كوچه پس كوچه هاي قلبم

[تاري]

به دامان مي دود اشكم " گريبان مي درد هوشم
نمي دانم چه ميگويد نسيم صبح در گوشم

به اندك روزگاري بادبان كشتي مي شد
زلطف ساقيان سجاده تزوير بر دوشم

از آن روزي كه بربالاي او آغوش گشودم
دگر نامد به هم چون قبله از خميازه آغوشم

به كار ديگران كن ساقي اين جام صبوحي را
كه تا فرداي محشر من خراب صحبت دوشم

ز چشمش مستي دنباله داري قسمت من شد
كه شد نوميد صبح محشر از بيداري هوشم

من آن حس غريبم كاروان آفرينش را
كه جاي سيلي اخوان بود نيل بنا گوشم

كنار مادر ايام آن طفل بد خويم
كه نتواند به كام هر دو عالم كرد خاموشم

زخواري آن يتيمم دامن صحراي امكان را
كه گر خاكم سبو گردد نمي گيرند بر دوشم

فلك بيهوده صائب سعي در اخفاي من دارد
نه آن شمعم كه بتوان داشت پنهان زير سر پوشم