[behnam5555]

در پارك يك زن و يك مرد روي نيمكت نشسته بودند و به كودكاني كه در حال بازي بودند نگاه مي كردند . زن رو به مرد كرد و گفت : پسري كه لباس ورزشي قرمز دارد و از سرسره بالا مي رود پسر من است . مرد در جواب گفت : چه پسر زيبايي ، او هم پسر من است و به پسري كه تاب بازي ميكرد اشاره كرد.

مرد نگاهي به ساعتش انداخت و پسرش را صدا زد : پسرم وقت رفتن است .

پسر كه دلش نمي آمد از تاب پايين بيايد با خواهش گفت :

بابا فقط 5 دقيقه ! باشه ؟

مرد سرش را تكان داد و قبول كرد .

مرد و زن دوباره به صحبت ادامه دادند .

دقايقي گذشت و پدر دوباره فرزندش را صدا زد : دير مي شود ، برويم .

ولي پسر باز خواهش كرد : 5 دقيقه ! اين دفعه قول مي دهم .

مرد لبخند زد و باز قبول كرد .

زن رو به مرد كرد و گفت : شما آدم خونسردي هستيد ، ولي فكر نمي كنيد پسرتان با اين كارها لوس بشود ؟

مرد جواب داد : دوسال پيش يك راننده پسر بزرگم را در حال دوچرخه سواري زير گرفت و كشت . من هيچ گاه براي او وقت كافي نگذاشته بودم و هميشه به خاطر اين موضوع غصه مي خوردم . ولي حالا تصميم گرفتم اين اشتباه را تكرار نكنم .

پسر كوچكم فكر ميكند كه 5 دقيقه بيشتر براي بازي كردن وقت دارد ولي حقيقت آنست كه من 5 دقيقه بيشتر وقت مي دهم تا بازي كردن و شادي كردن او را ببينم . 5 دقيقه اي كه ديگر هرگز نميتوانم بودن در كنار پسر از دست رفته ام را تجربه كنم .

بعضي وقتها آدم قدر داشته ها رو خيلي دير متوجه ميشه . 5 دقيقه ، 10 دقيقه و حتي يك روز در كنار عزيزان و خانواده ، مي تونه به خاطره اي فراموش نشدني تبديل بشه . ما گاهي آنقدر خودمون رو در گير مسائل روزمره مي كنيم كه واقعا وقت ، انرژي ، فكر و حتي حوصله براي خانواده و عزيزانمون رو نداريم . روزها و لحظاتي رو كه ممكنه ديگه امكان بازگردوندنش رو نداشته باشيم .
هميشه نعمتهاي بزرگ يعني پدر ، مادر ، برادر و خواهر در كنار ما نيستد ، ممكنه روزي سايه عزيزانمون توي زندگي ما نباشه ...

قدر عزيزانمون رو بدونيم