[amir ahmadi]

سوگند به اسبان دونده ای که نفس نفس می زنند.سوگند به اسبانی که به سم از سنگ اتش میجهانند .سوگند به اسبانی که بامدادان هجوم اورند و در انجا غبار بر انگیزند .و در انجا همه را در میان گیرند که:ادمی پروردگار خور را سپاس نمی گوید و او خود بر این گواه است. او مال را فراوان دوست دارد .ایا نمیداند که چون انچه در گورهاست زنده گرددو انچه در دلها نهان است اشکار گردد پروردگارشان در ان روز از حالشان اگاه است