مشاعره با شعر نو

[افسون 13]

یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار
شعری برای بختک ، شعری برای آوار
تا این غبار می مرد ، یک بار تا همیشه
باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار

[10691]

راست آمد گفته ی سیمرغ
از پس هفتاد روز و شب گذشتن از میان دشت آتشزا
از پس هشتاد روز و شب گذشتن از میان سرزمین سوزن و خارا
ناجی اعظم تو بودی
رهنمایم شو به سوی شهرهای کامرانی

[افسون 13]

یک عمر تو را به هر کجایی بردم
هر لحظه گذشت بی تو من نشمردم
حالا تو بمان و قصه ات راحت باش
از بس نرسیدم به تو آخر مُردم

[yad]

می خواهم صدایت را بشنوم

تو باغبان صدایت بودی

و خنده ات

دسته ی کبوتران سفیدی

که به یک باره پرواز می کنند .

تو را دوست دارم

چون صدای اذان در سپیده دم

چون راهی که به خواب منتهی می شود

تو را دوست دارم

چون آخرین بسته ی سیگاری در تبعید .

[10691]

در دل من چیزی است
مثل یک بیشه نور مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم
که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت
بروم تاسر کوه

[افسون 13]

هر چند عاشقان قدیمی از روزگار پیشین تا حال
از درس و مدرسه از قیل و قال
بیزار بوده اند ، اما ...
اعجاز ما همین است :
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
در یک کتابخانه ی کوچک
بر پله های سنگی دانشگاه
و میله های سرد و فلزی
گل داد و سبز شد ...

[مستور]

در من شک لانه کرده بود
دست های تو چون جشمه ای به سوی من جاری شد
و من تازه شدم
من یقین کردم
یقین را چون عروسکی در آغوش گرفتم
و در گهواره ی سالهای نخستین به خواپ رفتم
در دامانت که گهواره ی رویاهایم بود
و لبخند آن زمان به لبهایم برگشت
که با تنت برای تنم لالایی گفتی

[افسون 13]

یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی
چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز؟
چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گوید
اشک شوقی که فروخفته به چشمان نیاز
چه ره آورد سفر دارم ای مایه عمر؟
سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال
نگهی گمشده در پرده رویایی دور

[مستور]

رنگ ها در رنگ ها دویده
از رنگین کمان بهاری تو
که سراپرده در این باغ خزان رسیده
برافراشته است
نقش ها می توانم زد
غمتان اگر بگذارد

[افسون 13]

در پناه صخره ی عادت
روز را به شب می رسانیم
و باید های بیهوده را با نبایدهای پوسیده
پیوند می زنیم
تا امروز همان باشیم
که دیروز بوده ایم