[LP Girl]

هفت دقيقه تا پاييز
شروعي تازه براي فيلمساز جوان

تاكنون هرگاه صحبت از عليرضا اميني به ميان مي‌آمد، ناخودآگاه تصوير فيلمسازي تداعي مي‌شد كه با وجود اين كه آثار هنري مختلفي در كارنامه خود دارد، اما نه قابليت جذب تماشاگران عام را داشته و نه چندان مورد توجه منتقدان قرار گرفته است. اولين فيلم اين كارگردان «نامه‌هاي باد» نام داشت كه نمايش موفق آن در جشنواره فجر، حضور كارگرداني بااستعداد و خوش‌فكر را نويد مي‌داد. اميني پس از آن چند فيلم ديگر ساخت كه هيچ‌كدام نتوانستند موفقيت فيلم اول را برايش تكرار كنند. البته عدم نمايش اين فيلم‌ها و يا اكران بسيار محدودشان، باعث شد تا هرگز ارتباط درستي ميان اين فيلم‌ها با تماشاگران عادي برقرار نشود.

در اين شرايط كارگردان دقيقا در جريان بازتاب اثرش قرار نمي‌گيرد و نمي‌تواند تلقي درستي از مخاطب داشته باشد. به همين دليل است كه اميني پس از «نامه‌هاي باد» سير نزولي را طي كرد و فيلم به فيلم از جاده اصلي سينماي حرفه‌اي ايران دور و دورتر شد. دانه‌هاي ريز برف، كنار رودخانه، زمان مي‌ايستد، فقط چشماتو ببند و استشهادي براي خدا، فيلم‌هايي بودند اميني در اين سال‌ها ساخت، اما هيچ‌ كدامشان اين قابليت را نداشت كه ادامه منطقي كارنامه كسي باشد كه كار حرفه‌اي‌اش را با «نامه‌هاي باد» شروع كرده بود.

اما سرانجام اميني با كارگرداني فيلم خوب «هفت دقيقه تا پاييز» بازگشتي اميدواركننده به سينماي حرفه‌اي داشت و بهترين جايزه‌اش هم آشتي دوباره منتقدان و مردم با او بود. اميني حتي با فيلمي مانند «استشهادي براي خدا» نيز نتوانست اين تعادل ظريف را رعايت كند؛ يعني فيلمي بسازد كه هم نمايشگر توانايي‌هاي خودش باشد و هم جذابيتي براي مردم عادي داشته باشد. «هفت دقيقه تا پاييز» يكي از بهترين فيلم‌هاي جشنواره سال گذشته بود.




اهميت اين ملودرام حادثه‌اي و روان‌شناسانه، در اين است كه مي‌تواند با وجود ايده‌هاي خوبي كه دارد ـ كه شايد موضوع نقدهاي مختلفي قرار بگيرد ـ دقايق مسرت‌بخشي را نيز براي تماشاگرش رقم بزند. البته فيلم اميني اثري تلخ و گزنده است و منظور از مسرت‌بخشي‌اش براي تماشاگر، سرگرم كردن مخاطب است در دقايقي كه آن را مي‌بيند. اين فيلم با بازي خوب بازيگرانش ـ بويژه هديه تهراني ـ و فيلمنامه دقيقش اثري است كه بدون توسل به شوخي‌هاي لوس و يا استفاده از بازيگران سينماي كمدي، بدون سياه‌نمايي (واژه‌اي كه اين روزها زياد مي‌شنويم) و تصويري معيوب از جامعه‌اي كه در آن زندگي مي‌كنيم، شخصيت‌هايش را در وضعيت‌هاي بحراني به تصوير مي‌كشد و در اين ميان قضاوت تماشاگرش را نيز طلب مي‌كند. اين ويژگي درگيركنندگي «هفت دقيقه تا پاييز» است كه آن را جذاب مي‌كند.


جمال ساداتيان كه تهيه‌كننده «به رنگ ارغوان» بود، تهيه‌كننده اين فيلم نيز هست و بزودي فيلم ديگر او، «شبانه‌‌روز»، نيز اكران مي‌شود. «هفت دقيقه تا پاييز» در جشنواره فجر جايزه بهترين بازيگر را براي محسن تنابنده گرفت و در رشته بهترين جلوه‌هاي ويژه نيز برگزيده شد. به نظر مي‌رسد كه آخرين ساخته عليرضا اميني قابليت اين را داشته باشد كه به يكي از پرفروش‌ترين فيلم‌هاي سال نيز بدل شود؛ اتفاقي كه اگر بيفتد، آنگاه به سينماگران ايراني ثابت خواهد شد كه در اين سينما فقط كمدي‌هاي سطحي نيستند كه به فروش مي‌رسند.