مشاعره با شعر نو

[افسون 13]

مرا عمری به دنبالت کشاندی
سرانجامم به خاکستر نشاندی
ربودی دفتر دل را و افسوس
که سطری هم از این دفتر نخواندی

[mohammad.90]

یاران را
یارای خاموشی گزیدن نیست
اما تو می دانی که در این شب
دیوارهای خسته را
تاب شنیدن نیست
من نیز می دانم که یاران شقایق را
دستی به نفرین
از ستاک صبح پرپر کرد

[افسون 13]

دلا شب ها نمی نالی به زاری
سر راحت به بالین می گذاری
تو صاحب درد بودی ناله سر کن
خبر از درد بیدردی نداری
بنال ای دل که رنجت شادمانی است
بمیر ای دل که مرگت زندگانی است

[amir ahmadi]

درخت بلوطی می‌ روید
که رازآلود پشت سرمان می‌ ایستد

از هر امیدی
که خود را بدان تسلی می‌ دهیم
ستاره‌ای می‌روید
که در دوردست‌های پیش از ما می‌ جنبد

صدای گلوله‌ای را می‌ شنوی
که بالای سرمان پرواز می‌ کند؟
صدای گلوله‌ای را می‌ شنوی آیا
که در کمین بوسه‌های ماست؟

[mohammad.90]

تو صلیب را تا قله کشیدی بر دوش

تو صمیمیت را بانگ زدی در آفاق

تو در افتادی از پا

خاموش !

تو در این تاریکی

آتشی بودی و یک لحظه درخشیدی

تاج خاری که به سر داشتی از دست نوازشگر خلق

به سحر گاهان بخشیدی !

تو گذشتی چو نسیم

شهر از زمزمه ی شعر تو لبریز است

تو فرو پژمردی بی هنگام

باغ بی وسوسه ی عطر تو در پا ییز است

[yad]

تا قلم در دست می گیرم
ز ره او می رسد
من خیال خویش دارم
او خیال عاشقی
سالها ی عمر را با این دو تن سر کرده ام
کاشکی دستم بگیرد رهروی
واژه ها هم زین دو خواهی خسته اند

[10691]

دیروز ما زندگی را به بازی گرفتیم،امروز او ما را . . . . فردا؟

[افسون 13]

امروز وقتی باران
موسیقی خود را به پایان برد
درون ناودان حیاط
من چنان لبریز شدم
که روحم رنگین کمان بست
میان خلوت اتاق

[mohammad.90]

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند

[افسون 13]

دشتها آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن نفسی تازه کنیم