فضائل از دیدگاه خداو اولیاء

[رزیتا]

آگاهی امام مهدی علیه السلام از درون افراد


ابان بن تغلب از امام صادق علیه السلام روایت می کند که فرمود:

« هنگامی که قائم علیه السلام ظهور کند، هر یک از مخلوقات خدا در مقابل او قرار بگیرد، مهدی می‌داند او صالح است یا فاسد و بدکار.» و سپس آیه 75 سوره حجر را تلاوت فرمود:

« ان فی ذلک لآیات للمتوسمین و انها لسبیل مقیم »؛ (همانا در آن نشانه هایی برای زیرکان است و آن راهی محکم و استوار است.)

امام صادق علیه السلام در روایتی دیگر فرمود:

« قائم علیه السلام پس از ظهور، در میان مردم مانند داوود حکم می کند و نیازی به شاهد ندارد. خداوند به او الهام می‌کند و او بنا بر علمش داوری می کند. مهدی علیه السلام ازمخفی گاه هر کس که بخواهد، خبر می دهد و دوستانش را از دشمنانش باز می‌شناسد.»


مراجعه شود به

• جداشدن مومنان از کافران
• جدا شدن اهل حق از اهل باطل قبل از ظهور امام مهدی علیه السلام
• آگاهی امام مهدی علیه السلام از امور پنهان
• علم امامت امام کاظم علیه السلام
• علم به اسم اعظم پروردگار
• علم ائمّه اطهار علیهم السلام

منابع :

• بحارالانوار، 52 /325 حدیث 38 --------- کمال الدین
• بحارالانوار، 52 / 389 حدیث 208
• بحار الانوار، 52 / 339 حدیث 86

[رزیتا]

آگاهی امام علی علیه السلام از شأن نزول آیات قرآن


زاذان چنین روایت می‌کند:

امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمود:

« به خدا سوگند، من می‌دانم تک تک آیه‌های قرآن در چه ساعتی و درباره چه کسی نازل شده است؛ و نیز می‌دانم درباره تک تک افراد قریش آیه نازل شده و هر یک را یا به بهشت هدایت کرده یا به دوزخ کشانده است.»




مراجعه شود به:

• امام علی علیه السلام و تفسیر آیه 31 سوره عبس

منابع:

• بحارالانوار، ج 35، ص 391، حدیث 14 ------ تفسیر فرات بن ابراهیم کوفی

[رزیتا]

آگاهی امام علی علیه السلام از کتب پیامبران پیشین




زاذان می گوید:
از امیرالمؤمنین علی علیه السلام شنیدم که فرمود:
«اگر در جایگاه قضاوت بنشینم، در میان یهودیان بر اساس تورات حکم می کنم، در میان مسیحیان بر اساس انجیل، در میان اهل زبور (کتاب آسمانی حضرت داود ) بر اساس زبور و در میان مسلمانان بر اساس قرآن؛ قضاوتی که مورد قبول و رضایت خداوند باشد.»


منابع:

• بحارالانوار، ج 35، ص 391، حدیث 14 -------- تفسیر فرات بن ابراهیم کوفی

مراجعه شود به:

• فضایل امام علی علیه السلام از زبان پیامبر

[رزیتا]

آگاهی به احکام کتب آسمانی

امام باقر علیه السلام از حضرت علی علیه السلام روایت کرد که فرمود:« به خدا سوگند پیروان تورات و پیروان انجیل و پیروان زبور و پیروان فرقان (یکی از نامهای قرآن) هر پرسشی از من کنند، بر اساس حکمی که در کتاب آسمانی خود آنهاست، پاسخ می‌دهم.»
و در روایتی دیگر فرمود:« من از پیروان تورات به تورات آگاه‌ترم و از پیروان انجیل به انجیل.»


منابع:

• بحارالانوار، ج40، ص137، حدیث 29و 30 --------- بصائرالدرجات

مراجعه شود به:

• گستردگی علم امام علی علیه السلام

گستردگی علم امام علی علیه السلام


عبد الله بن عباس می گفت:
علی علیه السلام دانشش را از رسول خدا صلی الله علیه و آله آموخته بود و رسول خدا نیز آن را از خود خداوند فرا گرفته بود.
پس علم پیامبر از علم خداست و علم علی از علم پیامبر است، علم من از علم علی علیه السلام است و علم من و علم همه اصحاب پیامبر در مقایسه با علم علی علیه السلام چون قطره‌‌ای از هفت دریاست.


منابع:

• بحارالانوار، ج40، ص 147 --------- مناقب

[رزیتا]

آگاهی امام علی علیه السلام به علوم قرآنی


سلیم بن قیس می‌گوید:
امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمود:
« من هرگاه از رسول خدا صلی الله علیه و آله سؤالی می‌کردم، پاسخم را می‌داد و هر گاه پرسش‌هایم تمام می شد، خود شروع به سخن می کرد. هیچ آیه ای بر پیامبر درباره شب و روز و آسمان و زمین و دنیا و آخرت و بهشت و دوزخ و دشت و کوه و روشنایی و ظلمت نازل نشد، جز آنکه آن را برای من خواند و و تأویل و تفسیر و محکم و متشابه آن را به من آموخت و من آن را نوشتم. به من می‌فرمود که هر آیه چگونه و درباره چه کسی نازل شده است. او از خدا درخواست کرده بود من همه قرآن را فرا بگیرم و از بر شوم، من نیز تاکنون هرگز آیه ای از قرآن را فراموش نکرده‌ام.»


مراجعه شود به:

• گستردگی علم امام علی علیه السلام
• آگاهی به قرآن

منابع:

• بحارالانوار، ج40، ص 139، حدیث33 --------- بصائر الدرجات

[رزیتا]

امام حسین در قرآن

ابو هریره روایت کرده است که پیامبر اکرم درباره آیه 28 سوره زخرف « و جعلها کلمة باقیة فی عقبه »؛ (خداوند توحید فطری را در میان فرزندان ابراهیم قرار داد ) فرمود:
یعنی خداوند امامت را در نسل حسین علیه السلام قرار داد. 9 تن از امامان شیعه از نسل او هستند و مهدی این امت نیز از آنهاست.»
آن گاه فرمود:« اگر مردی بین رکن و مقام بایستد (و به عبادت خدا مشغول شود) اما با بغض اهل بیت من در دل، از دنیا برود، داخل جهنم خواهد شد.»

در روایتی دیگر از امام باقر علیه السلام آمده است که:« معنای آیه این است که امامت در نسل حسین علیه السلام است و از فرزندی به فرزند دیگر منتقل می شود و به برادر یا عمو منتقل نمی‌شود.»

امام صادق علیه السلام نیز درباره آیه های 8 و 9 سوره تکویر ( و اذا الموعودة سئلت. بای ذنب قتلت)؛ (و آن هنگام که از دختر زنده در گور نهاده سؤال شود که به کدام گناه کشته شده است؟) فرمود:« این آیه درباره امام حسین علیه السلام نازل شده است.»

منابع:
بحارالانوار، ج 36، ص 315، حدیث 160 - کفایة الدثر، ص 12.
بحارالانوار، ج 25، ص 253، حدیث 12 ـ کمال الدین، ص 231.

مراجعه شود به:

• جایگاه ویژه نزد پدر
• اندوه حضرت زهرا پیش از ولادت امام حسین علیه السلام
• امام حسین در قرآن - قصص : 4، انبیاء : 105
• امام حسین در قرآن - احقاف : 15
• پیامبر اکرم و تفسیر واژه عالین به اهل بیت
• شرکت در مباهله
• در دعای پیامبر
• سلام صبحگاهی پیامبر
• اهل بیت علیهم السلام و پذیرش توبه آدم
• در جانب راست عرش در جوار پیامبر خدا
• شأن نزول سوره هل اتی
• ولی امر
• امام حسین در قرآن - نساء : 69
• امام حسین در قرآن - فاطر :22
• امام حسین در قرآن - شوری : 23
• ابرار در قرآن
• امام حسین در قرآن- حج :40
• امام حسین در قرآن - حدید : 28، نور : 36
• امام حسین در قرآن- بقره : 143، مومنون :1،157
• امام حسین در قرآن - بقره : 136،137، مطففین :28
• امام حسین در قرآن - شمس : 3-1
• امام حسین در قرآن - غافر : 7
• امام حسین علیه السلام و نفس مطمئنه در قرآن
• امام حسین در قرآن - الرحمن :19-22، تین : 1
• امام حسین در قرآن - حجر،فرقان :75
• امام حسین در قرآن - قصص : 5
• امام حسین در قرآن - طه : 115، بقره : 124
• امام حسین در قرآن - فرقان : 20
• امام حسین در قرآن - حج :39
• امام حسین در قرآن - توبه : 36
• امام حسین در قرآن - اعراف :46
• امام حسین در قرآن - بلد :8-10، شعرا: 219
• امام حسین در قرآن - طور :21، مومنون :111
• امام حسین در قرآن - حشر :9
• امام حسین در قرآن - مریم : 1
• امام حسین در قرآن - نساء : 77
• امام حسین در قرآن - اسراء :33
• امام حسین علیه السلام در قرآن - مطففین : 25-26
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 88 سوره صافات
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 141 اعراف و آیه 73 سوره نساء
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 62و 151 سوره انعام
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 4و5 سوره اسراء
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 21 قصص
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 23 احزاب و آیه 7 سوره مریم
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 107 سوره صافات
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 51 سوره غافر و آیه 69 سوره انبیاء
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 6و7 سوره نازعات و آیه 90 سوره انبیاء
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 29 سوره دخان و آیه 52 سوره نور
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 35 سوره نور و آیه 36 سوره قصص
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 60 سوره حج و آیه 28 سوره زخرف
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 84 سوره بقره و آیه9,8 سوره تکویر
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 33 سوره آل عمران و آیه 3 سوره بلد
• امام حسین علیه السلام و تفسیر آیه 61و154 سوره آل عمران
• شراب بهشتی

[رزیتا]

تعبیر قرآن برای روز ظهور امام مهدی علیه السلام

امام باقر علیه السلام آیه‌های زیر را چنین تفسیر فرمود:
«فی جنات یتساءلون عن المجرمین ما سلککم فی سقر قالوا لم نک من المصلین»
شیعیان ما اهل بیت در بهشت از مجرمان می پرسند:« چه چیز شما را در آتش افکند؟»
می‌گویند:« از نماز گزاران نبودیم.» یعنی از شیعیان علی بن ابی طالب نبودند.
« ولم نک نطعم المسکین و کنّا نخوض مع الخائضین» ( و بینوایان را غذا نمی دادیم و با هرزگان هرزگی می کردیم.)
« و کنا نکذب بیوم الدین حتّی اتانا الیقین» (و روز دین را تکذیب می کردیم تا سرانجام به یقین رسیدیم.) منظور از روز دین، ظهور مهدی علیه السلام است و منظور کافران، ایمان پس از ظهور مهدی علیه السلام است.
« فما تنفعهم شفاعة الشافعین» پس شفاعت شفاعت کنندگان به حال آنها سودی ندارد.» شفاعت (توصیه) هیچ کس به حال‌شان سودی ندارد و پیامبر اکرم نیز در قیامت شفاعت آنها را نمی‌کند.»

منابع:
بحارالانوار، ج51،‌ ص 61، حدیث 61 --------- تفسیر فرات

[رزیتا]

آیه ای که تنها امام علی علیه السلام به آن عمل کرد




مدتی بود که ثروتمندان با پیامبر صلی الله علیه و آله به طور خصوصی سخن می‌گفتند و با این کار نوبت به فقیران و مستمندان نمی‌رسید تا با رسول خدا صحبت کنند. این کار مایه ناخرسندی رسول خدا گشته بود، تا این که این آیه نازل شد:
« یا ایها الذین آمنوا اذا ناجیتم الرسول فقدموا بین یدی نجواکم صدقه ذلک خیر لکم و اطهر »؛ (سوره مجادله، آیه 12) (ای کسانی که ایمان آورده اید، هرگاه خواستید با پیامبر سخن سری بگویید یا سؤالی کنید، باید پیش از آن، مبلغی صدقه بدهید، که این صدقه برای شما بهتر و پاکیزه تر است.) (زیرا شما را از سوالات بیجا بر کنار و از بخل و لئامت پاک می گرداند.)

پیامبر خدا بعد از نزول این آیه فرمان داد همگان پیش از سخن سری با او صدقه ای بدهند.
با نزول این آیه، تهیدستان نتوانستند صدقه بدهند و بی نیازان هم بخل ورزیدند. به همین جهت ازدحام پیرامون رسول خدا از میان رفت.
ولی تنها کسی که صدقه داد، امیرالمؤمنین علی علیه السلام بود که یک دینار را به ده درهم خرد کرد و ده بار با رسول خدا به طور خصوصی سخن گفت.

علی علیه السلام می فرمود:« در قرآن کریم آیه ای است که جز من کسی به آن عمل نکرده و در آینده نیز عمل نخواهد کرد.»
و منظورش همین آیه بود، چرا که این آیه بعدها منسوخ شد.



آیه نجوا

در سوره مجادله آیه‌های 12 و 13 چنین آمده است: « ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هنگامی که می‌خواهید با رسول خدا نجوا کنید ( سخنان در گوشی بگویید)، قبل از آن، صدقه‌ای (در راه خدا) بدهید. این برای شما بهتر و پاکیزه‌تر است؛ و اگر توانایی نداشته باشید، خداوند آمرزنده و مهربان است. آیا ترسیدید فقیر شوید که از دادن صدقات قبل از نجوا خودداری کردید؟ اکنون که این کار را نکردید و خداوند توبه شما را پذیرفت، نماز را برپا دارید و زکات بدهید و خدا و پیامبرش را اطاعت نمایید و بدانید خداوند از آنچه انجام می‌دهید با خبر است.»
امام علی علیه السلام می‌فرماید:« در کتاب خدا آیه‌ای است که هیچ کس قبل از من به آن عمل نکرد و پس از من هم نخواهد کرد؛ و آن آیه‌ی نجوا است. من یک دینار داشتم که آن را به ده درهم خرد کردم و هر بار پیش از نجوا با پیامبر یک درهم در راه خدا صدقه دادم. پس از این، خداوند با آیه‌های بعدی، این آیه را نسخ کرد (و این حکم از روی مردم برداشته شد.)»

[رزیتا]

صدقه

در دین اسلام همان گونه که کسب درآمد از هر راهی مجاز نیست، خرج کردن مال نیز در هر راهی درست نیست.
یکی از نیکوترین راه های مورد تأیید اسلام برای صرف مال، صدقه دادن آن در راه خداست. دادن مال در راه خدا را «تصدّق» و مال داده شده را «صدقه» می‌نامند.
صدقات دو دسته اند:« واجب و مستحب.»
صدقه واجب عبارت است از بخشی از اموال شخصی که با شرایطی خاص به افرادی مخصوص داده می شود، از جمله زکات، خمس و فطریه.

ولی صدقه مستحب اندازه خاصی ندارد و انسان می تواند هر مقدار از مالش را که بخواهد در راه خدا به فقرا و نیازمندان ببخشد.
البته بخشش اموال در حدی که برای خود شخص ایجاد تنگدستی کند، مذموم شمرده شده است.
در صدر اسلام پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و سلّم با کسانی که از دادن برخی صدقات واجب خودداری می‌کردند، می‌جنگید. بخش مهمی از در آمدهای مالی دولت اسلام با صدقات تأمین می گردد. خداوند در قرآن می فرماید:«هر کس صدقه دهد، علاوه بر اجر اخروی، چند برابر پاداشش را در همین دنیا پس می‌گیرد.»
لذا در روایات آمده است که «هرگاه احساس تنگدستی کردید، آن را با صدقه دادن که نوعی معامله با خداست، برطرف کنید.»

برخلاف تصور افراد ظاهربین، انفاق نه تنها موجب کم شدن اموال انسان نمی شود، بلکه برکت و یا افزایش اموال را نیز به دنبال دارد.
قرآن کریم می فرماید:
«مثل کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می کنند همانند دانه ای است که هفت خوشه برویاند که در هر خوشه صددانه باشد، خداوند برای هرکس که بخواهد آن را چند برابر می کند و خدا گشایشگر داناست.»

«یضاعفه» از ماده «ضعف» تنها به معنای دو برابر نیست، بلکه تا چندین برابر را نیز شامل می شود که در انفاق تا هفتصد برابر و بیشتر در قرآن آمده است.
باتوجه به اطلاق در آیه می توان استفاده کرد که زیاد شدن صدقات و برکت آن علاوه بر این که شامل اموال دنیا اعم از زیاد شدن رزق و روزی، اداء دین و... می باشد افزونی پاداش ها و ثواب های الهی در آخرت را نیز شامل می شود، چنان چه در روایات هر دو مورد بیان شده است.

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم می فرماید:
به وسیله صدقه، رزق و روزی را برای خود نازل کنید

امام صادق علیه‌السلام فرموده است:
«صدقه دین را ادا می کند و برکت را برای انسان به دنبال دارد.»

امام علی علیه‌السلام می فرماید:
«هرگاه بی چیز شدید بوسیله صدقه با خدا تجارت کنید».

همچنین پیامبر اسلام فرموده است:
«خداوند صدقه شمارا افزایش داده و زیاد می کند همانطور که یکی از شما فرزند خود را رشد داده و پرورش می دهد، تا این که روز قیامت در حالی که به بزرگی کوه احد رسیده است او را ملاقات می کند.»

آن حضرت در جای دیگر می فرماید:
«صدقه بدهید، همانا صدقه مال را زیاد می کند، پس صدقه بدهید خداوند شما را مورد رحمت خویش قرار دهد.»


دوری بلا و مرگ بد


رفع بلا، دوری از مرگ سوء و ...از اثرات انفاق می باشد که در روایات نیز به آن اشاره شده است:
امام باقر علیه‌السلام می فرماید:
«صدقه هفتاد بلا را از انسان دور می کند و نیز مرگ سوء را از انسان دور می نماید چرا که صاحب صدقه هرگز با مرگ سوء از دنیا نمی رود.»
و در جایی دیگر آمده است:
«با دست خود صدقه دادن، انسان را از مرگ سوء حفظ می کند و هفتاد نوع از انواع بلایا را از انسان دور می کند.»


طول عمر

همانطور که در تعالیم اسلامی آمده است، برخی عوامل بر مدت عمر انسان تأثیر می گذارد و کاهش یا افزایش طول عمر انسان را به همراه دارد «صدقه دادن» از عواملی است که طبق بیان صریح روایات، موجب افزایش طول عمر می شود:
پیامبر اکرمصلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم می فرماید:
«صدقه و صله رحم شهرها را آباد می کند و بر عمرها می افزاید.»


شفای مریض

از دیگر آثار مهم، صدقه و انفاق، شفای مریض است که نفش اساسی و مهمی دارد و اثر آن بارها به تجربه رسیده است، حدیثی که به این مسئله تصریح می کند از پیامبر اکرمصلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم، امام صادقعلیه‌السلام، امام کاظمعلیه‌السلام و امیرمؤمنانعلیه‌السلام: نقل شده است:
«بیماران خود را به وسیله صدقه درمان کنید»
و در حدیث دیگری می خوانیم که مستحب است مریض با دست خود صدقه بدهد.


دورکننده فقر

از امام باقر علیه‌السلام نقل شده است:
«نیکی و صدقه فقر را دور می کند...»

آثار معنوی انفاق
از نظر قرآن کریم انفاق در راه خدا، تجارتی پرسود و معامله ای ارزشمند است که موجب جلب پاداش های عظیم و رسیدن به بهشت الهی شده، انسان را از هول و هراس قیامت ایمن نموده و موجب نجات از عذاب دردناک الهی می شود.


منابع:
المیزان، ج 2، ص 420 و ص ص 433.

[رزیتا]

امام علی علیه السلام، باخبر از همه حوادث تا روز قیامت


حضرت علی علیه السلام می‌فرمود:
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به من چنین وصیت کرد که:« هر گاه از دنیا رفتم، مرا با شش مشک از چاه غرس (چاهی در مدینه که پیامبر آبش را گوارا و تمیز می‌دانست) غسل بده و کفنم کن، سپس دهانت را بر دهان من بگذار.»
من به وصیت پیامبر عمل کردم و دهانم را بر دهان او گذاشتم و او در آن حال، مرا از همه حوادث تا روز قیامت با خبر فرمود.


منابع:
بحارالانوار، ج 40، ص 213، حدیث1 -------- بصائرالدرجات



با فضیلت ترین اعمال در قیامت

رسول خدا صلی الله علیه و آله روزی بعد از نماز صبح، رو به اصحابش کرد و فرمود: دیشب عمویم، حمزه و جعفر بن ابیطالب را دیدم، در حالی که در برابر آنها ظرف‌هایی از انگور و خرما و شیرینی بود که از آن میل می‌کردند.
نزدیک آن دو رفتم و به آنها گفتم:« پدر و مادرم فدایتان باد، شما چه کاری را در قیامت با فضیلت تر یافتید؟»
گفتند:« پدر و مادرمان فدایت باد، ما برترین کارها را درود فرستادن بر تو و دوستی علی بن ابی طالب علیه السلام یافتیم.»

منابع:

• بحارالانوار، ج 39، ص 274 -------- کشف الغمه