[behnam5555]

ابوالحسن صدیقی سازنده مجسمه فردوسی

ابو الحسن صدیقی نقاش و مجسمه ساز ایرانی به سال 1273 خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود و در 20 آذر 1374 دیده از جهان فروبست.
پدرش میرزا باقرخان صدیق الدوله از اهالی نور مازندران بود.
ابوالحسن پس از تحصیلات ابتدایی به مدرسه آلیانس رفت. در این زمان بدون این که استاد نقاشی داشته باشد شروع به نقاشی کرد؛ نقاشی های او روی دیوارهای مدرسه، اعتراض مدیر را برانگیخت.
علاقه او به نقاشی بیش از حد بود. وی دبیرستان را رها کرد و همراه دوستش علی محمد حیدریان به مدرسه صنایع مستظرفه و نزد استاد کمال الملک رفت. ابوالحسن در این جا خوش درخشید، و کمال الملک وی را آمیرزا ابولحسن خان رقیب خواند.
صدیقی به سال 1299 دیپلم گرفت و در همان مدرسه سرگرم تدریس شد.
از شاگردان او می توان به سیدعلی اکبر صنعتی اشاره کرد.
صدیقی به مجسمه سازی نیز علاقه داشت ولی در آن زمان هیچ استاد مجسمه سازی در ایران نبود.
او به سال 1301 با وسایلی ابتدایی مجسمه گچی کودکی را ساخت. کمال الملک با دیدن مجسمه استعداد او را در این زمینه دریافت و گل خانه مدرسه را به کارگاه مجسمه سازی تبدیل کرد تا صدیقی در آن به تجربه اندوزی در زمینه مجسمه سازی بپردازد.
همچنین کمال الملک کتاب های خود در زمینه مجسمه سازی را که از اروپا آورده بود در اختیارش نهاد.
صدیقی به سال 1304 مجسمه ونوس را به عنوان نخستین مجسمه سنگی خود ساخت. این مجسمه، مورد توجه احمدشاه قاجار قرار گرفت و کارگاه مجسمه سازی صدیقی تثبیت شد.
صدیقی به سال 1307 با هزینه شخصی به فرانسه رفت و در مدرسه هنرهای زیبای پاریس زیر نظر آنژالبر به فراگیری مجسمه سازی و حجاری پرداخت. وی در کنار تحصیل، صد و شصت تابلوی نقاشی پدید آورد.
او به سال 1312 به میهن بازگشت و مدرسه صنایع مستظرفه را که پس از تبعید کمال الملک از هم پاشیده شده بود بازگشایی کرد.
او بعدها رییس دپارتمان حجاری دانشکده هنرهای زیبا شد.
صدیقی در سال 1329 به انجمن آثار ملی پیوست و به چهره نگاری از دانشمندان ایرانی پرداخت. چهره نگاری از سعدی، بوعلی سینا، فردوسی و حافظ حاصل این دوران است.
او با سفر به ایتالیا مجسمه های ماندگاری در آن کشور ساخت. مجسمه نادرشاه در آرامگاه نادر، مجسمه فردوسی و مجسمه خیام حاصل این سفر است. این آثار چنان خیره کننده بود که صدیقی را میکل آنژ شرق و میکل آنژ دوم خواندند.
وی به ساخت مجسمه امیرکبیر سرگرم بود که انقلاب ایران به پیروزی رسید و حکومت از پرداخت هزینه ها خودداری کرد. او به وطن بازگشت و سال ها در انزوا زیست تا این که به دیار باقی شتافت.
تصویر آثار او به سال 1373 به کوشش هادی سیف، از سوی کمیسیون ملی یونسکو به چاپ رسید.
پس از این، تندیس نیم تنه او به دست فرزندش فریدون صدیقی ساخته شد و در دانشکده هنرهای زیبا قرار گرفت.
هم چنین به سال 1388 نیم تنه دیگری از وی در قطعه گذر هنرمندان جزیره کیش برپا شد.

منبع : جهان نیوز