متون ادبی عاشقانه

**رزیتا** · #1 10-09-2009

اعترافهاي عاشقانه

چه سخت است دل كندنچه سخت است فراموش كردن، بي خيال شدن، خود را به آن راه زدن
اين سختي، تقاص سكوت است
تقاص فاصله اي است كه سكوت خالق آن است

دانه هاي درشت برف آرام و بي صدا روي زمين مي نشيند. صداي گهگاه برخورد قطرات ناشي از آب شدن برف با لبه بيروني قاب پنجره است كه سكوت را مي شكند و من را به خود مي آورد
هفت روز گذشت و گويي فضاي سياه حاكم بر اتاق كوچك من مقاوم تر از هجوم سپيدي بيرون است
هفت روز گذشت و نامه بدون نام و نشان روي ميز كه مي دانم متعلق به كيست، يك ماه است كه دست نخورده خاك مي خورد. . دقيقا سي و سه روز
هفت روز است كه اتاق را ترك نكرده ام. در اين روزهاي تنهايي كه مي دانم خواهند ماند و تمام جانم را خواهند گرفت، تاب سپيدي را ندارم. تاب روشنايي و نور و طلوع را ندارم
تاب ديدن شادي بچه هاي دبستاني در روزهاي تعطيلي مدارس بخاطر بارش برف را ندارم
تاب شادي فروش يك هفته اي آخرين كتابي كه يك سال تمام وقتم را گرفت تا بتوانم عقده هاي فروخورده ام را با عنوان «اعترافات عاشقانه» به نوعي خالي كنم و آنرا به او كه باورم نكرد تقديم كنم را ندارم
نامه بي نام و نشان روي ميز راحتم نمي گذارد. مي دانم كه طاقت نخواهم آورد. سي و سه روز لجبازي بس است
برف همچنان آرام و بي سر و صدا مي بارد
به سراغ نامه مي روم. مثل هميشه توي پاكت و اينبار لاي گزارش كذايي پروژه پايان ترم. اسم او در كنار اسمم روي جلد پروژه آرامم مي كند
پاكت را باز مي كنم. تر و تميز مثل هميشه روي يك طرف كاغد كلاسور خوش خط و خوانا و باز مثل هميشه بدون شماره صفحه
ده صفحه كلاسور جلوي رويم است. همه چيز عادي است اما
صفحه اي كه روي همه صفحات قرار دارد برخلاف هميشه با « به نام خالق عشق» آغاز شده است
نمي دانم ولي اولين بار است كه دوست دارم نوشته اي از او را تا انتها بخوانم. آن هم نه يكبار بلكه صدهزار بار. تا شايد بتوانم براي هميشه همه چيز و همه كس را فراموش كنم
پشت ميز كوچكم مي نشينم. روي ميز را مرتب مي كنم. همه چيز بايد آراسته باشد. براي خواندن و شنيدن آماده ام. او با آخرين نوشته اش رفت

به نام خالق عشق
سلام به شكيبايي و صبر
مي دانم كه برف عمرش كوتاه است و سپيدي اش جاودان
مي دانم كه با رفتن پاييز سپيدي مي آيد، ترنم دلپذير عشق مي آيد، قدم زدنهاي عاشقانه روي زمين برفي در تنهايي غريبانه سكون مي آيد، اما اين را هم مي دانم كه بهار نخواهد آمد. تا، روز آخر زمستان را نبينيم بهار را ايمان نخواهم آورد و مطمئن باش تا روز آخر زمستان فرسنگها فاصله است
مي خواهم اعتراف كنم. اعترافهاي عاشقانه ام را اعتراف كنم
حال كه ديگر نخواهمت ديد و چشمم به چشمهاي هميشه منتظرت نخواهد افتاد، توان نوشتن اعترافهاي فروخروده ام را مي يابم
به ترم آخر نرسيده رفتني شدم
يا دانشكده مرا تاب نياورد، يا من دنيا را، يا دنيا نوشته هايم را، يا نوشته هايم انتظار تو را، صبر و استقامت شش ساله تو را
با اينكه مي توانستي زودتر از اينها از اين خراب شده لعنتي بري و همه چيز را پشت سرت به خاك بسپاري، ماندي
شايد نذر و نيازها و دعاهاي من بود كه مستجاب شد تا تو يك ترم ديگر بماني و صد و خورده اي از پول فروش كتابت رو دو دستي تقديم مسئول ثبت نام بكني. و بگذار اعتراف كنم وقتي كارنامه ات رو ديدم و وقتي اونو جلوي روي من پاره كردي و با خشم و بدون خداحافظي رفتي، از خوشحالي رفتم يه كلاس خالي پيدا كردم و هزار بار روي تخته سياه نوشتم: خدايا دوستت دارم
سرزنشهاي من بخاطر افتادن واحدهايت همه اش به خاطر لجبازي بود
اما، تو جدي گرفتي
حتي آن يك هفته اي كه نمي خواستم چهره زيبايت را ببينم همه اش از خوشحالي بود. نمي خواستم ببينمت چون هيچ دلم نمي خواست كه مجبور بشم فيلم بازي كنم و علي رغم ميل باطني ام با تو رفتار كنم
نمي دانم چطور اين ترم هم گذشت و باز، تو6 واحد رو گذاشتي براي ترم دوازدهم و ماندي. ماندي تا اسمم در كنار نام زيبايت در پروژه پايان ترم هر دويمان حك شده و زركوب به يادگار بماند
وقتي هنگام ارائه پروژه در كمال خودخواهي هشتاد درصد پروژه را تحقيقات گسترده و وتلاش شبانه روزي خودم به تنهايي عنوان كردم مي خواستم براي بار آخر چهره عصباني ات را ببينم
مي خواستم براي بار آخر، دل سير خشم و نفرت را در چهره منحصر بفردت ببينم تا بتوانم فراموشت كنم... كه تو فراموشم كردي. و اينبار با جديت تمام رفتي كه رفتي
اگر نگاهت نمي كردم و يا خودم را مي زدم به اون راه كه انگار نديدمت منتظر بودم بيايي... بيايي تا
و تو ديگر نيامدي
روز امتحان آخر از اول صبح منتظرت بودم .... منتظر بودم سوالي را كه مدتها پيش از من پرسيدي و گفتم نمي دانم بگويم كه مي دانم و خوب هم مي دانم
و تو نيامدي و من سر جلسه امتحان نرفتم تا شايد تو بيايي و تو نيامدي و اولين صفر كارنامه چهارساله دوران دانشجويي ام بخاطر تو بود. فقط به خاطر تو.... و تنها صفري است كه عاشقانه دوستش دارم
آن صفر توي كارنامه را به خاطر تو دوست دارم
ديگر نمي توانم بنويسم
آخرين نوشته ام هم درباره تو بود. تويي كه طنين صدايت ونوازش دستهايت، سنگيني خاك را كنار خواهد زد و آرامش را برايم به ارمعان آورد
تحمل اين زندگي رو ندارم. از خودم بدم مي آد
بس است
شايد خاطرات بيادماندني گذشته آرامم كند
تنهايم نگذار

و آن آتش سوزي وحشتناك بود كه او را برد و او ناباورانه رفتنش را خود رقم زد و ناله و شيون بود كه سكوت را شكست
او ديگر نيست كه ببيند اعترافات عاشقانه ام با نام زيباي او آغاز شده است
او ديگر نيست كه بداند من هيچ گاه دانشگاه را تمام نخواهم كرد
او نيست كه وقتي مرا از دور مي بيند وانمود كند كه مرا نديده
و
او هيچگاه بهار را ايمان نياورد

**رزیتا** · #2 10-09-2009

اي غايب از نظر!

بارها از خود پرسيده‏ام که جاي تو در کجاست؟آن سوي مرزهاي خيالي يا در انتهاي يک ذهن مغشوش که دغدغه تو، او را به باورهاي بلندش اميدوارتر مي‏سازد.
اما نه!
با خود مي‏گويم جاي تو هميشه دردل است؛ هماني که همواره به ياد تو در کنج قفس سينه دلتنگي مي‏تپد و در هر تپش يادي از تو دارد.
همان دلي که شيداي توست و بي‏قرار از فراق تو.
آري، همان دل کوچک تشنه.
تشنه مهرباني‏هاي تو در سرزميني که هيچ کس تشنه مهرباني نيست.
رو به قبله مي‏ايستم و هر آن منتظر بانگ توام تا با لبيک دعوتت، به وصال آرمان ديرينه‏ام برسم.
آري اي غايب از نظر!

**رزیتا** · #3 10-09-2009

تفسيري از ميلاد

ميلاد روزيست که تن به زندگي راي مثبت داد
ميلاد روزيست که رويا جايش را به حقيقت داد
ميلاد روزيست که مژگانم براي نخستين بار با گريه اشنا شد
ميلاد ساعتي است که حنجره براي اولين بار تن به گريه داد
ميلاد يعني خنده همه به گريه در انزواي من!
ميلاد يعني روزي که خدا براي خنده اش مرا يه زمين کذائي داد
ميلاد يعني روز شروع انتظار کشيدن قبر براي ورود من
ميلاد يعني زماني که زندگي از ترس مرگ به تنفس راه داد
ميلاد روز شکست خوردن من برار مرگ است
ميلاد روز تسليم شدن من به مرگ است
ميلاد روزيست که ساعت شني عمرم شروع به ريختن شن عمرم ميکند؟
بريز اي ساعت که سوختم من
بريز اي ساعت که بي صدا افروختم من
بريز اي ساعت تا زمان معين.... بريز بريز بري
هميشه گفتم ميگم خواهم گفت لعنت بر تو اي زندگي .تولد.روز .شب.ساعت شني

پاورقي
گرچه ميدانم تلخ است اشعار من زيرا در خلوت انزوا زنده بگور است افکار من

**رزیتا** · #4 10-09-2009

راز دل

مي پرسي تو را دوست دارم؟
حتي اگر بخواهم پاسخ دهم نمي توانم

مگر مي شود با کلمات ، احساس دستها را بيان کرد؟

مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با ديدگان پر انديشه و روشن بين به من مي نگري چه نشاط و لطفي دلم را فرا مي گيرد ؟

مي پرسي تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ اين سوال را نمي داني ؟

مگر خاموشي من ، راز دلم را به تو نمي گويد ؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمي دهد ؟

راستي آيا شکوه آميخته به بيم و اميد ، که من هر لحظه هم مي خواهم به زبان آورم و هم سعي مي کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمي گويد ؟

عزيز من ! چطور نمي بيني که سراپاي من از عشق به تو حکايت مي کند ؟

همه ذرات وجود من با تو حديث عشق مي گويند ، بجز زبانم که خاموش است

**رزیتا** · #5 10-09-2009

زمزمه هايي براي تو

دلم بيسکوييت مادري مي خواهد
با چاي شيرين
هواي وطن دارد دلم
سرد است و هواي دربند به سرم زده
و به سرم زده که با خيال تخت
بنشينم با تو
که بي خيال آسماني که بالاست
و زميني که زير تخت است
به کودکيم برگردم
به کوچه دبستان
و ستاره ها را بشمارم از يک تا...
تا تقلب کنم از روي دست تو
آفتاب مهتاب چند رنگه ؟
سرخ و سفيد هفت رنگه .

دلم بيسکوييت مادري مي خواهد
با چاي شيرين
و تو که روبرويم بنشيني
با بوي نان سنگک تازه
و خورشيدي در سيني روز
و تو که دوباره
دقيقه ها را به عقب برگرداني
ماه را
بر پيشاني شب بگذاري
و چشم بگذاري بر حواس پرتي من
و من از تو بپرسم
آفتاب مهتاب چند رنگه ؟
و تو با لبهايي خندان
دوچرخه را روي جک بگذاري
و بگويي
سرخ و سفيد هفت رنگه !

**رزیتا** · #6 10-09-2009

طنين خنده هاي شب شعر شكرخند

بهاءالدين خرمشاهي حافظ شناس و قرآن پژوه بزودي مجموعه جديدي از شعر و داستان هاي خود را به بازار نشر عرضه مي دارد. بهاءالدين خرمشاهي حافظ شناس و قرآن پژوه بزودي مجموعه جديدي از شعر و داستان هاي خود را به بازار نشر عرضه مي دارد. او به فارس گفت: «قصد دارم در آينده اي نزديك يك مجموعه شعر و داستان طنز منتشر كنم. از سال هاي قبل علاقه به نگارش داستان هاي طنز داشته ام و پاره اي از اين داستان ها در مجله گل آقا منتشر شده است. اكنون قصد دارم اين داستان ها را بعد از ويرايش مجدد منتشر كنم.» وي افزود: «تاكنون 5 داستان را به اين منظور انتخاب كرده ام كه آنها را به عنوان طنز و تراژدي چاپ خواهم كرد.» خرمشاهي درباره انتشار اشعار خود گفت: «زنده- ميري» نام نخستين مجموعه شعرم است كه آن را به انتشارات قطره سپرده ام.» اين حافظ شناس و قرآن پژوه در سال 1324 در قزوين متولد شد. او سال 1342 از رشته پزشكي انصراف داد و در سال 1347 از دانشكده ادبيات دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد و در رشته كتابداري دكترا گرفت. خرمشاهي تاكنون بيش از 50 كتاب و هزار مقاله نوشته و سردبير نشريه فرهنگ از سال 1366 تا 1370 بوده است. همچنين تأليف بيش از 12 جلد كتاب درباره حافظ و حافظ شناسي، ترجمه قرآن كريم با 4 هزار يادداشت در ذيل صفحات و ويژه نامه اي با 12 هزار لغت و فرهنگ 6 جلدي انگليسي - فارسي واژه پژوهي را تأليف كرده است. او همچنين ترجمه هنري ميلر، شيطان در بهشت، علم در تاريخ و هابيل و چند داستان ديگر و... را در اين سال ها در كارنامه نشر خود دارد.

**رزیتا** · #7 10-09-2009

اين ديوانگيست

که از همه گلهاي رُز تنها بخاطر اينکه خار يکي از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم
که همه روياهاي خود را تنها بخاطر اينکه يکي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم

که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اينکه در زندگي با شکست مواجه شده ايم

که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اينکه يکي از کارهايمان بي نتيجه مانده است

که همه دستهايي را که براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند بخاطر اينکه يکي از دوستانمان رابطه مان را زير پا گذاشته است رد کنيم

که هيچ عشقي را باور نکنيم بخاطر اينکه در يکي از آنها به ما خيانت شده است

که همه شانس ها را لگدمال کنيم بخاطر اينکه در يکي از تلاشهايمان ناکام مانده ايم

به اميد اينکه در مسير خود هرگز دچار اين ديوانگي ها نشويم

و به ياد داشته باشيم که هميشه

شانس هاي ديگري هم هستند

دوستي هاي ديگري هم هستند

عشق هاي ديگري هم هستند

نيروهاي ديگري هم هستند

تنها بايد قوي و پُر استقامت باشيم و همه روزه در انتظار روزي بهتر و شادتر از روزهاي پيش باشيم