وصف حال خودتان با زبان شعر

[واران]

دلم گرفته و می خواهم آسمان باشم

ویا هر آنچه ببارد بگو همان باشم

چه سر نوشت بدی دارم،عادتم دادند

چهار فصل پیاپی فقط خزان باشم

سرم به شانه دیوار آرزو بند است

ولی چه فایده وقتی که نردبان باشم

به این نتیجه رسیدم که قسمتم این است

همیشه جای خودم فکر دیگران باشم

دلی شکسته و چشمان خیس و تنهایی

چگونه داشته باشم و شادمان باشم؟

کجاست دست تو؟در دست کیست؟بی خبرم

نشد که یک شب از این غصه در امان باشم

چه عیب دارد اگر دلخوشم به مشتی شعر

نخواستم همه ی عمر فکر نان باشم

شبی کنار خودم در سکوت می میرم

شبی که خسته یک عمر امتحان باشم

[SonBol]

من آن موجم که آرامش ندارم
به آسانی سر سازش ندارم

هميشه در گريز و در گذارم
نمی مانم به يکجا بی قرارم

سفر يعنی من و گستاخی من
هميشه رفتن و هرگز نماندن

هزاران ساحل و ناديده ديدن
به پرسش های بی پاسخ رسيدن

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم
رها تر از رهایی حصار بی حصارم

ساحل حصار من نیست
پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست
کسی که یار من نیست در انتظار من نیست

صدای زنده بودن در خروشم
به ساحل چون می یایم خموشم

به هنگامی که دنیا فکر ما نیست
برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست
دل از دریا بریدن کار ما نیست

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم
رها تر از رهایی حصار بی حصارمكجاي اين شب تيره
بياويزم بياويزم
قباي ژنده خودرا
قباي ژنده خودرا