اشعار سروده شده بچه های سایت (شعرهاتونو اینجا بنویسین)

[Setare]

آنشب که عشقم را در ظرف اعتراف گذاشتم ؛
صدایی آمد که " رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش..."
و امروز تو رها کردی...
و من ماندم و ابهام نبودنت...
رفتی تا چو خورشیدی قبایی از آتش به تن کنی
که هرگاه به قامتت می اندیشم؛
ذهنم شعله ور شود...

[Younes]

نوشته اصلی توسط asterah

آنشب که عشقم را در ظرف اعتراف گذاشتم ؛
صدایی آمد که " رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش..."
و امروز تو رها کردی...
و من ماندم و ابهام نبودنت...
رفتی تا چو خورشیدی قبایی از آتش به تن کنی
که هرگاه به قامتت می اندیشم؛
ذهنم شعله ور شود...

زیبا بود. گویا شما هم مثل من زیاد ناظری گوش میدی. ارتباط بین خورشید و آتش و ذهن و نبود او خیلی جالب و زیبا بود.