شب ِ بارونی ِ تهرون ٭هشت ِ مرداد ِ هشتادُ یک باران بارید...
شب ِ بارونی ِ تهرون، شب نمنک ِ ترانه س!
شب ِ رگبار ِ عزیز ِ خاطرات ِ عاشقانه س!
پرسه ی من ُ تو با هم، تو محله های شمرون!
نقره ریز ِ خنده ی تو، زیر ِ قطره های بارون!
کوچه های تنگ ِ تجریش، پرسه های خیس ِ دربند!
رو لب ِ تو زنده می شد، خط ِ جاویی ِ لبخند!
می دویدیم زیر ِ بارون، زنده گی تو مُشتِ ما بود!
هر نگاه ِ تو شروع ِ یکی از ترانه ها بود!
چتر ِ من، روسری ِ تو! چتر ِ تو، بارونی ِ من!
پرسه هامون دیدنی بود، ای همیشه گی ترین زن!
بی تو کوچه های تهرون، لایق ِ پرسه زدن نیست!
غیر از این سایه ی خسته، کسی همپرسه ی من نیست!
دوتایی دم می گرفتیم، شعر ِ آهنگای دورُ
صدای ما تازه می کرد، کوچه های سوتُ کورُ
وقتی دلگیری ُ تنها... بوی موهات زیر ِ بارون...
ای سوار ِ اسب ِ ابلق... یه شب ِ مهتاب ِ فرهاد...
واسه تو قد ِ یه برگم... یا فروغی، شعر ِ شیاد...
حالا اون محله ها ر ُ پرسه می زنم دوباره!
بی تو تهروون چه غریبه س، تو دلم بارون می باره!
چتر ِ من، روسری ِ تو! چتر ِ تو، بارونی ِ من!
پرسه هامون دیدنی بود، ای همیشه گی ترین زن!
بی تو کوچه های تهروون، لایق ِ پرسه زدن نیست!
غیر از این سایه ی خسته م، کسی همپرسه ی من نیست
|