[behnam5555]

پیشینهٔ‌ واژه کرد

[color=darkblue]واژهٔ کرد در دوران تاریخی پس از حمله اعراب به ایران به معنای رمه گردانان و کوچ‌نشینان ایرانی‌تبار غرب فلات ایران به كار رفته است. [

پس از حمله اعراب به ایران ایرانیان دست به شورش هاى متعدد و مقاومت زدند. مثلا محمد بن جریر طبری مينويسد:

…در همين روز خبر رسيد كه «موصل» بشوريده و كردان در آن‌جا پراكنده‌اند. مُسَيب‌بن زُهير، حاكم كوفه، كه دوست يحیی‌بن خالد بود، به منصور (خليفه عباسی) پيشنهاد كرد كه كار خواباندن شورش كردان را به خالد واگذارد كه «او براي خواباندن آن شورش تواناست». منصور اين پيشنهاد را پذيرفت و خالد را به حكومت موصل برگماشت… (تاریخ طبری، ج۱۱، ص۴۹۷۷).

غالب مورخان و جغرافیانویسان قدیم مانند اصطخری و ابن بلخی و مسعودی مورخ نامدار پس از اسلام، لریه یا لران را از جمله طوایف «کرد» می‌دانند.[

شرف‌الدین بدلیسی حدود کردستان را در روزگار صفوی و در کتاب شرف نامه خود با افزودن ولایت لرستان یک جا ذکر می‌کند و در شرفنامه سرزمین لرستان و قوم لر را با کردها یکی می‌شمارد.

احمد کسروی، در شیخ صفی و تبارش، تاریخ تبار و زبان مردم آذربایجان می‌نویسد: پیش از صفوی هیچ شاعر ترک گویی در آذربایجان پیدا نشد و همگی مردم هر که ماد و آریایی تبار بودند به زبان پهلوی آذری گفتگو می‌کردند که همانند لری و کردی بود