[behnam5555]

بۆن


که‌زیز ده‌بی و به‌ تۆزقاڵێ تۆرانه‌وه‌ ، نیگا ده‌که‌ی
یا به‌ خامه‌ی سیا چاوێکی مه‌خموور

له‌سه‌ر په‌ڕه‌ی چاو شکاتێ ، ده‌عوا ده‌که‌ی‌
که‌ زیز ده‌بی و چه‌مێ ئه‌شک به‌ چاوتا دێ و په‌نجه‌ره‌ی

ڕوو ، له ‌با ی گریان ده‌که‌یته‌وه‌
ده‌ڵێی لاچۆ : به‌و قسانه‌ت‌ بۆڵ و به‌رسیله‌ت لێ بڕیم

به‌و قسانه‌ت په‌روانه‌ی ماڵ و ئومێد و عه‌ینه‌ مه‌لی ئاینده‌ت له‌ ڕوو بڕیم

ده‌ڵیی لاچۆ ، با په‌ڵه‌ی خوا له‌ من بدا و ده‌ردی تاعوون له‌ من بدا

ئه‌ی شێتۆکه‌ ، به‌ هه‌ناری هه‌زار و یه‌ک شیعرت ، ئاشت نابمه‌وه‌

به‌ مانگی چوارده‌ی قه‌ڵه‌م و به‌ کانیاوی هه‌زار و یه‌ک به‌یتت ، ئاشت نابمه‌وه

دڵنیابه‌ ئه‌ی شێتۆکه‌ ، وه‌ک ئه‌وسا به‌ شووشه‌یه‌ک بۆن فریو ناخۆم‌
وه‌ک ئه‌وسا به‌ سیحری شیعرێ ، له‌ ڕووتبوونه‌وه‌ی ستیانه‌که‌م خۆش نابم

نا شێتۆکه‌ ئه‌مجاره‌ نه‌ک بۆنێ ،ئه‌م گه‌ڕه‌که‌ داماوه‌شمان بکه‌ی به‌ بۆن ، ئاشت نابمه‌وه
ئه‌و ئه‌و وه‌ها ‌پۆزی ده‌کووتا ، ده‌تووت خودایه‌ و له‌ نوور بێ خه‌مه‌ بێ خه‌م

به‌ڵام یاران که‌ من گریام به‌سه‌زمان خۆی ، وه‌ک قوودره‌تی به‌ هه‌ڵم چێ
نه‌یده‌زانی به‌ چی به‌ چی ئاشتم بکاته‌وه‌ ، ماچێک و دووان

خۆ ئاڵاندن و ختووکه‌یه‌ک و هه‌زار
خودا هاوار که‌ نێر و مێ ، ده‌گه‌ن به‌ یه‌ک ، ژووان ده‌بێ به‌ چ حه‌شرێکی جوان و بۆن خۆش

شاعر:ئیسماعیل خورمالی