یا صاحب الزمان

[ایلناز]

به یاد روی مه آلوده اش غزل خوانم
به فکر ماه پس ابرم و هراسانم


چقدر طول کشید انتظار ، می ترسم
به وقت آمدنت زنده ام ؟ نمی دانم


به فکر پرده کشیدن ز رویت ای ماهم
که از زمان ظهورت حدودا آگاهم


نه ، دور نیست زیاد این زمان ظهور
ببین صدای قدمت آید از ته آهم


عطش برای شرب نگاهت ببین به لب هایم
همین بس است بیا و نگو نمی آیم


برای انتظار تو آقا توانمان رفته
برای شیعه بد است آقا ، نگو که تنهایم

پس از هزار و چند قرن هنوز می نالم
که شیفته رخ ماه و خراب آن خالم


ولی همین که خوب فکر می کنم شاید من
به شاخه های درخت شکفتنت کالم


مرا نبین که به گلشن و چمن خارم
امید آمدنت را به روی گل دارم


به خاطر گلها بیا بهار گلزارم
که سیصد و سیزده گل در این چمن دارم