[behnam5555]

قربانى مسلخ عشق:

يكى از عارفان نيك نهاد نگهدارنده دل از ورود اغيار، در درياى عشق به خدا و شناخت معبود حق ، غرق شده ، و در بوستان پر عطر پيوند به خدا سرمست گشته بود، پس از آنكه حالت عادى يافت ، يكى از ياران ، از او پرسيد: از اين بوستان ، چه هديه نفيسى براى ما آورده اى ؟!
عارف پاسخ داد:

((تصميم داشتم وقتى كه به درخت گل عشق معبود برسم ، دامنم را پر از گل كنم و از آن براى شما به رسم هديه بياورم ، ولى وقتى كه به آن درخت رسيدم بوى گل آن ، به گونه اى مرا سرمست كرد كه از خود بى خود شدم ، دامنم از دستم جدا شد،))

(و ديگر دامنى نداشتم تا گل در آن بريزم و بياورم .)

اى مرغ سحرعشق ز پروانهبياموز

كان سوخته را جان شدو آوازنيامد

اين مدعيان در طلبش بىخبرانند

كانرا كه خبر شد خبرى باز نيامد

اى برتر از خيال و قياس و گمان ووهم

وز هر چه گفته اند و شنيديم و خواندهايم

مجلس تمام گشت و به آخر رسيدعمر

ما همچنان در اول وصف تو ماندهايم