ترانه ی زارع ٭مزرعه ی بی بار! مزرعه ی بی بَر!
من ُ مزرعه یه عمره، چش براه ِ یه بهاریم!
زیر ِ شلاق ِ زمستون، ضربه ها ر ُ می شماریم!
توی این شب، غیر ِ گریه کار ِ دیگه ای نداریم!
هر کی خوابه، خوش به حالش! ما به بیداری دچاریم!
این زمستون، خیلی وقته فکر ِ سوزوندن ِ برگه!
خیلی وقته ساقه هامون، زیر ِ شلاق ِ تگرگه!
قد نمی کشه جوانه، زیر ِ سایه ی تبردار!
زندگی تو فصل ِ سرما، معنی ِ مطلق ِ مرگه!
نفس بکش! نفس بکش! اینجا نفس قنیمته!
توی سکوت ِ مزرعه، کشف ِ صدا یه نعمته!
تن ِ این مزرعه ی خسک، تشنه ی بذر ِ دوباره س!
شب پُر از حضور ِ تلخ ِ جای خالی ِ ستاره س!
تیغ ِ گاوآهنُ دریاب! باید این یخا ر ُ آب کرد!
اگه آب نشن ، شکستن دیگه تنها راه ِ چاره س!
طبق ِ ترانه اینجاس، پس کو اون صدای بی بک؟
تا بپاشه بذر ِ آواز روی بی باری ِ این خک!
مزرعه دزدیدنی نیست، فردا میلاد ِ شکوفه س!
داره میره پی ِ کارش، شب ِ یخ بسته ی سفک!
نفس بکش! نفس بکش! اینجا نفس قنیمته!
توی سکوت ِ مزرعه، کشف ِ صدا یه نعمته!●
|