[آرشا]

خدایــا بیـا پـائیـن ...

یـك استـكان ، نــه !

تـو بـزرگـی

یـك لیـوان چـای مهـمان ِ مـن

بیـا چنـد كلـمه /حـرف ِحـساب/ بـزنیـم ...





همـه ی آدمـ هــا /درد/ دارنــد ...

حتـمـاً کـه نـبـایـد جـای ِ زخـم هـایـشان را

بـه شمـا نـشان دهنــد

/تــا بـاورتـان بـشود/ ....





نمـی دانـم اگـر روزی /کـوچـه ی علـی چـپ/

مشمـول ِ طـرح ِ تـرمیـم بـافـت ِ فـرسوده شـود ...

/مـن و تــو/

چـه خـاکی بـر سر خـواهیـمـ کــرد ...!!؟