سلام
از اونجا که من اولین باره اینجا میام یک سوال اساسی داشتم و اونم اینه که اینجا فقط باید خوردنی سفارش بدی یا ایده هم قابلِ سفارشه؟
الان من ژستِ روشنفکری که پاتوقش کافه رویاله با سیگارِ کاپتن بلک گوشۀ لبش گرفتم! حالا از شوخی گذشته
عرضم به حضورتون که ما واحدی داریم به اسمِ روشِ تحقیق. بسیار هم واحدِجذابیه. مشکل اینه که استادمون مدتِ کوتاهیه که از آمریکا اومده و مشغول به تدریسه. براساسِ استانداردهایِ اونجا با ما رفتار می کنه که از نظرِ من مشکلی نیست. فقط یه خورده از نظرِ دانشجوهایِ ساده گیری مثلِ ما که عمری تنبلی پیشه کردیم سطحِ توقعش بالاست:دی
ایشون انتظار دارن در این مدت کوتاه یک تحقیقِ محشر در حدِ مقالاتِ ISI ارائه بدیم. من هم نشستم فکر کردم و فکر کردم تا این موضوع رو انتخاب کردم :
هویت شناسی در جامعه چندفرهنگی
حالا این چی هست؟
من قصد دارم یک ایده رو در مقاله ام توضیح بدم که هنوزدر حدِ یک فرضیه است. اون اینه که :
از طریقِ تفاوتهاست که ما می تونیم به درکِ عمیق تری از هویتِ خودمون برسیم.
مثال می زنم: مدتی در آموزشگاه زبان تدریس کردم. می دونین که در کنارِ آموزشِ زبان باید فرهنگ رو هم معرفی کرد. یعنی این دو از هم جدانشدنی اند. نمیشه hello, how are you رو یاد داد و نگفت در چه جائی استفاده میشه و کجا استفاده نمیشه. اونجا در نقشِ معلم گاهی از بچه ها سوالاتی می پرسیدم مثلِ این: از آداب و رسومِ ازدواج در فرهنگ تون بگید. خب از اونجا که همه اکثرا کُرد بودن با بی حوصلگی رسومات شون رو میگفتن و علاقه ای به توضیحش نداشتن. یا این که در کرمانشاه کمتر کسی رو می بینی با اعتماد به نفس و علاقه کُردی صحبت کنه در جمع. اما تجربه تدریس در شهری مثلِ تهران که ترکیبی از فرهنگ هایِ مختلفه باعث شد بفهمم چقدر فضای کلاس های اونجا متفاوته. احساس کردم وقتی یک کُرد، ترک، لُرد، شمالی و تهرانی در کنارِ هم تویِ یک کلاس جمع میشن هرکدوم تلاشِ بیشتری برایِ ابرازِ خودش و هویتش و فرهنگش می کنه. یعنی وقتی در فضایی قرار می گیری که با بقیه از بعضی جهات تفاوت داری، علاقه بیشتری به معرفیِ هویت خودت داری و همین باعث میشه از طریقِ تفاوتها خودت رو بهتر بشناسی و اون چیزایی که زمانی برات پیش پاافتاده و عادی بود، در نظرت مهم جلوه کنن.
یک نکته رو هم بگم و اون هم اینه که متاسفانه بیشترین تبعیض رو همیشه خودمون در حقِ خودمون قائل شدیم. یعنی خودمون لهجه مون رو تحقیر کردیم، فرهنگ مون رو و ادبیات مون رو. و شاید مزیتِ چندفرهنگی این باشه که اینقدر خودمون رو دستِ کم نگیریم و به ارزشهامون بهتر پی ببریم.
حالا من از شما دوستان میخوام نظرتون رو در این رابطه بگین. تجربه ای اگه داشتین و نظری که مفید باشه. میدونین که پایِ نمره در میونه! پس هرچه زودتر دانش تون رو به معرض نمایش بذارین بهتره. من دوشنبه باید proposal بنویسم ها :دی ازتون ممنونم.
پ.ن: بده فضای قهوه خونه رو علمی کردم؟
__________________
که ای بلندنظر! شاهباز سدره نشین
نشیمنِ تو نه این کنج محنت آباد است
|