[behnam5555]

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی_ م. سرشک

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی م. سرشک، در سال 1318 در کدکن نیشابور به دنیا آمد. شعر های م.سرشک غالبا رنگ اجتماعی دارد. اوضاع جامعه ایران در دهه های 40 و 50 در شعر او به صورت تصویر ها، رمز ها، کنایه ها و اشاره ها منعکس است. او کسی است که از آن احوال با خبر است و نیز با طرز تعبیر شعر این خصیصه را تشخیص خواهد داد، حتی گاه یک درون مایه را در اشعار متعدد به صورت گوناگون جلوه گر خواهد دید. بی گمان میل ی فراوانی که وی از زبان فارسی اندوخته دارد و از این حیث در میان شاعران نسل خویش خاصه نوگرایان کم نظیر است و نیز انس وی با زبان دری، زبان دیرین مردم خراسان، چنین توانایی را به وی ارزانی داشته است. ار این رو حسن شیوه ی بیان و زبان شعر را در این اثر نباید ار نظر دور داشت.
م. سرشک افزودن بر بهره مندی از قریحه و فطرت شاعری در شعر خویش از دیدگاهی انسانی و اجتماعی سخن می گوید و چون از فرهنگ ایران زمین و زبان فارسی بهره درست و کامل دارد، می تواند اندشه ها و دریافت ها و پدیده های زیبای جهان شاعرانه خود را به صورتی دلکش و پر تاثیر به ما عرضه کند. از آثار او می توانیم به موارد زیر اشاره نماییم:
شبخوانی، زمزمه ها 1344
از زبان برگ 1347
در کوچه باغ های نیشابور 1350
مثل درخت در شب باران، از بودن و سرودن، بوی جوی مولیان 1356

خموشانه از نمونه اشعار وی می باشد :

خموشانه

شهر خاموش من! آن روح بهارانت کو؟
شور و شیدائی انبوه هزارانت کو؟
می‌خزَد در رگِ هر برگِ تو خوناب خزان
نکهتِ صبحدم و بوی بهارانت کو؟
کوی و بازار تو میدان سپاه دشمن
شیهه‌ی اسب و هیاهوی سوارانت کو؟
زیر سرنیزه‌ِ تاتار چه حالی داری؟
دل پولادوشِ شیر شکارانت کو؟
سوت و کور است شب و می‌کده‌ها خاموش‌اند
نعره و عربده‌ی باده گسارانت کو؟
چهره‌ها درهم و دل‌ها همه بیگانه زهم
روز پیوند و صفای دل یارانت کو؟
آسمانت همه جا سقف یکی زندان است
روشنای سحَرِ این شب تارانت کو؟

تهران 1349