گرفتم ز تو ناتوانتر بسی
تواناتر از تو هم آخر کسی

ج

جانا ز لطف ایزدی گر بر دل و جانم زدی
هرگز نگویی نگویی انوری ، روزی وفادارم ترا

ق

ناگهان پـــرده برانداختـــه ای یعنی چه
مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

ب

لذت هستی به مستی حاصل است
ما به کلی زین دو معنی غافلیم

س

سود کی دارد به طراری نمودن زاهدی
چون ز من بربود آن دلبر به طراری مرا
ساقی عشق بتم در جام امید وصال
می گران دادست کارد آن سبکساری مرا

ن

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

ی

یاد مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

ت

تــو که سود و زیـــان خـــود ندانی
به یاران کی رسی هیهات هیهات

ق

قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند
ما که رندیم و گدا دیر مان ما را بس

چ

چراغ آسمان خاموش و راه خانه ناپیدا
مگر ساقی برد ما را بسوی خانه باز امشب

ف

فلک جلوه کنان بنگرد سمند تو را
کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد

ل

لباس فقر به زاری نصیب هر کس نیست
خوشا تنی کــه بــرآن نقش بــوریــا افتــد

غ

غمگین مکن اگر نکنی شاد خاطری
گر مرهم دل نشوی نیشتر مباش

و

وفای شمع را نازم که بعد از سوختن هردم
به سر خاکستری در ماتم پروانه می ریزد

ص

خرمن مــرجان و مینـــا هــر کجا چشم افکنی
بر شکفته است از چمن یا بر دمیدست از چنار

ه

جایی کــه عقاب پــر بریـزد
از پشه ی لاغری چه خیزد

م

چون کشم بار فراق تو بدین طاقت و صبر
چون دهم شرح جفای تو بدین دانش و هوش

ز

زهره سازی خوش نمیسازد مگر عودش بسوخت

کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

ک

کیست این پنهان مرا جان و تن
کز زبان من همی گوید سخن

د

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ذ

ذات تو غنی و ما محتاجیم
محتاج به غیر خود مگردان ما را

ط

صنما با غم عشق تو چه کنم
تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

ل

شده زدیک که هجران تو ، ما را بکشد
گر همان بر سر خونریزی مایی ، باز آ

چ

هزار سلسله مو در پیت به خاک افتد
چو بر قفا فکنی موی عنبر اسا را

خ

دانی که چرا سر نهان با تو نگویم ؟
طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

گ

رند عام سوز را با مصلحت بینی چه کار
کار ملک است آنکه تدبیر و تامل بایدش

پ

پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم وهست دارمش دوست

و