سعدی:
دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بیفایده کردند : یکی آنکه اندوخت و نخورد و دیگر آنکه آموخت و نکرد.
علم چندانکه بیشتر خوانی***چون عمل در تو نیست نادانی
سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی.
میان دوکس جنگ چون آتش است***سخن چین بدبخت هیزم کشست
کنند این و آن خوش دگر باره دل***وی اندر میان کور بخت و خجل
میان دو تن آتش افروختن***نه عقلست و خود در میان سوختن
__________________
ــــــــــــــــــ
خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟ ساقی کجاست؟ گو سبب انتظار چیست
|