غمنامه

[SonBol]

اگه گریه بزاره مینویسم

کدوم لحظه تورو از من جدا کرد

نگو اصلا نفهمیدی نگو نه

تو بودی اونکه دستامو رها کرد

خودت گفتی خداحافظ تموم شد

من و تو سهممون از عشق این بود؟

خود تو حرمت عشقو شکستی

بریدی آخره قصه همین بود؟

اگه مهلت بدی یادت میارم

روزایی رو که بی تو عین شب بود

تموم سهمت از دنیا عزیزم

بزار یادت بیارم یک وجب بود

بهت دادم تموم آسمونو

خودم ماهت شدم آروم بگیری

حالا ستاره ها دورت نشستن

منو ابری گذاشتی داری میری

بیا برگرد از این بن بست بی عشق

بزار این قصه اینجوری نباشه

آخه بذر جدایی رو چرا تو

چرا دستای تو باید بپاشه

خداحافظ نوشتن کار من نیست

آخه خیلی باهات ناگفته دارم

اگه گریه بزاره می نویسم

اگه مهلت بدی یادت میارم

[SonBol]

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند

يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني

طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ

[SonBol]

چيه دلم،گرفتي

واسه چي داري گريه ميکني ؟ چيه دلم،شکستي واسه کي داري گريه ميكني چيه دلم، غريبي

چي ديدي داري گريه ميکني ؟ ميگي گذاشته رفته ا وني که مثل نفس تو بود ميگي دلتُ شکستهاوني که همه ي کس توبود ميگي ديدي نموندش پاي همه ي حرفهايي که زده بود دل من ميدونم داري ديوونه ميشي

امابازبي خيالش
دل من ميدونم داري ويرونه ميشي اما بازبي خيالش

[SonBol]

ديگر از هر چه هست ، بيزارم
مثـل ابر بـهار مي بـــارم

برو اي انكه بعد از ديدارت
گره افتاده در هـمـه كــارم

پدرم با نگاه خود ميگفت
لايـق لاي جــرز ديــــوارم

مادرم مدتيست مي گريد
چون گـمان ميكند كه تـب دارم

ديگر اين روزها خودم دارد
بــاورم ميــشود كه بيــمــارم

يك نفر گفت خوب خواهم شد
بـه فراموشيــت كه بسپــارم

گفتم اي عشق اگر بعد از اين
بــدهـي مـثــل قبــل ازارم

به تمامي حرمتت سوگند
روي قلبــت گلـوله مي كــارم

به تو هر چند سخت مديونم
بـه خــودم بيشتر بـدهكــارم

هرچه بر من گذشت، حقم بود
من از ايـن بيشتـر ســزاوارم

تو گناهي نداري اي زيبا
مرگ بر من كه دوستــت دارم

[SonBol]

بزن
امشب
چه خوش مي زني باران
هرگز نبودم با او
زيراين ساز هماهنگ
بزن …
شايد او
ترانه اي عاشقانه مي خواند
با ساز تو
بزن باران
شايد قلب او
به تپشي دوباره افتد
و مرا
در زير اين باران بيابد

[SonBol]

به خيالم كه تو دنيا واسه تو عزيزترينم
آسمونها زير پامه اگه با تو رو زمينم
به خيالم كه تو با من يه هميشه آشنايي
به خيالم كه تو با من ديگه از همه جدايي
من هنوزم نگرانم كه تو حرفهام رو ندوني
اين ديگه يه التماسه من مي‌خوام بياي بموني

من و تو چه بي‌كسيم وقتي تكيه‌مون به باده
بد و خوب زندگي من رو دست گريه داده
اي عزيز هم قبيله با تو از يه سرزمينم
تا به فرداي دوباره با تو هم قسم‌ترينم

[SonBol]

شب آغاز هجرت تو
شب درخودشکستنم بود
شب بي رحم رفتن تو
شب از پا نشستنم بود

شب بي تو ، شب بي من
شب دل مرده هاي تنها بود
شب رفتن ، شب مردن
شب دل كندن من از ما بود

واسه جشن دلتنگي ما
گل گريه ، سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو
هم زمين ، هم ستاره بد بود

از هجرت تو شكنجه ديدم
كوچ تو اوج رياضتم بود
چه مؤمنانه از خود گذشتم
كوچ من از من ، نهايتم بود

به دادم برس ، به دادم برس
تو اي ناجي تبار من
به دادم برس ، به دادم برس
تو اي قلب سوگوار من

سهم من جز شكستن من
تو هجوم شب زمين نيست
با پر و بال خاكي من
شوق پرواز آخرين نيست

بي تو بايد دوباره برگشت
به شب بي پناهي
سنگر وحشت من از من
مرهم زخم پير من كو ؟

واسه پيدا شدن تو آينه
جاده ي سبز گم شدن كو ؟
بي تو بايد دوباره گم شد
تو غبار تباهي

با من نياز خاك زمين بود
تو پل به فتح ستاره بستي
اگر شكستم ، از تو شكستم
اگر شكستي ، از خود شكستي

به دادم برس ، به دادم برس
تو اي ناجي تبار من
به دادم برس ، به دادم برس
تو اي قلب سوگوار من


ایرج جنتی عطایی

[SonBol]

خداوندا تو میدانی ... منم ، دلتنگ دلتنگم منم ، یک شعر بیرنگم منم ، دل رفته از چنگم منم ، یک دل که از سنگم منم ، آواز طولانی منم ، شبهای بارانی منم ، انسانیم فانی خداوندا تو میدانی ... منم ، در متن یک دردم منم ، برگم ، ولی زردم منم ، هستم ، ولی سردم منم ، مُرده م ، منم مُرده م منم ، یک بغض پر باران منم ، غمهای بی سامان منم ، هستم دراین زندان منم ، زخمهای بی درمان منم ، دارم تب و تابی ز تنهائی ، ز بیتابی منم ، رفته به گردابی مرا باید که دریابی منم ، یک آسمان دردم منم ، دریا شود قبرم منم ، دنیا شود جبرم منم ، پایان شده صبرم منم ، یک ذره گردم منم ، خواهم کسی همدم منم ، برخود ستم کردم دلم خون میشود هردم منم ، از عشق گویانم منم ، دردست درمانم منم ، آمد به لب جانم خداوندا ! بمیرانم !