[behnam5555]

هنر ياد دادن و ياد گرفتن

استاد کنفوسيوس گفت : « من يکبار در تمام روز چيزی نخوردم و درتمام شب نخوابيدم تا بتوانم مساله ای را خود حل کنم ، اما نتيجه نبخشيد . از اينرو فهميدم که بهتر اينست که آنچه را نمی دانم بپرسم » .

استاد کنفوسيوس گفت : « من به کسی که در مورد پيش آمدها فکر نمی کند و از خود نمی پرسد که من در چنين وضع و چنان حالی ، چه بايد بکنم ؟ نمی توانم کمک و ياری کنم ».

استاد کنفوسيوس گفت : « در روزگار گذشته مردم تحصيل علم می کردند برای اينکه خود را به درجه کمال برسانند . امروز علم را برای اين فرا می گيرند که ديگران را مجذوب کنند » .

استاد کنفوسيوس گفت : « من در پانزده سالگی خود را در آغوش آموختن انداختم . در سی سالگی يک نقطه نظر ثابت برای زندگی بدست آوردم . از چهل سالگی ديگر دچار اشتباه و خطا نشدم . در پنجاه سالگی احکام آسمانی را شناختم . در شصت سالگی آن احکام را به گوش جان شنيدم و در هفتاد سالگی توانستن دستور قلب خود را بجا بياورم ، زيرا آنچه من برای خود آرزو می کردم ديگر از حدود راستی و نيکی تجاوز نمی نمود » .

استاد کنفوسيوس گفت : « فرزندان من باور نکنيد که من اسراری می دانم که آنها را به شما نمی آموزم . من هيچ سر پنهانی ندارم . تمام صفحات زندگی ظاهری و باطنی يعنی افکار و احساسات من در پيش ديدگان شما گسترده است .

استاد کنفوسيوس گفت : « برای من گواراتر و بهتر می شد اگر من احتياج به سخن گفتن نمی داشتم ! » . تزه کونگ پرسيد : « اگر استاد با ما سخن نمی گفت ، ما از او چه می توانستيم نقل بکنيم ؟ » . استاد کنفوسيوس جواب داد : « آسمان سخن نمی گويد و با اينهمه چهار فصل سال راه خود را می پيمايند و صدها موجود برحسب طبيعت خود زندگی می کنند ؛ آری آسمان سخن نمی گويد » .

نکته نقل شده از کتاب « مکالمات » است .کتاب « مکالمات » يکی از معروفترين اثرهايی است که چند سال پس از مرگ استاد کنفوسيوس از طرف پيروان وی تاليف شده و شامل جوابهايی است که استاد کنفوسيوس به پرسشهای پيروان خود داده است .
مولف کتاب « دگرس هايم » و مترجم آن دکتر حسين کاظم زاده ايرانشهر می باشد .