[مهدی]

نوشته اصلی توسط سالومه

لبش مي‌بوسم و در مي‌کشم مي به آب زندگاني برده‌ام پي
نه رازش مي‌توانم گفت با کس نه کس را مي‌توانم ديد با وي

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی
نه رازش می‌توانم گفت با کس
نه کس را می‌توانم دید با وی


*******

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود