|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|||||||
| شعر در این بخش اشعار گوناگون و مباحث مربوط به شعر قرار دارد |
 |
|
|
ابزارهای موضوع | نحوه نمایش |
|
|
|
#1
07-28-2010
|
||||
|
||||
سرگذشت می خروشد دریا. هیچكس نیست به ساحل پیدا. لكه ای نیست به دریا تاریك كه شود قایق اگر آید نزدیك. مانده بر ساحل قایقی ریخته شب بر سر او، پیكرش را ز رهی ناروشن برده در تلخی ادراك فرو. هیچكس نیست كه آید از راه و به آب افكندش. و در این وقت كه هر كوهة آب حرف با گوش نهان می زندش، موجی آشفته فرا می رسد از راه كه گوید با ما قصة یك شب طوفانی را. رفته بود آن شب ماهی گیر تا بگیرد از آب آنچه پیوندی داشت. با خیالی در خواب. صبح آن شب، كه به دریا موجی تن نمی كوفت به موجی دیگر، چشم ماهی گیران دید قایقی را به ره آب كه داشت بر لب از حادثة تلخ شب پیش خبر. پس كشاندند سوی ساحل خواب آلودش به همان جای كه هست در همین لحظة غمناك بجا و به نزدیكی او می خروشد دریا وز ره دور فرا می رسد آن موج كه می گوید باز از شبی طوفانی داستانی نه دراز. (سهراب سپهری)
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی ) 
|
|
#2
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
مرگ رنگ رنگی كنار شب بی حرف مرده است. مرغی سیاه آمده از راه های دور می خواند از بلندی بام شب شكست. سر مست فتح آمده از راه این مرغ غم پرست. در این شكست رنگ از هم گسسته رشتة هر آهنگ. تنها صدای مرغك بی باك گوش سكوت ساده می آراید با گوشوار پژواك. مرغ سیاه آمده از راه های دور بنشسته روی بام بلند شب شكست چون سنگ، بی تكان. لغزانده چشم را بر شكل های درهم پندارش. خوابی شگفت می دهد آزارش: گل های رنگ سر زده از خاك های شب. در جاده های عطر پای نسیم مانده ز رفتار. هر دم پی فریبی، این مرغ غم پرست نقشی كشد به یاری منقار. بندی گسسته است. خوابی شكسته است. رؤیای سرزمین افسانة شكفتن گل های رنگ را از یاد برده است. بی حرف باید از خم این ره عبور كرد: رنگی كنار این شب بی مرز مرده است. (سهراب سپهری)
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی ) ویرایش توسط behnam5555 : 07-28-2010 در ساعت 12:33 PM
|
|
#3
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
دنگ دنگ . . .، دنگ . . . ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی در پی زنگ. زهر این فكر كه این دم گذراست می شود نقش به دیوار رگ هستی من. لحظه ام پر شده از لذت یا به زنگار غمی آلوده است. لیك چون باید این دم گذرد، پس اگر می گریم گریه ام بی ثمر است. و اگر می خندم خنده ام بیهوده است. دنگ . . .، دنگ . . . لحظه ها می گذرد. آنچه بگذشت، نمی آید باز. قصه ای هست كه هرگز دیگر نتواند شد آغاز. مثل این است كه یك پرسش بی پاسخ بر لب سرد زمان ماسیده است. تند بر می خیزم تا به دیوار همین لحظه كه در آن همه چیز رنگ لذت دارد، آویزم، آنچه می ماند از این جهد به جای: خندة لحظة پنهان شده از چشمانم. و آنچه بر پیكر اومی ماند: نقش انگشتانم. دنگ . . . فرصتی از كف رفت. قصه ای گشت تمام. لحظه باید پی لحظه گذرد تا كه جان گیرد در فكر دوام، این دوامی كه درون رگ من ریخته زهر، وا رهانیده از اندیشة من رشتة حال وز رهی دور و دراز داده پیوندم با فكر زوال. پرده ای می گذرد، پرده ای می آید: می رود نقش پی نقش دگر، دنگ می لغزد بر رنگ. ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی در پی زنگ: دنگ . . .، دنگ . . . دنگ . . . (سهراب سپهری)
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#4
12-16-2010
|
||||
|
||||
|
آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای خوشبختی خودت دعا کنی؟ سهراب سپهري__._,_.___
__________________
شیشه ای میشکند... یک نفر میپرسد که چرا شیشه شکست آن یکی میگوید شاید این رفع بلاست ! دل من سخت شکست ... هیچ کس هیچ نگفت .... غصه ام را نشنید ! از خودم میپرسم : ارزش قلب من از شیشه ی یک پنجره هم کمتر بود ؟
|
|
#5
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
دلسرد
قصه ام دیگر زنگار گرفت: با نفس های شبم پیوندی است. پرتویی لغزد اگر بر لب او، گویدم دل: هوس لبخندی است. خیره چشمانش با من گوید: كو چراغی كه فروزد دل ما؟ هر كه افسرد به جان، با من گفت: آتشی كو كه بسوزد دل ما؟ خشت می افتد از این دیوار. رنج بیهوده نگهبانش برد. دست باید نرود سوی كلنگ، سیل اگر آمد آسانش برد. باد نمناك زمان می گذرد، رنگ می ریزد از پیكر ما. خانه را نقش فساد است به سقف، سر نگون خواهد شد بر سر ما. گاه می لرزد با روی سكوت: غول ها سر به زمین می سایند. پای در پیش مبادا بنهید، چشم ها در ره شب می پایند! (سهراب سپهری)
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#6
07-30-2010
|
||||
|
||||
|
به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست تا دل مرده مگر زنده کني کاين دم ازوست به غنيمت شمر اي دوست دم عيسي صبح آنچه در سر سويداي بنيآدم ازوست نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقيست خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم ازوست زخم خونينم اگر به نشود به باشد ساقيا باده بده شادي آن کاين غم ازوست غم و شادي بر عارف چه تفاوت دارد که برين در همه را پشت عبادت خم ازوست پادشاهي و گدايي بر ما يکسانست دل قوي
|
|
#7
07-30-2010
|
||||
|
||||
سرزمین خیال
کوچه های باریکو بی انتها
و خانه هایی پر از آیینه های امید و طاقچه هایی که بر آنها نشسته است کتابی پیچیده در مخمل سبز ایمان وتهول یقین و رویشی نو و بینشی تازه در خانه ی قلبت را باز کن تا نماند پشت دری بسته محبت ناامیدانه به این عشق سلام مکن غریبانه به این خوشبختی منگر که جغد سیاه بخت شوم سالهاست که از بام خانه ات پریده و آنچه بر جای مانده است پرستوی خبر چینه عاشقیست که خبر میآورد از آسمانی آبی و صاف آسمانی منتظره پرواز پرنده ایست تا او را ببرد ببرد به سرزمینه گرم خیال به سرزمینی با پنجره های گشوده به آبادی به شاخسارانه سبز زیتون و خو شه های زرد گندم و موهای طلایی خورشید به طراوت که از دستهای شبنم می چکد و تازگی بر نوک کوهی نشسته است و خون سرخ شقایق که در رگها جاریست در رگهای دخترانه ساده دله عاشق و بادی که نرمو بی وسوسه میوزد و ریشهای سبز بلند و کوچه های باریکو بی انتها و خانه هایی پر از آیینه های امید و طاقچه هایی که بر آنها نشسته است کتابی پیچیده در مخمل سبز ایمان وتهول یقین و رویشی نو و بینشی تازه آسمانی منتظره پرواز پرنده ایست تا او را ببرد ببرد به سرزمینه گرم خیال به راهی تازه راهی که نه پر از سایه های ترس است نه خالی از احساس اهمیت راهی که منتطره پایست تا در آن قدم بر دارد و منتظره شهامتیست که او را طی کند قدم جلو بگذار ای ساییه گم شده در تیرگیها قدم جلو بگذار و دره خانه قلبت را باز کن تا نماند پشته دری بسته محبت
__________________
|
|
#8
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
مولانای بلخی: اندر دل من مها دلافروز تویی یاران هستند و لیک دلسوز تویی شادند جهانیان به نوروز و به عید عید من و نوروز من امروز تویی  *** حافظ شیرازی: ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی *** سنایی غزنوی: با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز از شام تو قدر آید وز صبح تو نوروز از جنبش موی تو برآید دو گل از مشک وز تابش روی تو برآید دو شب از روز *** خواجوی کرمانی: خیمة نوروز بر صحرا زدند چارطاق لعل بر خضرا زدند لاله را بنگر که گویی عرشیان کرسی از یاقوت برمینا زدند *** ملک الشعرا بهار: رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود درود باد بر این موکب خجسته، درود به هرکه درنگری، شادیی پزد در دل به هرچه برگذری، اندُهی کند بدرود *** فروغی بسطامی: عید آمد و مرغان رة گلزار گرفتند وز شاخة گل داد دل زار گرفتند نوروز همایون شد و روز می گلگون پیمانهکشان ساغر سرشار گرفتند *** منوچهری دامغانی: نوروز، روزگار نشاطست و ایمنی پوشیده ابر، دشت به دیبای ارمنی از بامداد تا به شبانگاه می خوری وز شامگاه تا به سحرگاه گل چینی *** سعدی شیرازی: برآمد باد صبح و بوی نوروز به کام دوستان و بخت پیروز مبارک بادت این سال و همه سال همایون بادت این روز و همه روز *** عبید زاکانی: چو صبح رایت خورشید آشکار کند ز مهر قبلة افلاک زرنگار کند رسید موسم نوروز و گاه آن آمد که دل هوای گلستان و لالهزار کند *** نظامی گنجوی: بهاری داری ازوی بر خور امروز
که هر فصلی نخواهد بود نوروز گلی کو را نبوید آدمی زاد چو هنگام خزان آید برد باد
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#9
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
بهار گنبد مشكین شده است چرخ ز بوی بهار غالیه پیوند گشت باد ز رخسار یار دی به تمنای دوست خیمه به باغی زدم تا به كف آرم گلیث از رخ او یادگار از دل سوزگی فاخته آمد به من داد مرا از شربت انده گسار گفت به احوال خویش سخت فرو مانده ای گفتم تدبیر؟ گفت سست نبودن یه كار پیش شكوفه شدم، ریختن آغاز كرد گفتم این چیست؟ گفت: قاعده روزگار یاسمن اندر عرق راند بر آهنگ او گفتم مشتاب! گفت: قافله بربست بار نر گس چو چشم دوست غمزه بر من بر گماشت گفتم زنهار! شرط بود زینهار گل ز سر طنز گفت: چیست به دامن تو را؟ گفتم زر است. گفت: نیست بدین اختصار بلعجب آمد به چشم شكل بنفشه مرا گفتم این چیست؟ گفت: حلقه زلف نگار گرد رخ شنبلید داشت نسیم از بهشت گفتم مشك است؟ گفت: خاك در شهریار عماد شهریاری
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#10
07-28-2010
|
||||
|
||||
|
بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد نگار آمد نگار آمد نگار بردبار آمد صبوح آمد صبوح آمد صبوح راح و روح آمد خرامان ساقی مه رو به ایثار عقار آمد صفا آمد، صفا آمد که سنگ و ریگ روشن شد شفا آمد شفا آمد شفای هر نزار آمد حبیب آمد حبیب آمد به دلداری مشتاقان طبیب آمد طبیب آمد طبیب هوشیار آمد سماع آمد سماع آمد سماع بی صداع آمد وصال آمد وصال آمد وصال پایدار آمد ربیع آمد ربیع آمد ربیع بس بدیع آمد شقایق ها و ریحان ها و لاله خوش عذار آمد کسی آمد کسی آمد که ناکس زوکسی گردد مهی آمد مهی آمد که دفع هر غبار آمد دلی آمد دلی آمد که دلها را بخنداند می ای آمد می ای آمد که دفع هر خمار آمد کفی آمد کفی آمد که دریا دُرّ ازو یابد شهی آمد شهی آمد که جان هر دیار آمد کجا آمد کجا آمد کزینجا خود نرفته است او ولیکن چشم گه آگاه و گه بی اعتبار آمد ببندم چشم و گویم شد، گشایم گویم او آمد و او در خواب و بیداری قرین و یار غار آمد کنون ناطق خمش گردد کنون خامش به نطق آمد رها کن حرف بشمرده که حرف بی شمار آمد (مولانا)
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
| کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان) | |
حالت ترکیبی
|
|
اکنون ساعت 05:57 AM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.