[مستور]

بخواب همچو مهتابی که آرام پشت کوه ها میرود
و مرا از پرتوش بی نصیب می دارد
تو نیز بخواب و مرا
از عشقت بی نصیب دار
باشد که عشق در وجودت بماند
و آنچنان وجودت از عشق آکنده شود
که ذره ذره وجودت را بگیرد
آنگاه عشق از وجودت سر ریز شود
باشد که پرتوی از ذرات لبریز شده اش
بر من بتابد
و مرا از زمین و زمان
بی نیاز سازد