|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|||||||
| شعر در این بخش اشعار گوناگون و مباحث مربوط به شعر قرار دارد |
 |
|
|
ابزارهای موضوع | نحوه نمایش |
|
|
|
#1
01-25-2009
|
||||
|
||||
ای فدای تو هم دل و هم جان***وی نثار رهت هم این و هم آن
دل فدای تو، چون تویی دلبر***جان نثار تو، چون تویی جانان دل رهاندن زدست تو مشکل***جان فشاندن به پای تو آسان راه وصل تو، راه پرآسیب***درد عشق تو، درد بیدرمان بندگانیم جان و دل بر کف***چشم بر حکم و گوش بر فرمان گر سر صلح داری، اینک دل***ور سر جنگ داری، اینک جان دوش از شور عشق و جذبهی شوق***هر طرف میشتافتم حیران آخر کار، شوق دیدارم***سوی دیر مغان کشید عنان چشم بد دور، خلوتی دیدم***روشن از نور حق، نه از نیران هر طرف دیدم آتشی کان شب***دید در طور موسی عمران پیری آنجا به آتش افروزی***به ادب گرد پیر مغبچگان همه سیمین عذرا و گل رخسار***همه شیرین زبان و تنگ دهان عود و چنگ و نی و دف و بربط***شمع و نقل و گل و مل و ریحان ساقی ماهروی مشکینموی***مطرب بذله گوی و خوشالحان مغ و مغزاده، موبد و دستور***خدمتش را تمام بسته میان من شرمنده از مسلمانی***شدم آن جا به گوشهای پنهان پیر پرسید کیست این؟ گفتند:***عاشقی بیقرار و سرگردان گفت: جامی دهیدش از می ناب***گرچه ناخوانده باشد این مهمان ساقی آتشپرست آتش دست***ریخت در ساغر آتش سوزان چون کشیدم نه عقل ماند و نه هوش***سوخت هم کفر ازان و هم ایمان مست افتادم و در آن مستی***به زبانی که شرح آن نتوان این سخن میشنیدم از اعضا***همه حتی الورید و الشریان که یکی هست و هیچ نیست جز او***وحده لااله الاهو هاتف اصفهانی 
|
|
#2
01-28-2009
|
||||
|
||||
|
تو به من خندیدی
و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلوده به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و هنوز سالها هست كه در گوش من آرام ، آرام رفتن گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان ،غرق در اين پندارم كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت... حمید مصدق
|
|
#3
02-14-2009
|
||||
|
||||
|
همه می پرسند: چیست در زمزمه مبهم آب چیست در همهمه دلکش برگ چیست در بازی آن ابر سپید، روی این آبی آرام بلند، که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال چیست در خلوت خاموش کبوترها چیست در کوشش بی حاصل موج چیست در خنده جام که تو چندین ساعت، مات و مبهوت به آن می نگری نه به ابر، نه به آب، نه به برگ، نه به این آبی آرام بلند، نه به این خلوت خاموش کبوترها، نه به این آتش سوزنده که لغزید به جام، من به این جمله نمی اندیشم من مناجات درختان را هنگام سحر، رقص عطر گل یخ را با باد، نفس پاک شقایق را در سینه کوه، صحبت چلچله ها را با صبح، نبض پاینده هستی را در گندم زار، گردش رنگ و طراوت را در گونه گل، همه را می شنوم، می بینم، من به این جمله نمی اندیشم! به تو می اندیشم ای سراپا همه خوبی تک و تنها به تو می اندیشم همه وقت، همه جا من به هر حال که باشم به تو می اندیشم تو بدان این را، تنها تو بدان! تو بیا، تو بمان با من، تنها تو بمان! جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب! من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند! اینک این من که به پای تو در افتادم باز ریسمانی کن از آن موی دراز تو بگیر، تو ببند! تو بخواه، پاسخ چلچله ها را، تو بگو! قصه ابر هوا را تو بخوان! تو بمان با من، تنها تو بمان! در دل ساغر هستی تو بجوش! من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست، آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش! فریدون مشیری
|
| کاربران زیر از mary.f به خاطر پست مفیدش تشکر کرده اند : | ||
|
#4
02-18-2009
|
|||
|
|||
|
دير گاهي است در اين تنهايي
رنگ خاموشي در طرح لب است بانگي از دور مرا مي خواند ليك پاهايم در قير شب است رخنه اي نيست دراين تاريكي در و ديوار به هم پيوسته سايه اي لغزد اگر روي زمين نقش وهمي است ز بندي رسته نفس آدم ها سر به سر افسرده است روزگاري است دراين گوشه پژمرده هوا هر نشاطي مرده است دست جادويي شب در به روي من و غم مي بندد مي كنم هر چه تلاش او به من مي خندد نقشهايي كه كشيدم در روز شب ز راه آمد و با دود اندود طرح هايي كه فكندم در شب روز پيدا شد و با پنبه زدود ديرگاهي است كه چون من همه را رنگ خاموشي در طرح لب است جنبشي نيست دراين خاموشي دست ها پاها در قير شب است سهراب سپهری
|
|
#5
02-18-2009
|
||||
|
||||
|
هنوز عاشق ترینم ای تو تنها باور من
به غیر از با تو بودن نیست هوایی بر سر من هنوز عطر تو مونده در فضای خونه ی من هنوزم بی قراره این دل دیوونه ی من فراموشم نکن!فراموشم نکن! تویی تنها دلیل,دلیل بودن من به یاد من باش فراموشم نکن من تشنه ی محبت,درد آشنای تشنه دلم به این جدایی هرگز نکرده عادت ناکامی از تولد همزاد بخت من بود ندارم از تو شکوه ای این سرنوشت من بود فراموشم نکن!فراموشم نکن! تویی تنها دلیل,دلیل بودن من به یاد من باش فراموشم نکن بی تو حدیث عشق رو دیگر باور ندارم جز با تو بودن آرزویی در سر ندارم می پیچد عطر خاطره در خلوت شبهای من تکرار اسم قشنگت شده عادت لبهای من فراموشم نکن!فراموشم نکن! تویی تنها دلیل,دلیل بودن من به یاد من باش فراموشم نکن
|
|
#6
02-21-2009
|
|||
|
|||
|
گوش کن
به صدای دوردست من در مه سنگین اوراد سحرگاهی و مرا در ساکت آینه ها بنگر که چگونه باز با ته مانده های دستهایم عمق تاریک تمام خوابها را لمس می سازم و دلم را خالکوبی می کنم چون لکه ای خونین بر سعادتهای معصومانه هستی من پشیمان نیستم از من ای محجوب من با یک من دیگر که تو او را در خیابانهای سرد شب با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت گفتگو کن و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او بر خطوط مهربان زیر چشمانت
|
|
#7
04-14-2009
|
||||
|
||||
|
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید دل من گرفته زینجا، هوس سفر نداری؟ ز غبار این بیابان؟ همه آرزویم اما.... چه کنم که بسته پایم.... به کجا چنین شتابان؟ به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی (م. سرشک) ویرایش توسط mary.f : 04-14-2009 در ساعت 12:47 PM
|
|
#8
04-14-2009
|
|||
|
|||
|
اگه تو مال من بودی ماه از چشات طلوع می کرد
پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع می کرد اگه تو مال من بودی کلاغ به خونش می رسید مجنون به داد اون دل زرد و دیوونش می رسید اگه تو مال من بودی همه خبردار می شدن ترانه های عاشقی رو سرم آوار می شدن اگه تو مال من بودی قدم رو پاییز میزدیم پاییز می فهمید که ماها زبونشو خوب بلدیم اگه تو مال من بودی انقد غریب نمی شدم من چی می خواستم از خدا دیگه اگه پیشت بودم اگه تو مال من بودی دور خوشی نرده نبود دل من اون آواره ای که شبا می گرده نبود اگه تو مال من بودی چشام به چشمات شک نداشت تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترک نداشت اگه تو مال من بودی جهنمم بهشت می شد قصه ی عشق ما دو تا ، عبرت سرنوشت می شد اگه تو مال من بودی می بردمت یه جای دور یه جا که تو دیده نشی نباشه حتی کمی نور اگه تو مال من بودی ، می ذاشتمت روی چشام بارون می خواستی می بارید ، ابر سفید گریه هام اگه تو مال من بودی برگا تو پاییز نمی ریخت شمعی که پروانه داره ، اشک غم انگیز نمی ریخت اگه تو مال من بودی قفس دیگه اسیر نداشت آدما دارا می شدن ، دنیا دیگه فقیر نداشت اگه تو مال من بودی خیال نمی کنم باشی پس می رم و می کشمت پیش خودم تو نقاشی
|
|
#9
04-28-2009
|
||||
|
||||
|
کاش می دانستیم:
زندگی با همه وسعت خویش، محفل ساکت غم خوردن نیست حاصلش تن به قضا دادن و پس مردن نیست زندگی خوردن و خوابیدن نیست اضطراب و هوس دیدن و نادیدن نیست زندگی جنبش و جاری شدن است زندگی کوشش و راهی شدن است از تماشاگه آغاز حیات تا به جایی که خدا می داند
|
|
| کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان) | |
حالت ترکیبی
|
|
اکنون ساعت 07:54 AM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.