[behnam5555]

تبسمی هر چند کوتاه ...

می نویسم از خود تا نگویند از خود هیچ نگفت....
می گویم از غم هایم تا نگویند در دلش جز شادی مهمانی نبود...
غم نداشتنت چون تیک تاک ساعت در هر لحظه از شبانه روز در باورم تکرار می شود و غم نبودنت همچون بارانی دل غم گرفته ام را می شوید ...
چه کسی غم دلم را خواهد فهمید در زمانه ای که فریاد دلم را با خنده ای به دیگران نشان می دهم...
چه کسی مرا خواهد خواند در روزگاری که خود برای دلتنگی هایم مرهمی نمی یابم...
چه باید گفت در دینای که بر روی لبها خنده گمرنگ شده و کمتر کسی خنده را به یاد دارد ، در سرزمینی که دلها پر از نگفته هاس ؛ تبسمی هر چند کوتاه و گذرا بر لب می آورم که برای لحظاتی غم را زیادشان برم و غم خود را گمرنگ نمایم...