[amir ahmadi]

زمین چه بسیار پیکری ارجمند و خوش اب و رنگ را خورده است که در دنیا نعمت خوار و پرورده شرف بود هنگام اندوه خود را به شادی وا می داشت و به هنگام مصیبت خود را سرگرم می داشت تا صفای عیش او تیره نگردد حالی که دنیا به خوشی زندگانی انان بخل ورزید و به لهو لعبشان چشم تنگی نشان داد.پس در این میان که در سایه پر غفلت او به دنیا می خندید و دنیا به اوناگهان زمانه با خار و خسک خود را لگدکوب ساخت و روزگار نیروهایش را در هم شکست و مرگ از نزدیک به او چشم دوخت.