تعبیر ٭ساعت ِ پارک ِ رفتگر در خواب ِ ناز بود!
من ُ این ساعت ِ مرده، برگ ِ کاهی، میز ِ تحریر!
زنگ ِ خوش صدای آواز، توی این غروب دلگیر!
قلمای تُک شکسته، دل ِ بی دل، پای خسته!
انگار از پُتک ِ ترانه، قفل ِ بی حرفی شکسته!
بازم از تو، بازم از تو تا طنین ِ گـُل رسیدم!
مث ِ خون ِ یه قناری، از نوک دشنه چکیدم!
باغ ِ بی بار ِ سکوتم، با تو گلخونه ی عشقه!
گریه طعم ِ شوکران نیست، شهد ِ پیمونه ی عشقه!
همه ی خون ِ تو رگ هام، نذر ِ ختم ِ این عذابه!
پرسش ِ همیشه ی من، بی جوابه! بی جوابه!
بگو تعبیر ِ کدوم خواب، رفتن ِ تو ر ُ رقم زد؟
که دوباره دیو ِ قصه، بازی ِ عشق ُ به هم زد!
بازم از تو، بازم از تو تا طنین ِ گـُل رسیدم!
مث ِ خون ِ یه قناری، از نوک ِ دشنه چکیدم!
باغ ِ بی بار ِ سکوتم، با تو گلخونه ی عشقه!
گریه طعم ِ شوکران نیست، شهد ِ پیمونه ی عشقه!●
|