[behnam5555]

یادی از استاد هوشنگ ابتهاج

بسان رود که در نشیب سر به صخره می زند رونده باش
امید هیچ معجزی به مرده نیست، زنده باش
هوشنگ ابتهاج(سایه)

آبی که برآسود، زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود، که پیوسته روان است

باز هم از سایه

اولین بار که سر کلاس درس در تربیت معلم سنندج، استادمان سی دی شعر خوانی استاد سایه را با تکنوازی استاد محمد رضا لطفی برایمان پخش کردند، نمی دانستم که این کار استادم چنان تأثیری بر من می گذارد که یک عمر با اشعار این شاعر بزرگ معاصر زندگی کنم.
از آن سی دی چند شعر آن در ذهنم نقش بسته است که گمان نکنم هیچ وقت آن را فراموش کنم: ارغوان،گوشمال پنجه ی عشق، و ...
شعر گوشمال پنجه ی عشق که به استاد محمد رضا لطفی تقدیم شده است، دارای مضمونی است که مدعیان هنر باید همیشه آن را به یاد داشته باشند. کسانی که ....
در این جا این شعر بسیار زیبا را برایتان نقل خواهم کرد:

خدای را که چو یاران نیمه راه مرو
تو نور دیده ی مایی به هر نگاه مرو
تو را که چون جگر غنچه جان گلرنگ است
به جمع جامه سپیدان دل سیاه مرو
به زیر خرقه ی رنگین چه دام ها دارند
تو مرغ زیرکی ای جان به خانقاه مرو
مرید پیر دل خویش باش ای درویش
وز او به بندگی هیچ پادشاه مرو
مباد کز در میخانه روی برتابی
تو تاب توبه نداری به اشتباه مرو
چو راست کرد تو را گوشمال پنجه ی عشق
به زخمه ای که غمت می زند ز راه مرو
هنر به دست تو زد بوسه ، قدر خود بشناس
به دست بوسی این بندگان جاه مرو
گناه عقده ی اشکم به گردن غم توست
به خون گوشه نشینان بی گناه مرو
چراغ روشن شب های روزگار تویی
مرو ز آینه ی چشم سایه ، آه مرو