[behnam5555]

کلاسيسيسم


كلاسيسيسم به آن مكتب ادبي گفته ميشود كه با مايه گرفتن از هنر وادب يونان و رم باستان از سده پانزده تا هيجده در اروپا خود نمائي داشته است.
اصول و قواعدي چند است كه مكتب كلاسيسيسم را گسترش مي دهد و آنرا از ديگر مكتب هاي برجسته و بركنار مي دارد. اين اصول را ميتوان بدين گونه دسته بندي كرد:
1- نمايش طبيعت: هنرمندان كلاسيست بيش از هر چيز مي بايست سازنده خوبي باشد.
سارده كار كه نمونه كارش را استاد كار كائنات و هستي بوجود آورده باشد و او بايست آنرا در آثار خود نقاشي كند. در اين نقاشي و نگاگري دست هنرمند كلاسيست باز است و جنبه هاي نيك و دلخواه طبيعت را برمي گزيند و با آب ورنگ خيلي بيشتر و دلپذيرتر بر روي صفحه كاغذ مي نماياند.
2- توجه به گذشتگان: ويژگي دومي كه در كار اين دسته هنرمندان چشمگير است نگريستن و پرواي بي اندازه آنان به خداوند ذوق و هنر باستان است. اينها همواره براي يافتن بهترين و برجسته ترين قالب ها نمونه هاي هنري به كاوش و بررسي در گنجينه گذشتگان مي پردازد. از اين است كه زماني همر يوناني و گاهي هوراس و ويرژيل رومي در آسمان انديشه و نوشته آنها جلوه گري مي نمايد..

3- پرواي خرد: هنرمند مكتب كلاسيسيسم هرگز در جولان انديشه پا از دايره خود بيرون نمي نهد؛ به گفته روشن تر هيچگاه همچون رمانتيك ها دچار پنجه رويا و خيال نمي گردد
اصل خرد همواره راهبر هنرمندان كلاسيست است و آنان را از سرنگون گشتن به دامان «روياهاي شاعرانه» باز مي دارد از همين رو كه مي بينيم پيروان اين سبك همچون راسين ولافونتن در فرانسه و شكسپير و ميلتون در انگليس؛ پرواي زيادي در تراوش هاي روان خويش نسبت به خرد نشان مي دهند.
4- آموزندگي و دل پسندي : يك پديده كلاسيسيستي مي بايست حتما در جامه سادگي و دلپسندي؛ پديده اي انگيزاننده و آموزنده باشد؛ زيرا آموزش نيكي و رواج خوبي ها و زيبائي ها هدف اصلي يك هنرمند كلاسيك است.

5- جلوه راستي: آنچه را كه نيك و درست است ؛ هنرمندبه قهرمان داستان خود مي بخشد و به رفتار او جلوه درستي و راستي مي دهد ؛ تا با آموزش نيكي و نمايش واقعيت مردم را به سوي خوبي ها و روشنائي ها راهبري نمايد.
اين مكتب در سده هاي شانزده و هفده به اوج توانائي وگسترش خود مي رسد ودر فرانسه؛ ايتاليا؛ آلمان وانگليس سخنوران زيادي بدان روي مي نهد و برخي چون ويليام شكسپير دگرگوني هاي چندي در پايه هاي آن پديد مي اورند. پديده هاي اين مكتب بيشتر به گونه شاهكاري جاودان ادبيات جهان نمودار گرديده كه بنام هاي «شادينامه» (كمدي) «غمنامه» (تراژدي) «رزم نامه» (حماسه)و همچنين «شادينامه و غمنامه»(تراژدي كمدي)شناخته شده اند.