[aesman]

من كجايي روزگارم ، كه خودم خبر ندارم گاهي گنگم گاهي خامو ش ، بيقرار بيقرارم
توي اين آشفته بازار ، اين منم كه سوت و كورم ميون قسمت و تقدير ، يه گذر گاه عبورم
شايد اين لبخند بي روح ، باشه نقشي رو ي غمهام ولي در عمق وجودم ، مي دونم كه خيلي تنهام