[behnam5555]

یادآوری :

دستانت را باز کن . باز باز . دنیا را با این دستها چقدر می توانی نگه داری ؟

کور نوشت :

اینجا صد بار هم که در بگشایند کسی نمیبیند . همه منتظرند دیوار بگشایی .

بهانه :

گاهی یادمان می رود ما را بهانه ای داده اند که ببرند . نه بهانه ای که نق بزنیم .

ریسمان :

خیلی چیزهاست که وقتی بدستشان می آوری ، دیگر آنها از آن تو نیستند .

تویی که در دست آنهایی .

بدون شرح :

وقتی بی حساب و کتاب کوهی خزعبلات به خوردش دهند جایی برای دو کلمه

حرف حساب باقی نمی ماند .

تذکر نوشت :

جیب هایت را نگرد . کسی دلش را در جیب هایش نمیگذارد .

کور :

گاهی فکر میکنیم ماییم که میبینیم . ولی با این وضع باور کن که ما نیستیم .

دیگرانند .

دوست نوشت :

کدام بودن بی تو ؟ کدام ؟

حیات :

قطره قطره زندگی میکنی ، سیل آسا میگیرند . فرصتی نمی ماند .

بدون شرح :

صد جاده می کشیم تا خانه ی دوست . یکبار نمی رویم .

درد دل :

در این حریم ، هنوز به قدر بودن یک گل دوام نداریم .

بدون شرح :

سر را به عقب برد و در سفیدی گچ سقف به تماشای ستاره ها نشست .

حریص :
انقدر در بادکنک فوت میکنی که باد خودت هم تمام می شود .

باور :
گاهی آدم ها در معنایی عظیم معلقند و گاهی آویزان

دلخون نوشت :
خال های صورتت سال های سال است تمام ذهنم را به خودش مشغول کرده است .
باور کن تمام ذهنم را . دیگر جا برای خال ندارم .

بدون شرح :
گاهی اوقات آنقدر به آسمان زل میزنیم که زمین دهان باز میکند و ما را می بلعد .

خانه ی قدیمی

دلم میخواهد دوباره همه چیز را دوره کنم . یکبار دیگر غروب آن خانه را ببینم .
بی محابا راه پله ها را بالا و پایین بدوم . دلم میخواهد باز هم در ان خانه ،
30 - 40 نفر ادم جمع شوند و جا نباشد که سوزن بیندازی . دلم دوباره آن
شانه به شانه خوابیدن ها را میخواهد . دلم میخواهد وقتی . . .
چقدر دلم چیز میخواهد که نمیشود . چقدر دلم برای خواستنی هایی که
شدنی نیست تنگ شده است . دستمان را میگرفت و با خود میبرد و ما هم
با گامهای کوتاه کوتاه و آرامش هم قدم میشدیم و تمام راه دلمان شور جایزه ی
شبانه را میزد . مادربزرگ میرفت داخل مسجد و ما هم با پولی که میگرفتیم
آلبالو خشکه یا لواشک یا بستنی میخریدم و بعد اینقدر دنبال هم در حیاط
مسجد میدویدیم تا بیاید . گهگاه هم که میرفتیم داخل اینقدر از سرو کولش
بالا و پایین میرفتیم که جیغش در می آمد . . .
دلم عجیب هوس آن روز ها را کرده است .

کوتاه نوشت :
دیوارها بلندند و اوج پرش من کوتاه . با این حساب مقصر کیست ؟ من ،
دیوارها یا خدا ؟

کوتاه نوشت :
آرزوهایم چون بارش دانه های برف است بر کف دستانم . مرا میلرزانند و
میمیرند .

دردنامه :
مرد میخندید . قهقهه میزد و صدایش تمام فضا را پر کرده بود ولی ذهن

من را قطره های خونی که از لبانش میچکید پر می کرد .