مهدويت در انديشه ها

[رزیتا]

شهيد آيت الله سيد محمد حسيني بهشتي

مهدويت در انديشه ها - مهدويت در انديشه ها

اميدوارم رهرواني در خور امامت امام زمان(عج)، اين سلاله پاك از دودمان پيغمبر و آن الگوي اسلام باشيم. او كه نائب الامامهاي هر زمان با معيار مكارم، فضايل و ارزشهاي عاليه او سنجيده مي شوند تا بتوانند نايب او باشند، و چه خوش زمان كه ما مي توانيم به نيت آن مكرمتها كه درآن امام نهان جستجو مي كنيم و آرزو داريم با درصدي بالا برنايب آشكارش متجلي ببينيم.
منبع: روزنامه رسالت – ش5039 - 5/4/82- ص 5

[رزیتا]

آيت الله علي كريمي جهرمي

مهدويت در انديشه ها - مهدويت در انديشه ها

ارتباط بسيار قوي و شديد ميان حضرت سيدالشهدا عليه السلام و حضرت ولي عصر مهدي موعود ارواحنا فداه از مطالبي است كه در قرآن كريم آمده و خداوند آنرا در كتاب آسماني و جاويد خود تذكر داده و يادآوري فرموده است چنانكه مي فرمايد:
و من قتل مظلوماً فقد جعلنا لوليه سلطاناً فلا يسرف في القتل انه كان منصوراً
و آن كسي كه مظلوم كشته شد براي وليش سلطه و حق قصاص قرار داديم پس در قتل اسراف نكند چرا كه او مورد حمايت است.
بدون ترديد مصداق بارز و نمونه كامل«من قتل مظلوماً» (يعني مقتولي كه مظلومانه به شهادت رسيد و ستمگران از خدا بي خبر او را از روي ظلم و جور و تعدي به قتل رسانيدند)
ريحانه و گل خوشبوي پيامبر، حضرت حسين بن علي عليه الصلاة والسلام است چنانكه در موارد متعدد، از آن بزرگوار با همين عنوان ياد شده است.
و مصداق بارز ولي(دم) و مطالبه كننده خون مبارك حضرت حسين بن علي عليه السلام، فرزند آن حضرت يعني حضرت بقية الله في الارضين امام زمان عليه السلام است.
بنا بر اين سلطه و سلطنتي را خداوند بزرگ براي او قرار داده و اين حق را براي او مقرر فرموده كه در وقت ظهور، به داد خواهي برخيزد و از ولايت خود نسبت به خون پاك جد بزرگوارش استفاده فرموده و كشنده يا كشندگان آن امام معصوم و آن ولي بزرگ پروردگار را در برابر آن جنايت بزرگ يعني كشتن بهترين خلق خدا، بكشد و به قتل برساند.
مويد اين معني و توجيه، آن است كه در اين آيه كريمه از حضرت مهدي موعود، تعبير به (منصور) شده يعني كسي كه مورد نصرت، ياري و حمايت است. و در دعاي ندبه مي خوانيم: «اين المنصور علي من اعتدي عليه و افتري» كجاست آن آقائي كه عليه ظالمان ومفتريانش مورد نصرت وحمايت است. وروشن است كه مقصود از اين منصور، حضرت ولي عصر امام زمان ارواحنا له الفداء مي باشد.
خوشبختانه اين معني و تطبيق آيه كريمه بر دو پيشواي بزرگ جهاني، حضرت حسين بن علي عليه السلام و حضرت حجة بن الحسن عجل الله تعالي فرجه الشريف در روايات متعدد وارد شده است.
جابر از حضرت ابي جعفر امام باقرعليه الشلام نقل كرده كه فرمود: اين آيه: «و من قتل مظلوماً فقد جعلنا لوليه سلطاناً فلا يسرف في القتل انه كان منصوراً» در باره امام حسين عليه السلام نازل شده و نهي از اسراف در قتل مربوط به قاتل حسين است و منصور و ياري شده، حسين عليه السلام مي باشد.
سلام بن مستنير گويد: حضرت ابي جعفر عليه السلام راجع به آيه «و من قتل مظلوماً» فرمود: او حسين بن علي عليه السلام است كه مظلوم كشته شد و ما اولياء اوييم، و قائم ما چون قيام كند، در طلب انتقام خون حسين بر آيد، پس مي كشد تا جايي كه گفته مي شود اسراف در قتل كرده است. فرمود: مقتول، حسين عليه السلام و ولي او قائم است و اسراف در قتل اين است كه غير قاتل او كشته شود و او منصور است زيرا از دنيا نمي گذرد تا اينكه ياري شود به مردي از خاندان پيامبر خدا صلي الله عليه و آله كه زمين را پر از قسط و عدل كند همچنانكه پر از جور و ظلم شده باشد. بلكه در روايتي صدر همين آيه را نيز بر امام حسين عليه السلام تطبيق فرموده اند و صدر آيه اين است: «و لا تقتلوا النفس التي حرم الله الا بالحق» يعني نكشيد آن جاني را كه خداوند آن را حرام كرده و محترم شمرده مگر به حق.
معلي بن خنيس گويد: شنيدم از امام صادق عليه السلام كه فرمود: از قتل نفسي كه خداوند آن را حرام فرموده، قتل حسين در ميان اهل بيت اوست.
اين گونه اخبار نه تنها از طريق شيعه وارد شده كه از طريق اهل سنت نيز نقل شده است چنانكه قندوزي مصري مي گويد: از امام علي الرضا فرزند موسي الكاظم (رضي الله عنهما) رسيده كه آن حضرت فرمود: آيه و من قتل مظلوماً نزل في الحسين والمهدي. يعني اين آيه در باره حسين و مهدي (صلوات الله عليهما) نازل شده است.
در اينجا دو مطلب مهم و قابل توجه است كه اذهان اهل دقت و صاحب نظران را بدان جلب مي كنيم:
1- هر چند در مواردي از آيه كريمه، اختلاف و دوگانگي در تفسير هست مثلاً در فاعل «لا يسرف» اختلاف است كه آيا مقصود، اين است كه قاتل اسراف نكند يا اينكه ولي كه منتقم است اسراف نكند كه البته هر يك از دو احتمال هم توجيه دارد.
و نيز در جمله «انه كان منصوراً» دو وجه است يكي اينكه يعني امام حسين عليه السلام مورد حمايت و نصرت الهي قرار گرفته است و ديگر اينكه ولي و منتقم، مورد حمايت و نصرت است و اين دو برداشت نيز هركدام در جاي خود توجيه صحيح دارد و در نتيجه به اعتبار همين دو رشته اختلاف، آيه را مي توان به چهارگونه معني كرد.
ولي آنچه كه مسلم است و بكلي ترديد در آن راه نيافته، انطباق «مقتول ظالماً» با حضرت حسين عليه السلام و انطباق ولي او، بر حضرت ولي عصر مهدي آل محمد عليه السلام است.
2- ما مكرر تعبير به تطبيق و انطباق كرديم ولي در برخي از اين روايات و از جمله در روايت جابر و نيز روايت قندوزي تعبير به «نزل» شده كه ظاهر اين تعبير آن است كه آيه رسماً در اين رابطه نازل شده است نه اينكه جريان مورد بحث، يكي از مصاديق باشد، بلكه با عنايت به خصوص همين موضوع، آيه از طرف خدا آمده نهايت اينكه بشود موارد ديگر را با آن منطبق ساخت و آيه را با آن موارد تطبيق كرد.
بالاخره با ملاحظه مجموع رواياتي كه در اين باب وارد است اين آيه كريمه يا به طور خصوصي و ويژه براي امام حسين و حضرت مهدي موعود نازل شده و چشم انداز از آيه، آن دو بزرگوار مي باشند، و يا اينكه اولين و بزرگترين مصداق آن، امام حسين و حضرت مهدي مي باشند هر چند مصاديق ديگر نيز پيدا كند و بر ساير موارد نيز منطبق گردد. در پرتو اين بيان، روشن مي گردد كه رابطه ميان آن دو حجت بالغه الهي از نوع روابط ديگر ممتاز بوده و پيوند معنوي و آسماني ميان آن دو، پيوندي الهي است كه خلل و شبهه اي در آن، راه ندارد.
خلل پذير بود هر بنا كه مي بيني مگر بناي محبت كه خالي از خلل است و سند محكم اين ترابط و اين شدت اتصال و يگانگي، قرآن كريم است.
منبع: بررسي مقايسه اي بين امام حسين و امام مهدي (ع)

[رزیتا]

آيت الله سيد ابوالحسن مولانا

مهدويت در انديشه ها - مهدويت در انديشه ها

در روايات آمده است كه حضرت وليعصر(ع) مي فرمايد ما شما را مهمل نگذاشته ايم و از نظر دور نداشته ايم. اگر ما مراقب خودمان باشيم و كارهاي ما خداپسند شد و از گناه پرهيز كرديم و در نظر گرفتيم عمل ما بندگان را خدا شاهد و ناظر است و هر هفته اعمال ما به حجت خدا امام زمان عرضه مي شود، اگر آنچه حضرت مشاهده فرمايد كه كارهاي ما خوب است قطعا ما را دعا مي كند و دعايش مستجاب مي شود.
وقتي كه متوجه هستيم كه هر هفته دو بار اعمال ما را به امام عليه السلام عرضه مي كنند و امام اعمال ما را مي بيند وقتي كه مشاهده مي فرمايد كارهاي ما خوب است البته حضرت از ما راضي و خشنود مي شود. ما بايد هميشه مراقب اعمال خود باشيم و فرايض و واجبات را بجا آوريم و از گناهان و معاصي پرهيز كنيم و با كارهاي خوب و صفات نيكو خودمان را آرايش نماييم تا خدا و رسول(ص) و ائمه (ع) همه ازما راضي شوند.
منبع: كتاب نشان راه

[رزیتا]

آيت الله محمد واعظ زاده خراساني

مهدويت در انديشه ها - مهدويت در انديشه ها

روايات مهدويت نزد اهل سنت
در مورد روايات، روايات مهدي (عج) را صحاح ست همه شان ذكر كرده اند و بابي دارند، غير از بخاري. بخاري مي گويد مسيح كه نزول مي كند با امامشان بيعت مي كند. اسم نمي برد. بالاخره اين مساله آن جا هم هست؛ اما بقيه صحاح ست بعضي شان باب دارند و بعضي در همان باب فضائل اهل بيت عليه السلام مي گويند. منتها با همين اشتباه كاري ها كه «...اسمه اسمي و اسم ابيه اسم ابي...»1.
كشتار و خونريزي؟!
يكي اين كه در بسياري از روايات مساله كشتار و خونريزي آمده و ذكر شده كه جوي هاي خون و آسياهاي خون راه مي افتد. اين ها در يك دوران هايي نقل شده كه اصلاً روح حاكم بر دنيا همين چيزها بوده است. در آن دوران، به هر كس بيش تر خونريزي مي كرد نشان مي دادند كه شجاعت اش بيش تر است. عقيده من اين است كه در اين ها بايد تحقيق بشود كه چه مقدار اصل و سنديت دارد. در حديثي كه مورد اتفاق فريقين است مي گويد:
‌‌‌‍"...يملاء الارض قسطاً وعدلاً كما ملئت ظلماً وجوراً."1
حضرت مهدي (عج) براي برقراري عدل و قسط مي آيد. در بعضي از جاها كساني هستند كه مقاومت بكنند و حضرت بايد با آن ها بجنگد؛ اما نمي شود گفت، اصلاً شعار حضرت آدم كشي و خونريزي است. متاسفانه منبري ها و مداح ها اين مسائل را خيلي دنبال مي كنند و در ذهن مردم هم همين چيزها است. بايد از حضرت به عنوان يك مرد عادل و طرفدارعدل ياد شود. بايد او را دادگستر جهان معرفي بكنيم. حضرت (عج) نه به طور اعجاز بلكه به طور طبيعي رهبري جهان را به عهده مي گيرد. اين هم خودش يك نكته است كه آيا كارهاي حضرت همه اش معجزه و اعجاز است يا جرياني است كه طبع بشر به سمتي پيش مي رود كه بالاخره از همه شعارها، حكومت ها و از همه فرماندهان مايوس مي شود و با اظطرار طالب عدل مي گردد. بعد ندايي بلند مي شود كه با وسايل روز به گوش همه مي رسد. آن وقت مردم مطالعه مي كنند. مبلغين تبليغ كرده، فلسفه قيام و ظهورش را بيان مي كنند و در نتيجه مردم به آن حضرت مي گروند.
رهبري جهان
نكته ديگر، مساله رهبري در جهان است نه سلطنت و حكومت بر جهان. اين را هم بايد در باره اش مطالعه كرد و مساله خيلي مهمي است. بالاخره جهان به طرف يك قطبي شدن پيش مي رود اما نه قطبي كه فقط يك كشور و يا يك حكومت باشد. اين اصلاً عملي نيست و چيزي نيست كه روي آن تكيه كنيم با اختلاف ملت ها و اقوام و مليت ها و...؛ ولي رهبري مي شود واحد باشد. ما بايد بگوييم كه او رهبر واحد جهان است. بالاخره مردم دنيا مي بينند او سخن حق مي گويد. البته طبعاً او يك نوع وراثتي هم نسبت به زمين، به عنوان رهبر حتماً خواهد داشت.
منبع: گفتمان مهدويت – ج1و2

[رزیتا]

آيت الله عبدالله جوادي آملي

مهدويت در انديشه ها - مهدويت در انديشه ها

فيها و لولا ذلك لم يعبد اللهً
از خود امام عصر (عليه السلام) نيز رسيده است كه: من مايه ي امنيت اهل زمين هستم چنان كه ستارگان مايه ي امنيت براي اهل آسمان هستند: اني لامان لاهل الارض كما ان النجوم امان لاهل السماءً(2). بنا بر اين در تمام اعصار- از جمله اين عصر- حجت الهي در ميان بندگان او حضور دارد، از اين رو شيعه معتقد است كه مهدي موعود متولد شده و زنده و حجت عصر است. اين كه گاهي تعبير به «مهدي موعود» مي كنيم، سرش همين است و گرنه اصل موعود بودن مهدي مورد قبول بسياري از فرق است. آنچه كه شيعه ي اثنا عشري را از ديگران ممتاز مي كند اعتقاد به موجود بودن مهدي موعود است.
منبع: سايت آيت الله جوادي آملي