[Omid7]

با پایان سال ۱۳۸۸، پرونده پرحاشیه و جنجالی فوتبال ایران نیز در این سال بسته شد. فوتبالی که اگرچه در نتیجه گیری نتوانست رضایت میلیون ها هوادارش را جلب کند، اما از حیث جنجال آفرینی و حاشیه پردازی در سطح آسیا بی رقیب شد.

فوتبال ایران در سالی که گذشت، رکورد جالب توجهی از بیانیه نگاری ها و تهدید به افشای دست های پشت پرده توسط مربیان و باشگاه ها را به جا گذاشت. در نیمه دوم سال، اتهامات متقابل باشگاه ها به یکدیگر مبنی بر برخورداری از حمایت های ویژه، خبری تکراری در فوتبال ایران بود.
اگر تا پنج سال قبل، رایگان بودن تماشای بازی های ملی در کشورهای عربی جنوب خلیج فارس، باعث تعجب فوتبال دوستان ایرانی می شد، در نیمه دوم سال ۸۸ حتی تماشای رایگان بازی های تیم ملی نیز در کشاندن مردم به ورزشگاه ها موثر نبود.
در سالی که گذشت، به رغم جریمه های سنگین مادی برای بازیکنان و تیم ها، همچنین اعمال محرومیت ها و پیگیری مصرانه طرح منشور اخلاقی توسط فدراسیون فوتبال، خشونت های وسط زمین و فحاشی های روی سکوها در بازی ها و ورزشگاه های مختلف نسبت به گذشته افزایش چشمگیری داشت.
در سال ۸۸، رییس کمیته انضباطی فوتبال ایران، بیشتر از سرمربی تیم ملی در رسانه ها حضور داشت. کمتر روزی بود که او مصاحبه زنده ای با رادیو ورزش یا برنامه های ورزشی تلویزیون نداشته باشد.
اما حتی در چنین فضایی، فوتبال ایران بی بهره از اتفاقات شیرین نبود.، موفقیت نسبی تیم ملی فوتبال نوجوانان یا درخشش نکونام و شجاعی در لالیگا، از نقاط روشن "فوتبال ۸۸" بود.