ادم ابلیس و بهشت

[amir ahmadi]

انان که مقامهای ارجمند و وسایل فخر و سرافرازی داشتند حال انکه برخی پادشاه و برخی رعیت بوده اند راهی را در دل برزخ پیمودند که زمین در ان بر انان مسلط گردید -از گوشتشان خورد و از خونشان اشامید .پس در شکاف گورهاشان به صورت جمادی در امدند که نمو نمی کنند و پنهان و گمشده ای هستند که پیدا نمی شوند.نه پیشامد ترسها انها را می ترساند و نه زشتی احوال اندوهناکشان می گرداند.از زلزله نگران نمی شوند و غرش رعد را نمی شنوند .غایبانی که در انتظارشان نیستند و شاهدانی که در محافل حاضر نمی شوند.گرد هم بودند پراکنده شدند -پیوسته بودند از یکدیگر جدا گشتند .از درازی زمان و دوری جایگاه انان نیست که اخبارشان پوشیده مانده و خانه هاشان خموش گشته است.بلکه به انان جامی نوشانده اند که گویایی شان را به گنگی شنوایی شان را به کری و حرکاتشان را به سکون بدل کرد.