ای توبه ام شکسته، از تو کجا گریزم؟
ای در دلم نشسته، از تو کجا گریزم؟
ای نور هر دو دیده، بی تو چگونه بینم؟
وی گردنم ببسته، از تو کجا گریزم؟
ای شش جهت ز نورت چون آینه ست شش رو
وی روی تو خجسته، از تو کجا گریزم؟
دل بُوَد از تو جسته، جان بُوَد از تو رَسته
جان نیز گشت خسته، از تو کجا گریزم؟
گر بندم این بَصَر را، ور بگسلم نظر را
از دل نه ای گسسته، از تو کجا گریزم؟
عشق اگر اینست که مولانا با آن دست و پنجه نرم می کند پس کار کسانی که در اطرافمان دم از عشق ورزی می زنند ریا کاری و تظاهر به عاشقی است. عاشقی را باید از مولانا آموخت. او در هر شش جهت یار را می بیند و دیدگانش با نور محبوب قادر به دیدن است. او می گوید حتی اگر چشمانم را ببندم و نگاهم را از محبوب برگردانم باز چون او در دل جای دارد قادر به جدایی از یار نیست.
ادعای عاشقی کردن آسان است امّا عاشقانه زندگی کردن چندان آسان نیست. عاشقی علامت و آثار دارد. ممکن نیست کسی بتواند فقط با ادّعا، اینگونه انسان و جهان را از سوز و ساز ِ عشق و عاشقی با خبر کند. عاشقی ِ مولانا باعث پدید آمدن مثنوی معنوی، غزلیات شمس، فیه ما فیه و نشانه های فروزان در زندگیش شد.
اگر مثنوی یا غزلیات شمس نبود حتماً زندگی چیزی کم داشت. همیشه منتظر چیزی بودیم که باید گفته می شد امّا نگفته باقیمانده است و از این حرفها...
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن
دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی
تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی
خالید حسامی( هیدی )