شاخه گلی از گلستان
از گلستان سعدی:
فقیهی پدر را گفت: هیچ از این سخنان رنگین دلاویز متکلمان در من اثری نمیکند، به حکم آن که نمیبینم مرایشان را فعلی موافق گفتار.
تـــرک دنیــــا بـــه مــــردم آمـــوزنـــد
خــــویشتـــن سیـــــم و غلّــــه انــــدوزنـــد
عالمی را که گفت بــاشد و بــس
هـــــــر چـــه گـــویــــد، نگیـــرد انـــدر کـــس
عالــم، آن کس بــود کــه بــد نکنــد
نـــــه بگــــوید بـــــه خلــــق و خـــود نکنـــد
اتأمرون الناس بالبر و تنسون انفسکم
عالم که کامرانی و تن پروری کند او خویشتن گم است، که را رهبری کند
پدر گفت ای پسر به مجرد خیال باطل، نشاید روی از تربیت ناصحان بگردانیدن و علما را به ضلالت منسوب کردن، و در طلب عالم معصوم، از فواید علم محروم ماندن. همچو نابینایی که شبی در وحل افتاده بود و میگفت آخر یکی از مسلمانان چراغی فرا راه من دارید زنی فارجه بشنید و گفت تو که چراغ نبینی به چراغ چه بینی. همچنین مجلس وعظ چو کلبه بزّازست آنجا تا نقدی ندهی بضاعتی نستانی و اینجا تا ارادتی نیاری سعادتی نبری
گفت عــالم به گــــوش جــــان بشنـــو
ور نمــــانــــد بــــــه گفتنـــش کـــــردار
بــــاطل اســــت آن چــــه مــــدّعـــی گویــــد:
خفتـه را خفتـــه کی کنـــد بیــــدار
مــــــرد بــــــایـــد کـــــه گیـــرد انــــدر گــــوش،
ور نـــوشتـــه اســــت پنـــد بـــر دیـــوار
صــاحب دلی بــه مدرســـه آمــد ز خـــانقـــاه
بشکست عهد صحبت اهل طریق را
گفتـــم میـــان عـــالم و عــابد چـه فرق بـود،
تا اختیار کـــردی از آن، ایــــن فریـــق را؟
گفت: آن، گلیم خویش به در میبرد ز موج،
وین، جهد میکند که بگیرد غـــریـق را
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن
دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی
تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی
خالید حسامی( هیدی )