[behnam5555]

یادنامه مردی استاد به نام محمود استاد محمد
محمود استاد محمد یگانه استاد من در هنر و زندگی از میان ما رفت. او جزء معدود کسانی است که در روی زمین عاشقانه دوستش داشتم. به چند دلیل. اول اینکه محمود در زندگی من فراتر از یک استاد نقش داشت و مرا تشویق کرد و همیشه دوست داشت و بارها مرا به نوشتن و راهی که داشتم امیدوار کرد. در یک مقطع که دلم از فضای تئاتر و هنر شکسته بود امید دوباره را محمود در من زنده کرد. برای همین ابتدای کتاب - لطفا با مرگ من موافقت کنید - این اثر را با عشق به محمود تقدیم کردم و نوشتم: برای محمود استاد محمد که بودن و نوشتن را در من زنده کرد.
دوم اینکه محمود استاد محمد بسیار شبیه پدرم بود که هیچ وقت ندیدمش و غم بزرگش در دل من بوده و چهره و مهربانی محمود برای من پدرم را تداعی می کرد. وقتی خردسال بودم پدرم مرد و من از پدر مهربانی محمود استاد محمد برایم زنده می شود. و حالا غم بزرگی به نام مرگ پدر در من زنده شده و چه سخت است این درد.
نمی دانم چرا دلم نمیخواهد برای محمود گریه کنم. گریه من برای خودم است که دیگر نمی بینمش تا با او درددل کنم. همین اواخر که دیگر هیچ را خواند به من حرفهایی زد که بالاتر از هر نشان و درجه هنری برای من بود. و حالا باید با غم او بسوزم.
همین.....
برای من محمود استاد محمد همیشه زنده خواهد بود.

*************

یادداشت/ شهرام کرمی
آثار محمود استاد محمد آئینه‌ مردمان پاک و زلال این سرزمین است

خبرگزاری تسنیم: شهرام کرمی، از کارگردانان تئاتر کشور گفت: آثار محمود استاد محمد آئینه‌ مردمان پاک و زلال این سرزمین است

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شهرام کرمی کارگردان تئاتر در یادداشتی آثار محمود استاد محمد را، آئینه‌ مردمان پاک و زلال این سرزمین دانست.
متن این یادداشت به شرح ذیل است:
چند سال است که خبر بیماری محمود استاد محمد را همه شنیده بودند. وقتی کسی بیمار می‌شود نگران حال و سلامتی او می‌شویم. سایه مرگ همیشه همزاد بشر بوده و فقط آن‌ها که به قدرت و امید بی پایان انسان باور دارند با این سایه ترسناک مبارزه می‌کنند. برای محمود استاد محمد و سلامتی او آدم‌های زیادی نگران بودند. او فقط یک هنرمند پیشکسوت که به تئاتر ایرانی خدمت کرده نبود. محمود استاد محمد را همه به عنوان یک استاد دوست داشتنی و مهربان و به ارزش پسوند نام آهنگین خود «استاد» می‌شناختند. اما حالا محمود استاد محمد پس از یک دوره بیماری طولانی و سخت که برای شکست آن جانانه با مرگ جنگید دیگر در بین ما نیست. او مثل یک مبارز که برای شکست مرگ تا آخر مقاومت کرد راهی سفر و دنیای ابدی شد.
ده روز قبل محمود استاد محمد روی پاهای خود ایستاد و عاشقانه و مقاوم به خانه‌ای که دوست داشت آمده بود. به تئاترشهر آمد و وقتی خبرش را شنیدم ذوق زده شدم. با خود گفتم کسی کهدوستش دارم و بیماری او مرا نگران کرده بود چقدر جانانه درد و مرگ را شکست داد و روی پاهایش ایستاد و دوباره به تئاتر آمد. در زندگی این مرد مهربان همیشه صبر و مبارزه بوده است. آمدن او به تئاتر شهر نشان از احترام و علاقه بسیار زیاد او به تئاتر بود. چیزی که زندگی عاشقانه خود را برای آن صرف نمود. وقتی توانست راه برود از ته دل خوشحال شدم. باور کردم که محمود پس از یک دوره طولانی ستیز با سایه مرگ حالا سالم و زنده شده و می‌توان منتظر نوشته‌های تلخ و گزنده او با آدم‌های امیدوار و مبارز بود. آدم‌هایی زنده و ایرانی. کمتر نویسنده‌ای را دیده‌ام که این همه زنده و ایرانی بنویسد. آثار او آئینه‌ مردمان پاک و زلال این سرزمین است. نوشته‌های او بوی آشنایی و درد می‌دهد. خاطره نسل مردم و فرهنگ گذشته و امروز.
ولی حالا..... محمود استاد محمد دیگر در میان ما نیست. باور دارم که دیگر صدای او را نمی‌شنوم، ولی مرگش را نمی‌پذیرم. او زنده است. چون صدای آدم‌هایی را که در آثارش خلق کرد می‌توان همیشه شنید. مردن یک تقدیر همیشگی برای بشر است ولی آدم‌های بزرگ هیچ وقت نمی‌میرند. تقدیر برای انسان‌های بزرگ آثار و خاطره‌های ماندگار است. بی شک نام و آثار محمود استاد محمد برای ما و نسل آینده و فرهنگ این سرزمین همیشه زنده خواهد بود. دلم می‌خواهد حالا که دیگر نمی‌توان او را دید و صدای نفس‌هایش را شنید به احترام هنرمندان ایران زمین و برای همه آن‌ها کهایران سرفراز و بزرگ را دوست دارند از ته دل درود بفرستیم.