرگ نمی ترسم اما چندوقته که دو تا پسرمو تو خواب می بینم که بزرگ شدن و مرتب به من
.» س می زنن،مهتاب من می ترسم تا سال پدرش سربیاد مجبور بشید براي سرآمدن سال من صبر کنید
تو رو خدا نرگس جون اینجوري حرف نزن،مگه مرگ دست بندگان خداست که بدونن کی می میرن،خدا بخواد تا صدو «
بیست سال دیگه زنده و سلامت می مونی،اما قبول کن تو خیلی فکر می کنی،تو که ماشاالله درس خونده و تحصیل کرده
اي،ببین اگه دوست داشته باشی می تونم برایت کاري تو مدرسه دست و پا کنم تا سرت گرم بشه،درست مثل اون موقع
.» ها که کار می کردي،یادته چقدر سرحال بودي
مهتاب حرو عوض نکن،خودت می دونی که من دیگه اعصاب کار کردن ندارم،باور کن داغون شدم،از وقتی که بچه هامو «
مهتاب،اگه مرتضی و مهران بودن الان چهارده »: نرگس به جایی خیره شد و گفت «. از دست دادم خودمم از بین رفتم

پس از رفتن او به طرف پارکی در مرکز شهر رفتم و روي نیمکتی نشستم و مشغول خواندن جزوه هایم شدم.زمان ی به
خودم آمدم که از گرسنگی دلم به سر و صدا در آمده بود.به ساعت نگاه کردم و با کمال تعجب دیدم ساعت دو بعد از
ظهر است.به طرف یک اغذیه فروشی رفتم و همان جا نهار خوردم.بعد به سرعت به طرف دبیرستان مهتاب رفتم تا او را
سوار کنم.
هنوز زود بود و دبیرستان تعطیل نشده بود.آسمان ابري بود اما هنوز قطره اي باران نباریده بود.وقت ی زنگ دبیرستان زده
شد دختر ها گروه گروه بیرون آمدند و من ناخودآگاه به در دبیرستان چشم دوختم.عده اي دختر به طرف من م یآمدند
،ناخودآگاه به آنها نگاه کردم تا مهتاب را ببینم،اما مهتاب در میانشان نبود.دختر ها هر کدام چیزي م یگفتند و به قول
معروف متلک بارم م یکردند،برایم جالب بود چون تا جای ی که یادم بود همیشه این پسر ها بودند که به دختر ها متلک
می گفتند.
یک ی از دختر ها با صداي ظریف ی گفت: ببخشید آقا دربستیه ؟و دیگري با خنده گفت:نه بابا به قیافه اش نم ییاد،راننده
باشه،شاید براي بردن گرل فرندش آمده،صداي دگري را شنیدم که م یگفت: خوش به حال گرل فرندش!
خنده ام گرفته بود،سرم را پایین انداختم ،صداي یک ی از دختر ها را شنیدم که م یگفت:سوسن ببین چه خجالتیه!
خیل ی دلم م ی خواست کم ی سر به سرشان بگذارم چون م یدانستم بدشان نم یآید،سرم را بلند کردم که چیزي بگویم که با دیدن مهتاب سکوت کردم.
مهتاب به همراه دو نفر از دوستانش که او را همراهی م ی کردند به طرف من آمدند.
مهتاب سلام کرد و گفت:خیل ی وقته منتظري؟گفتم :نه زیاد.
او به دوستانش اشاره کرد و گفت:منیژه یک ی از دوستان خوبم.
به دختري که اشاره کرده بود نگاه کردم و لبخند زدم منیژه دختري قد بلند و زیبا با چشمانی میش ی رنگ و پوست ی
سفید بود.
مهتاب به دوست دیگرش نگاه کرد و گفت:این هم شاگر اول کلاسمان غزاله،همان که گفتم به من خیل ی کمک م یکند.
غزال از تعریف مهتاب سرش را زیر انداخت .او دختر ظریف ی بود با لبخند به اونگاه کردم و گفتم خوشبختم.
وقتی سرش را بالا آورد و به چشمانم نگاه کرد احساس کردم قلبم تکان خورد.چشمان فوق العاده اي داشت اما بیشتر از
زیبایی چشمانش نگاهش بود که به دلم نشست.م وهاي لخت و بلندش بر روي شانه هایش فرو ریخته بود،نم ی دانم چه
مدت ی محو نگاهش شده بودم که با سرفه مهتاب به خودم آمدم.مهتاب اشاره کرد آنطور ناشیانه به کس ی زل نزنم.نگاهم
را از روي او دزدیدم،اما هنوز تشنه بودم.
به مهتاب نگاه کردم و او را مشغول ارزیابی دیدم مهتاب لبخندي زد و گفت:منوچهر حاضري ما را به فرشگاه کتاب ببري؟
لبخندي زدم و گفتم:"قرار ما همین بود." و در ماشین را باز کردم و گفتم: خواهش م یکنم بفرمائید.
مهتاب در صندل ی جلو نشست و منیژه و غزاله روي صندل ی عقب نشستند.
خیل ی دوست داشتم بر م یگشتم و نگاهش م یکردم.سرا پا ظرافت و زیبای ی بود .حتی از روي روپوش سرمه اي مدرسه اش میتوانستم بفهمم که چه اندام زیبای ی دارد.
مهتاب و منیژه صحبت م یکردند اما او یک کلام هم حرف نزد،فقط صداي ظریفش را هنگامی شنیدم که او را سر کوچهٔ
منزلشان پیاده کردم،پس از این که منیژه را جلوي منزلش که نه بهتر است بگویم کاخشان پیاده کردم به همراه مهتاب
به طرف منزل رفتیم.
وقت ی من و مهتاب تنها شدیم او به شوخ ی گفت:خوب چطور بودند.؟
من خیل ی جدي پاسخ دادم :فوق العاده!
مهتاب با تعجب نگاهم کرد و گفت:جدي؟
بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:بله
الان در اتاقم نشسته ام و جزوه ها پیش رویم پهن است،تمرکزي براي خواندن ندارم.حس غریبی دارم و احساس م یکنم
همان چیزي که همیشه آرزویش را داشتم پیدا کرده ام که به من هدف بدهد و عشق را به من ارزان ی کند.
غزل روي نام غزاله خیره ماند ،برایش خیل ی جالب بود که از داستان پدر و مادرش آگاه شود.چشمانش را بست و مادرش
را در در ذهنش مجسم کرد .سن ی که در آن موقع خودش داشت.به یاد عکسهایی که پدر و مادرش در دوران نامزدي با
هم انداخته بودند افتاد.مادرش اندام ظریف و صورت ی زیبا داشت.همچنین پدرش که خیل ی جذاب بود.
غزل دفتر را چون هدی هاي ارزشمند در دستاش لمس کرد و خوشحال بود که آن را پیدا کرده است.
به سرعت ورق زد.در صفحه بعدي پدرش یک فرمول شیم ی نوشته بود ،غزل سرش را تکان داد و با صداي آرامی
گفت:"مرد ها هیچ وقت نظمی در کار هایشان ندارند،معلوم نیست این دفتر تحقیقات است تا شعر و یا خاطرات".
در صفحه بعدي پدر متنی نوشته به این مضمون:
روز ناپدید م یشود و جاي خود را به تاریکی شب م یسپارد،ول ی آفتاب عشق تو جاودانه در آسمان دل من م یدرخشد و
جان م یبخشد.این روزي است که شب به دنبال ندارد.در هر صدایی که به گوشم م یرسد جز داستان تو نم یشنوم،به هر
جا نظر م یکنم جز چهره تو نم یبینم.صحراي خاموش و دریاي مواج،همه با من از حدیث روي زیباي تو م یگویند....
غزل صفحه دیگري را ورق زد.او آنقدر سر گرم خواندن شده بود که فراموش کرد بود که براي چه کاري به زیر زمین
آماده است و چه قدر عجله دارد.او حتی صداي زنگ در منزل را نشنید که پست سر هم زده م یشد.در صفحه دیگر
خواند:
یک ماه ی بود که خبري از غزاله نداشتم.منیژه مرتب به منزل ما رفت و آمد دارد و حساب ی با مهتاب اوخت شده
است.هر دو شیطان و پر سر و صدا هستند.از وقت ی که منیژه به منزل ما رفت و آمد م یکند ،محمود کمتر از منزل خارج
م یشود .یک بار مچ محمود را گرفتم،او داشت از پنجره اتاقش منیژه را تماشا م یکرد وقت ی به او گفتم اول اخمی کرد و
خواست انکار کند ول ی با خنده اي که کرد لؤ رفت.
منیژه دختر خوب ی است،اگر چه زیادي شلوغ است اما در عوض خیل ی مهربان است و مهتاب را خیل ی دوست دارد.
هفته پیش از مهتاب پرسیدم:راست ی از آن دوستت چه خبر...؟
مهتاب نگاه متعجبی به من انداخت و گفت:چطور مگه؟
خودم را به بی تفاوتی زدم و گفتم:هیچ ی فکر کردم با منیژه بیشتر جوري.
مهتاب گفت:اینکه آره ،اما غزاله هم دختر خیل ی خوبیه ،اما خانواده اش خیل ی متعصب هستند و نم یگذارند او جای ی
برود،به خصوص غزاله که نامزد هم دارد.
رنگ از رویم پرید،حالم آنقدر بد شد که مهتاب هم متوجه شد و با نگاه مشکوکی پرسید:تو از او خوشت م یآید؟
نتوانستم دروغ بگویم چون چشمانم همه چیز را رو م یکرد.
مهتاب دستم را گرفت و گفت:منوچهر چرا چیزي به من نگفتی؟
پاسخی ندادم چون چیزي نداشتم که بگویم .دستم را از دستانش پیرون کشیدم و از منزل خارج شدم.نم ی دانستم چه
احساس ی داشتم ،شاید دلم م یخواست گریه کنم،برایم عجیب بود که مردي بیست و دو ساله براي چیزي که از اول هم
متعلق به خودش نبوده به گریه بیفتد.آنجا بود که فهمیدم که هنوز بچه هستم و محتاج حمایت.من و غزاله فقط چند بار
همدیگر را دیده بودیم و نم یدانستم که آیا او هم به من علاقمند است یا نه.
من باید اول از عشق او مطمئن م یشدم و بعد شده به قیمت جان او را بدست م یآوردم.به هر طریق ....ولو او را بدزدم.
وقت ی به منزل برگشتم مهتاب با نگران ی منتظرم بود.با دیدن من از جا بلند شد و سراپایم را بر انداز کرد.از طرز نگاهش
خنده ام گرفته بود.با لبخند گفتم :چیه انتظار داشتی روحم را ببین ی؟
مهتاب گفت:برایت دلواپس بودم.
پاسخ دادم،فکر کردي من هم مثل مهرداد خودکش ی می کنم؟
مهرداد پسر عمویم بود که سال پیش بدلیل از دست دادن نامزدش خود را حلق آویز کرد.
مهتاب سرش را زیر انداخت.
با همان لبخند گفتم:نترس،درسته که دیوانگی تو خانواده ما ارثی است اما من از اون مدلها نیستم.من راه مبارزه را
بلدم.فقط باید بفهمم که غزاله هم من را دوست دارد یا نه.
مهتاب هاج و واج به من نگاه م یکرد،شاید فکر م یکرد جنون خانوادگی در من بروز کرده.دستانش را گرفتم و او را روي
تخت نشاندم و به او گفتم،برایم از خانواده غزاله تعریف کن و اینکه چه جور آدم هایی هستند .
مهتاب برایم تعریف کرد که خانواده غزاله متعصب هستند و او ناف بر پسر عمویش م یباشد....
نخستین قدم نوشتن نامه اي بود تا توسط مهتاب به دستاش برسد.نخستین بار جوابی برایم ننوست اما پس از دومین نامه
پاسخی نوشت که فهمیدم عشقمان دو جانبه است.
غزل با شنیدن صداي پدر که او را به اسم میخواند تکان خورد و به سرعت دفتر را بست و آن را میان چمدان ها انداخت
که قرار بود همراه ببرد.سپس با سرعت چمدانی که وسایل پدر در آن بود را سر جایش قرار داد و با شتاب از انباري
کوچک بیرون آمد و در همان حال فریاد زد:" من این جا هستم".
پدر با نگران ی از پله هاي زیرزمین پایین آمد و در حال ی که به غزل نگاه م یکرد گفت:"تو حالت خوبه؟ باور کن نصفه جونم
کردي،پس چرا جواب نم یدادي؟"
"من همین الان صداي شما رو شنیدم".
پدر به او که چمدانی در دست داشت گفت:"اینجا چکار م یکن ی؟"
"آمده ام براي وسایلم چمدانی بر دارم".
غزل به اتفاق پدرش از زیرزمین بیرون رفت.پدرش دستانش را روي شانه غزل گذشته بود و او احساس م یکرد چه قدر
پدرش را دوست دارد.
غزل در حضور پدر نم یتوانست به سراغ دفتر او برود ،اما اگر هم م یتوانست این کار را نم یکرد،زیرا قرار بود که فردا به تهران بروند و پدر هم فرداي همان شب به سمت فرانسه پرواز داشت و غزل شش ماه دیگر او را نم یدید و دوستنداشت لحظه اي را از دست بدهد.پدر باز هم سفارشات لازم را به او یادآوري کرد.غزل به او اطمینان داد که به تمامسفارشات او عمل خواهد کرد.
شب هنگام که هر دو براي خوابیدن به اتاق هایشان رفتند غزل زمان را براي ارضاي کنجکاو ياش مناسب دید.او زیر نور
چراغ خواب دفتر پدر را از میان لباس هایش بیرون کشید و آن را ورق زد.
مهتاب با التماس از من م یخواست که دست از غزاله بردارم.غزاله به او گفته بود پسر عمویش جمشید آدم خلاف کاري
است و از هیچ کاري رو گردان نیست.او به مهتاب گفته بود با اینکه منوچهر را م یپرستم اما حاضر نیستم به خاطر من
بالای ی سرش بیاید.
همین کاف ی بود تا من سر در راهش بگذارم
دومین قدم را برداشتم،عاقبت توانستم مادر را راض ی کنم به خواستگاري غزاله برود.اول داد و ب ی دادي به راه افتاد که
نگو و نپرس .مادر عقیده داشت که اول باید محمود سر و سامان بگیرد،اما وقت ی دید من پایم را توي یک کفش کرده ام و
اصرار م یکنم با خشم گفت:قباحت داره، پسره هنوز دهانش بوي شیر میده میگه زن م یخوام.
الحق محمود خیل ی از من جانبداري کرد.او به مادرم گفت که این حرف ها مال قدیم بوده که اول باید پسر بزرگ زن
بگیره.حالا که منوچهر همسر دلخواهش را پیدا کرده بیاد زودتر دست بکار بشوید.مادر هنوز سر سختی م یکند اما
م یدانم عاقبت قبول م یکند،یعن ی وادارش م یکنم که قبول کند.
غزل خندید ،او نم یدانست پدرش در جوان ی اینقدر تخس و شیطان بوده است،اما از خواندن کار هاي او لذت م یبرد،تازه
فهمیده بود چرا مادربزرگش همیشه م یگفت غزل لنگه منوچهر است غزل با لذت به پدرش فکر م یکرد.دوباره به
ورقهاي کاغذ خیره شد.
واي چه قشقرقی به راه افتاده،مادر ناراحت است و پدر خشمگین و مهتاب و محمود هاج و واج.
منم بدون اینکه جا بزنم آخرین حرفم را با فریاد گفتم:یا غزاله یا هیچکس.
هنوز غرش پدر از طبقه پایین به گوش م یرسد،پسره احمق ما را سکه یک پول کرده.مادر در ادامه حرف پدر با صدایی
که من به خوب ی آن را بشنوم فریاد زد:"مگر از روي جسد من رد بش ی"
و توبیخ مهتاب شروع شد ،طفلکی مهتاب،گری هاش دلم را سوزانده.
علت داد و ب ی داد پدر و مادر این بود که....
قرار شد براي خواستگاري به منزل غزاله برویم،مهتاب از آمدن صرف نظر کرد و تا آخرین لحظه با چشمانی که با نگران ی
به من دوخته شده بود التماس م یکرد تا از خیر این کار بگذارم.
من از مهتاب خواسته بودم جریان پسر عموي غزاله را به پدر و مادر نگوید .او خیل ی نگران بود اما من شهامت عجیب ی در
خود احساس م یکردم.
مهتاب از این که سر زده خواستیم به منزل غزاله برویم خیل ی ناراحت بود .اما من به پدر و مادر گفتم منتظر ما
م یباشند،از این موضوع غزاله نیز خبر داشت و مطمئن بودم او نیز مانند مهتاب هراسان است.
ما با دسته گل ی بزرگ به منزل غزاله رفتیم،پدر او در را به روي ما باز کرد ،مادر خود را معرف ی کرد،بنده خدا پدرش هاج
و واج به ما نگاه م یکرد.پس از چند لحظه به خود آمد و ما را دعوت کرد تا داخل شویم.مادر با چشم غرّه به من نگاه
م یکرد،من خودم را پشت دسته گل از دید او پنهان کرده بودم.
پدر او براي آمده کردن همسرش به داخل رفت و پس از چند لحظه بازگشت و ما را به داخل منزل دعوت کرد.
از نگاه مادر م یفهمیدم که مشغول حرص خوردن است زیرا فهمیده بود که منتظر ما نبودند.
مادر با نارضایت ی به اطراف نگاه م ی کرد و معلوم بود از وضعیت زندگ ی آنها خیل ی خوشش نیامده زندگ ی ساده اي داشتند
ول ی براي من هیچ چیز به جز غزاله اهمیت نداشت.
پس از مدت ی مادر غزاله به جمع ما پیوست،با دیدن او احساس کردم علاقه عجیب ی به او دارم زیرا او مادر عشق من بود.
از غزاله خبري نبود،پدر و مادر خیل ی معذب به نظر م یرسیدند..پدر و مادر غزاله هم حرف ی نم یزدند.صحنه جالب ی بود
همه به همدیگر نگاه م یکردند و کس ی حرف ی نم یزد.در یک فرصت به مادر اشاره کردم و او با فشار دادن به دندان هایش
به من فهماند که خفه شوم.
عاقبت پدر و مادر رضایت دادند تا سکوت را بشکنند .مادر با گفتن اینکه ببخشید ب ی خبر خدمت رسیدیم نشان داد که
متوجه این موضوع شده است.بعد پرسید :غزاله جان منزل تشریف دارند؟"
پدر و مادر او به یکدیگر نگاه کردند ،لحظه اي بعد مادرش از اتاق بیرون رفت و پس از چند دقیقه همراه غزاله به اتاق
بازگشت،غزاله مانند عروس هاي دیگر چادر سفید به سر نداشت اما نگاه رضایت بخش مادر نشان م یداد که غزاله را
پسندیده است،صورت غزاله سرخ شده بود و آنقدر زیبا بود که دلم م یخواست به طرفش بروم و تنگ در آغوشش
بگیرم.غزاله پس از احوال پرس ی به سمت مادرش رفت و در کنار او نشست،وقت ی پدر شروع به صحبت کرد احساس
کردم رنگ غزاله پرید ،غزاله با گفتن ببخشید از اتاق خارج شد.خیل ی دوست داشتم او را نگاه م یداشتم و به او م یگفتم
نباید بروي،این مساله مربوط به من و توست،بمان و بگو تو هم من را دوست داري.
پس از تمام شدن حرفهاي پدر ،پدر غزاله مطمئن شد که ما براي خواستگاري از غزاله به منزلشان رفته ایم با لحن
آرامی قضیه نامزد بودن غزاله با پسر عمویش جمشید را براي پدر و مادر تعریف کرد،او روي نامزد بودن آن دو تاکید
داشت و حتی گفت قرار است که به زودي با هم عروس ی کنند.
خیل ی دلم م ی خواست که فریاد بزنم و بگویم این دروغ است،غزاله نامزد هیچ کس نیست،او فقط مال من است.
پدر در دفترش بیش از این چیزي ننوشته بود.غزل با خود فکر کرد که وجود او و فرزانه م ی رساند که پدر در کارش موفق
شده است اما خیل ی دلش م یخواست بداند چگونه پدر مشکلات سر راهش را بر داشته بود و موفق به ازدواج با مادرش
شده بود.
غزل به یاد مادرش افتاد و آهی از سر حسرت کشید،مادرش خیل ی زود پر کشیده بود و پدر را تنها گذشته بود دلش
براي پدرش م یسوخت،او خیل ی مهربان بود و پس از مرگ مادر تمام عشق و علاقه اش را به او و خواهرش معطوف داشته
بود.
غزل دفتر را روي قلبش گذشت و چشمانش را بست و در همان حال به فکر فرو رفت و نفهمید ک ی خوابش برد.
صبح با صداي پدر از خواب برخواست ،پدر کنار تخت او نشسته بود و موهایش را نوازش م یکرد و در همان حال
گفت:"دختر فضول بابا بلند نم یش ی ؟
غزل چشمانش را گشود و به پدر لبخند زد و به یادش آامد که شب گذشته همانطور که دفتر را روي سین هاش گذاشته به
خواب رفته است.با خجالت به پدر سلام کرد.منوچهر لبخندي به او زد و گفت:"که براي آوردن چمدان به زیرزمین رفت ی
نه؟"
غزل روي تختش نیم خیز شد و در همان حال سرش را به زیر انداخت و گفت:"معذرت م یخواهم".
پدر لبخندي به او زد و سرش را تکان داد .بعد هم بلند شد و به طرف در اتاق رفت و گفت:"بلند شو خیل ی کار داریم".
غزل از اینکه ب ی احتیاطی کرده بود و دفتر با ارزش پدرش را از دست داده بود خود را ملامت م یکرد.
لحظه ها با شتاب م یگذاشتند،غزل حتی فرصت نکرد با تمام دوستانش خداحافظی کند فقط با دو نفر از صمیم یترین
دوستانش خداحافظی کرد و به آنان گفت که از طرف او از سایر دوستانش خداحافظی کنند.
هنگام خداحافظی پدر او را تنگ در آغوش گرفته بود و موهایش را م یبوسید.دوباره سفارشات لازم را در مورد درس و
سایر چی زها به او یادآوري کرد.غزل خیل ی دوست داشت گریه کند اما م یدانست که با این کار دل پدرش را م یرنجاند،به
زحمت به پدرش لبخند زد و از او خواست که او نیز مواظب خودش باشد.
منوچهر و غزل تا فرودگاه رفتند،هنگام جدا شدن منوچهر باز غزل را در آغوش گرفت و صورتش را بوسید و از او
خواست به محض رسیدن به او تلفن کند.
نیم ساعت بعد غزل روي صندل ی خود که در قسمت وسط هواپیما بودنشسته بود و منتظر حرکت هواپیما بود.از همان
موقع حوصله اش سر رفته بود و آرزو م ی کرد زود تر به تهران برسد.دل او گرفته بود زیرا این نخستین باري بود که به
تنهای ی سفر م یکرد،همچنین هیچ وقت این همه از پدرش دور نشده بود .
کنار غزل یک زن و دختر جوان نشسته بودند و معلوم بود با هم سفر م یکنند،آن دو با هم صحبت م یکردند و گاه ی
م یخندیدند از حرف هایشان معلوم بود که براي شرکت در عروس ی یک ی از بستگانشان به تهران م ی روند.زن جوان ی که
کنار او نشسته بود باردار بود زیرا به سختی خود را حرکت م ی داد.او م ی خواست صندل ی خود را به حالت خوابیده در
بیاورد اما نم یتوانست،غزل به او کمک کرد و همین باعث شد سر صحبت بینشان باز شود.
زن جوان خود را مهشید معرف ی کرد و دختر جوان را هم کتایون خواهر همسرش معرف ی کرد و گفت که قرار است براي
مراسم عروس ی خواهرش به تهران بروند. غزل با لبخندي از اینکه با آن دو آشنا شده اظهار خوشحال ی کرد و گفت که
قرار است براي مدت ی به منزل عمویش برود که در تهران زندگ ی م یکند.
صحبت با آن دو براي غزل بسیار جالب و سرگرم کننده بود و باعث شد که متوجه گذشت زمان نم یشود و فراموش کند
که خیل ی غمگین و دلتنگ بوده است.مهشید زن ی خونگرم و خوش برخورد بود که با لحن قشنگ ی صحبت م یکرد.غزل از
او خیل ی خوشش آمد.مهشید خیل ی جالب حرف میزد و گاه ی با گفتن حرف ی با مزه او و کتایون را وادار به خنده
م یکرد.غزل که از ابتداي ورود به هواپیما حوصله اش سر رفته بود آرزو م یکرد راه کم ی طولان ی تر شود و او زود از این
زن مهربان و خنده رو جدا نشود.غزل فهمید خانواده مهشید در تهران زندگ ی م یکنند و او از وقت ی ازدواج کرده ساکن
شیراز شده است و در حال حاضر هم شیراز را شهر خودش م یداند.همچنین فهمید او معلم مدرسه ابتدای ی م یباشد و
همسرش پزشک است .همین باعث شد که نتواند کارش را رها کند و همراه آن دو سفر کند و قرار بود روز پیش از
عروس ی خودش را به تهران برساند .کتایون با غزل حساب ی صمیم ی شده بود،غزل گفت که دو سال است که درسش را
تمام کرده و چون علاقه اي نداشته درسش را ادامه نداده و در یک اموزشگاه خیاطی مشغول یادگیري هنر هاي دست ی
م یباشد.
زمان ی که مهماندار اعلام کرد کمر بندهاي ایمنی و ببندند غزل با تعجب متوجه شد که چقدر زود به مقصد رسیده اند و با
ناراحتی فهمید که به زودي از دوستان جدیدش جدا م یشود.

چراغهاي محوطه روشن بودند.غزل به پنجره هاي طبقه دوم نگاهی انداخت.تمام اتاقهاي طبقه بالا در تاریکی فرو رفته
بودند و نوري از آنها خارج نمیشد ، حتی اتاق فرشاد که هر شب تا دیر وقت چراغش روشن بود در آن موقع در تاریکی
وهم انگیزي فرو رفته بود.فقط نور ضعیفی از داخل هال ورودي به بیرون ساطع میشد.
غزل امیدوار بود در ورودي قفل نباشد که او مجبور به بیدار کردن رحمان شود.نگاهی به ساعتش انداخت و متوجه شد
کمی از دوازده گذشته است.به آرامی و در حالی که سعی میکرد پاشنه هاي بند کفشش در برخورد با سنگ راهرو
صدایی ایجاد نکند بطرف در ورودي ساختمان رفت.
خوشبختانه در قفل نبود و غزل به راحتی داخل شد.پس از ورود با تعجب فرشاد را دید که روي کاناپه نشسته و
دستهایش را روي پیشانی اش گذاشته و پاهایش را روي میز گذاشته است.
غزل ابتدا فکر کرد فرشاد خوابیده است.نخواست مزاحمتی براي او ایجاد کند و پاورچین به سمت پله ها حرکت کرد که
صداي فرشاد را شنید که میگوید:"تا این موقع شب تک و تنها کجا بودي؟"
غزل به فرشاد نگاه کرد و او را دید که همچنان دستش روي سرش قرار دارد و حرکتی نمیکند.
به آرامی گفت:"با من بودي؟"
فرشاد دستش را از روي چشمانش برداشت و گفت:"به غیر از من و تو کس دیگري هم اینجا هست؟"
غزل لحظه اي فکر کردو بعد با طعنه گفت:"به غیر از تو من اینجا هتسم ولی به غیر از من کس دیگري اینجا وجود ندارد
که مجبور باشم پاسخش را بدهم.
فرشاد تکانی به خود داد و صاف نشست و پاهایش را از روي میز پایین
گذاشت.در حالیکه به سرتا پاي غزل نگاه میکرد با لحن خشکی گفت:"منظورت چیه؟با این حرف چه چیز رو میخواهی
بگی؟"
غزل بطرف او چرخید و گفت:"منظور خاصی ندارم!"بعد چرخی زد تا از پله ها بالا برود که فریاد بلند فرشاد او را روي
همان پله اول میخکوب کرد.
"تا من اجازه ندادم حق نداري قدم برداري ، تو چطور به خود اجازه میدي به من توهین کنی و بدون ایکنه دلیلت را
عنوان کنی راهت را بکشی و بروي؟"
غزل با تعجب به طرف فرشاد برگشت و با لحن آرامی گفت:"من منظور بدي نداشتم اما مثل اینکه تو از چیز دیگه اي
ناراحتی ، اینطور نیست؟"
"ناراحتی من به تو ربطی نداره ، فقط میخواهم دلیل تیکه پرونی هاتو بدونم".
غزل لبهایش را به هم فشرد و علت ناراحتی فرشاد را فهمید.شاید او حق داشت که تا این حد ناراحت باشد.زیرا غزل
احساس میکرد در مورد نادیده گرفتن فرشاد تا حد افراط پیش رفته است و کم کم این کار او از حالت شوخی در آمده
است.
غزل دختري منطقی و صریح بود و اگر متوجه اشتباهی از جانب خودش میشد به سرعت آن را قبول میکرد.در این مورد
متوجه شد که حق با فرشاد میباشد و او حق نداشته با مردي که حدود نه سال از او بزرگتر است شوخی کند.او میدانست
پدرش هم کار او را تأیید نمیکند و از این کار او ناراحت میشود.
غزل به فرشاد نگاه کرد که با چهره اي درهم و عصبانی به او چشم دوخته بود.چند قدم به طرف او برداشت و پس از
گذاشتن کیفش روي میز ، مبل روبروي فرشاد را انتخاب کرد و روي آن نشست.در حالیکه دستهایش را به هم قلاب
کرده بود با لحنی که صداقت او را کاملاً مشخص میکرد گفت:"معذرت می خواهم ، در این مورد حق با توست و من
احساس میکنم شوخی که با تو آغاز کرده ام کم کم از حالت شوخی در آمده و رنگ زشتی به خود گرفته ، اما باور کن
من نمیخواتسم اینطور بشه".
فرشاد در دل صراحت او را ستود اما همچنان با چهره اي اخم آلود به او نگاه میکرد.
فرشاد مانند مستنطقی که در حال بازوجویی باشد از غزل سوال میکرد و عجیب اینکه غزل بدون کوچکترین ناراحتی
مقابل او نشسته بود و به پرسشهایش پاسخ میداد.پاسخهاي غزل آنقدر رك و صریح بود که فرشاد را کاملاً خلع سلاح
کرده بود.
"میخواهم بدانم دلیلت براي آغاز کردن این شوخی چی بوده؟"
"دلیل من فقط تو بودي".
"یعنی چی؟واضح حرف بزن".
"یعنی اینکه چون به تو علاقه داشتم میخواتسم به این طریق راهی براي نفوذ به درون قلبت پیدا کنم".
فرشاد نیشخندي زد و گفت:"جلب توجه به همه طریق دیده بودیم اما فکر این یکی را نمیکردم".
غزل بدون اینکه به فرشاد نگاه کند گفت:"خب این هم براي خودش راهی است".
"اما تو از همان روزي که پا به اینجا گذاشتی شروع کردي به نادیده گرفتن من.درست است؟پس نخواه که باور کنم پیش
از دیدن من در فکر اینکار بودي".
غزل مانند متهمی که به گناهش اقرار کند سرش را تکان داد و گفت:"آره ، پیش از اینکه تو را ببینم در فکر راهی بودم
تا بتوانم تو را که چون قله اي تسخیر ناپذیر بودي فتح کنم".
فرشاد از تشبیه غزل خندید.پس از چند لحظه ناگهان ساکت شد و گفت:"چطور چنین چیزي ممکن است؟من و تو
تقریباً پنج سال است که همدیگر را ندیده ایم ، چطور ادعا میکنی پیش از آمدن به اینجا در فکر تسخیر من
بودي؟"فرشاد سرش را تکان داد و منتظر پاسخ شد.
غزل به فرشاد نگاه میکرد و در ذهن تمام نقشه هایش را برا آب دید.با خود گفت لزومی ندارد که بخواهم چیزي را پنهان
کنم.بنابراین نفس عمیقی کشید و گفت:"خیلی دوست داري بدانی؟"
"آره".
غزل سرش را زیر انداخت و گفت:"درسته که به قول تو من از پنج سال پیش تو را ندیده بودم ، اما گاهی صحبت تو در
خانه ما پیش می آمد.ازوقتی که اون تصادف در انگلیس پیش آمد و تو پس از برگشتن متوجه شدي که دختري را که
قرار بود به همسري بگیري بر اثر حادثه اي در گذشته و پس از آن بلایی که سر خودت اوردي من گاهی اوقات به تو فکر
میکردم که بخاطر عشق به دختري حاضر شدي از زندگیت بگذري.این یک حس احترام نسبت به تو در من بوجود می
آورد و کم کم این حس تبدیل به علاقه شد و مسائل دیگر را پیش آورد که موجب شد من اینجا بنشینم و مثل متهمی
مبور به اعتراف بشم."غزل سرش را بالا کرد و با حالت به خصوصی به فرشاد نگاه کرد و در حالیکه از جایش بلند میشد
با لحن آرامی گفت:"حالا میتونم به اتاقم بروم؟"
فرشاد به او چشم دوخته بود و در دل شهامت این دختر چشم سیاه و زیبا را ستود.او نمیدانست چه بگوید.او همیشه
غزل را خندان و پر از شیطنت دیده بود.اکنون چشمان سیاه غزل انقدر غمگین بودند که فرشاد را متأثر کرد.چیزي
نگفت و سرش را تکان داد به این معنی که میتواند به اتاقش برود.
غزل کیفش را برداشت و بدون گفتن کلامی به سمت پله ها رفت اما هنوز به پله ها نرسیده بود که فرشاد با صداي آرامی
گفت:"غزل تو از فرشته چه میدانستی؟"
غزل متوجه شد منظور فرشاد همان دختري است که به خاطرش حاضر شد جانش را بدهد.با اینکه غزل براي نخستین
بار نام اورا می شنید اما به خوبی میدانست منظور فرشاد چه کسی است.
غزل شانه هایش را بالا انداخت و گفت:"من چیز یادي از او نمیدانستم ، پدر هیچوقت در این باره به من حرفی نزده بود ،
اما یک روز دیدم خیلی ناراحت است ف کمی سر به سرش گذاشتم اما حال خوبی نداشت.البته گاهی اوقات که پدر به
یاد مادرم می افتاد همین حالت میشد ولی با اذیت ها و سر به سر گذاشتنهاي من خیلی زود از آن حالت غمگین بیرون
می آمد ، ولی آن روز حتی نمایشهاي کمدي من هم نتوانست او را از ان حالت خارج کند.وقتی خیلی پاپیش شدم گفت
فرشاد دختري را دوست داشته که او را از دست داده ، همین من حتی نام آن دختر را نمیدانستم تا اینکه الان خودت
نامش را به زبان اوردي".
فرشاد سکوت کرد.غزل به آرامی یک نسیم به سمت اتاقش رفت.وقتی در اتاق بسته شد آهی کشید و گفت:"چه شب پر
حادثه اي"!
غزل لباس هایش را عوض کرد و می خواست به رختخواب برود که صداي در اتاق فرشاد را شنید که بسته شد.غزل نفس
عمیقی کشید و پتو را روي سرش کشید.