من و انکار شراب این چه حکایت باشد
غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

در خزان با سرو نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

من ز مسجد بخرابات نه خود افتادم

اینم از عهد ازل حاصل و فرجام افتاد

در کار تو ز دست زمانه غمی شدم
ای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما

ای دوست،دزد حاجب و دربان نمیشود

گرگ سیه درون،سگ چوپان نمیشود

در دلــم بود که بی دوست نباشم هرگـــز

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دل به امید روی او همدم جان نمیشود

جان به هوای کوی او خدمت تن نمیکند

در ازل پـرتــو حُـسـنت ز تجَـلـّی دَم زد
عـشـق پیـدا شـد و آتش به همه عالم زد

در آن مکان که جوانی دمی وعمر شبی است

به خیره می طلبی عمر جاودانی را

ای که دستت میرسد کاری بکن
پیش از آنی کز تو ناید هیچ کار

راز سر بسته ما بین که به دستان گفتند
هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم

در لباس فقر کار اهل دولت میکنم

من گدا و تمنای وصال او هیهات
مگر به خواب بینم خیال منظر دوست

ترا که چشم نباشد چه حاصل از شاهد
ترا که گوش نباشــد چه ســود از گفتــار

روزگاریست که دل چهره مقصود ندید

ساقیا آن قدح آیینه کردار بیار

راهی بــزن کــه آهی بر ساز آن تــوان زد
شعری بخوان که با آن رطل گران توان زد

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

ماهم آمـــد به در خانــه و من خانـــه نبــودم
خانه گویی بسرم ریخت چو این قصه شنودم

این شعر را زمانی شهریار سرود که بعد ار مدتها پری به دیدنش آمده بود اما از بد حادثه در آن لحظه خانه نبود و لاله به او گفت که پری آمده و پیراهنی را که برات آورده بود برده و گفته که بر خواهد گشت شهریار تا صبح آن شب نخوابید ولی پری نیامد می گویند آن شب شب سردی بود و شهریار سخت سرما خورد و مدتها مریض شد من که هروقت شعر های عاشقانه اش را میخوانم برایش اشک میریزم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

مــرا امیــد وصــــال تــو زنــــده مــی دارد
و گرنه هردمم ازبیم هجرتوست بیم هلاک

کلک مشکین تو روزی که زما یاد کند

ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

دلـــم بــــا خویشتــــن آمـــــــد شکایت را رهــــا کــــردم
هزاران جان همی بخشدچه شد گر خصم یک جان است

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

مرا ایام شادی گاه مستی بود و بیهوشی
که هر گل جز دو روزی تازه و خرم نمیماند

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

دست غم گر نــه گلاویـز گریبان دارم
سرحسرت به سر زانوی حرمان دارم

مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ

چرا که وعده تو کردی و او بجا آورد

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم
با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

یـارب رود از تنم اگــر جان چـــه شود
وز رفتن جان رهم ز هجران چه شود

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم

که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

قبله ام روی بتان است و وطن کوی مغان
به از این قبله ام و خوشتر از این کویی نیست

مست است یار و یاد حریفان نمیکند

یادش بخیر ساقی مسکین نواز من

نهال عشق نشاندم به دل چه دانستم
کـــه رستخیز جهانم ز خانــه بــر خیزد

در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد
چه جای دردفروشان دیر آفات است

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجــود نازکت آزرده گــزنـد مباد

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو بجان آمد وقتست که باز آیی

یادباد آن که چو آغاز سخن می‌کردی
با تو صد زمزمه در زیر زبان بود مرا

از سر این خاکدان چون بپرد مرغ جان

باز نشیمن کند بر در آن آستان