[افسون 13]

مه من ، به جلوه ‌گاهی که تو را شنودم آنجا
جگرم ز غصه خون شد ، که چرا نبودم آنجا؟
گه سجده خاک راهت به سرشک می‌کنم گل
غرض آنکه دیر ماند اثر سجودم آنجا