[behnam5555]

روزه در دين زرتشت

روزه در آيين زرتشت

در مورد روزه در آيين زرتشت نيز بايد گفته شود كه روزه گرفتن و نخوردن آب و غذا بخاطر اينكه باعث سستي بدن و عدم فعاليت مفيد و كار روزانه مي شود ناپسند مي باشد.
چون اين موارد در آيين زرتشت نكوهيده شده وبي كاري و تن پروري بشدت نهي شده است و.

در ونديداد، فرگرد سوم فقره 33 نوشته شده:
‹‹ … آن كس كه سير غذا مي خورد، توانايي مي يابد كه نيايش بكند، كشاورزي كند و فرزندان به وجود آورد. جاندار از خوردن زنده مي ماند و از نخوردن مي ميرد.››


امابراي افراط نكردن در خوردن گوشت حيوانات روزهاي دوم و دوازدهم و چهاردهم و بيست و يكم هر ماه زرتشتيان از خوردن گوشت پرهيز مي كنند
اين چهار روز متعلق به چهار امشاسپند وهمن ؛ماه و گوش و رام كه از ميان چهارپايان هستند مي باشد. رييس انجمن موبدان تهران(دكتر خورشيديان)،
از اين رو، گفت:
در اوستا مفهوم روزه به روزه باطني نسبت داده مي شود و روزه ظاهري وجود ندارد اگرچه امساك و تحت فشار قرار دادن جسم براي تمركز بيشتر بر اعمال و مناسك ديني عملي ستودني است.
وي اظهار داشت: در عين حال در آيين زرتشت در 4 روز مخصوص در هر ماه هر نوع كشتار و قرباني كردن حيوانات و استفاده كردن از گوشت ممنوع است.

دكتر خورشيديان در تشريح معناي روزه باطن گفت:

ما زرتشتيان بايد در سه بخش معنوي “شنوايي”، “انديشه” و “حساس” هميشه روزه داشته باشيم يه آن معنا كه از طريق اين سه حس از نيكي دور نشويم و بخ “انديشه و حساس و شنوايي” مان هميشه سرشاز از نيكي باشد.
رييس انجمن موبدان تهران افزود:
همچنين در اوستا بر روزه بزرگتري تاكيد شده است و آن حفظ هفت عضو بدن، مشتمل بر دو چشم، دو دست، دو پا و زبان در تمام طول زندگي از هرگونه آلودگي است و اين هفت عضو هميشه بايد پاك نگه داشته شوند كه از اين عمل نيز تحت عنوان روزه ياد مي شود.