[ساقي]

من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم
در دشت مکان دارم، هم فطرت آهويم
آبم نم باران است ، فارغ ز لب جويم
تنگ است محيط آن جا،در باغ نمی رويم

من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم
از خون رگ خويش است ،گررنگ به رخ دارم
مشّاطه نمی خواهد زيبايی رخسارم
بر ساقه ی خود ثابت ، فارغ ز مددکارم
نی در طلب يارم ، نی در غم اغيارم

من لاله ی آزادم ، خود رويم و خود بويم

هر صبح نسيم آيد ، بر قصد طواف من
آهو برگان را چشم، از ديدن من روشن
سوزنده چراغستم ، در گوشه ى اين مامن
پروانه بسى دارم ، سرگشته به پيرامن

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

ازجلوه ى سبز و سرخ ، طرح چمنى ريزم
گشته است ختن صحرا ، از بوى دلاويزم
خم مى شوم از مستى،هرلحظه و مى خيزم
سر تا به قدم نازم ، پا تا به سر انگيزم

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم

جوش مى و مستى بين، در چهره ى گلگونم
داغ است نشان عشق، در سينه ى پرخونم
آزاده و سرمستم ، خو كرده به هامونم
رانده ست جنون عشق ، از شهر به افسونم

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم
از سعى كسى منّت بر خود نپذيرم من
قيد چمن و گلشن ، بر خويش نگیرم من
بر فطرت خود نازم ، وارسته ضميرم من
آزاده برون آيم ، آزاده بميرم من

من لاله ى آزادم ، خود رويم و خود بويم