[فرگل]

صبا وقت سحر بويی ز زلف يار می‌آورد
دل شوريده ما را به بو در کار می‌آورد

من آن شکل صنوبر را ز باغ ديده برکردم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد