[abadani]

سحر گاهان يكي عمدا به صحرا برگذر بنگر
دو گردد آسمان گويي يكي زير و يكي از بر
چو برق از ميغ بدرخشد تو پنداري يكي زنگي
ز خرگاهي به خر گاهي دواند پاره اخگر
از آن آتش بسوزد دستش از گرمي و بي تابي
وزان آسيب بخروشد رواني بفگند آذر