|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|||||||
| شعر در این بخش اشعار گوناگون و مباحث مربوط به شعر قرار دارد |
 |
|
|
ابزارهای موضوع | نحوه نمایش |
|
|
|
#1
10-05-2010
|
||||
|
||||
باز پاييز
__________________
یک پاییز فقط برای من و تو ویرایش توسط shokofe : 10-05-2010 در ساعت 12:30 PM 
|
|
#2
10-05-2010
|
||||
|
||||
این شعر زیبا تقدیم به تمام شیرزنان کرد ایران زمین:)
... تو زنی مردانه ای، سالاری و از مرد هم پیشی. جامه جنست زن است، اما درد و غیرت در تو دارد ریشه ای دیرین. کم مبین خود را، که از بسیار هم بیشی. گوهر غیرت گرامی دار، ای غمگین. مرد، یا سالار زن، باید بدانی این ، کاندرین روزان صدره تیره تر از شب، اهل غیرت روزیش درد است. خواه در هر جامه، وز هر جنس، درد قوت غالب مرد است... (( باز در آنجا چه غوغائی ست؟ )) (( باز پرسیدم – چه بلوائی ست ؟ )) گرچه بیرون ست ازین پر چین و (( بند )) اما نیست چندان دور. آنچه آن جا بگذرد، اغلب می توان دید و شنید، الا آن که خواهند از کسان مستور. باز می پرسم، چه غوغائی ست ؟ در کنار آن اطاق سرخ، آن فرجام (( منصوری )) باز هم گویا شیونی، جمعی، تماشائی ست. آن چه می آید به گوش، از آن نه چندان دور شیونی از مادری، کامل زن ست انگار، باغ و بستان سوخته ی کاشانه بر بادی ست. آن چه می آید به چشم، اما سر و قدی، شاخ شمشادی ست. اینک از آن جا پیش می آید که گوید چیست، آن دو مو، سر پاسبان ترک ما، با چشم نمناکش. پس ببین آن جا چه ها رفته ست که دل یک تکه سنگ سخت هم سوزد، او شکسته بسته می گوید سخن، با لحن غمناکش : (( پیر زن ، یک ماه پیش از این به ملاقات پسر آمد دید او را... و نصیحت ها... ولی بی فایده سوی (( وطن )) برگشت. _ سوی ده یا ایلی از اطراف کرمانشاه_ پیرزن برگشت. تا که تمهیدی کند، فکری کند، شاید که جوانش را از خر شیطان فرود آرد. رفت تا بیاید با عروس خود که از آن زندانی یک دنده طفلی در شکم دارد. در همین مدت قضایا (( طور دیگر )) شد. پیرزن، بدبخت، این نوبت با عروس باردار خود به دیدار پسر آمد. حیف، اما حیف! چند روزی از (( قضایا )) دیر تر ... )) با توام من ، آی دخترجان ! شیردختر، ای شکوفه ی میوه دار ایل ! تیهوی شاهین شکار کرد! که به تاری از کمند گیسویت گیری صد چنان سهراب یل را ، آن که نتوانست نازنین گردآفرید گرد. گرچه دانم گریه تسکین می دهد دردت، لیک دختر جان ! نبیتم رو بگردانی به گرییدن. هی، بگردم قد و بالا، سرو بستانت! من نمی خواهم ببیند دشمن بی رحم نامردم قطره ای هم اشک وحشت پای چشمانت. آن دو آهویی که می دانم که دو ببر خشمگین دارند، در زنجیر مژگانت. هی بگردم دخترم را، دختر با غیرتم، هم میهن کردم! من یقین دارم که می بینی کاین زمان آبشخور ما ، از چه رود بی سر و پایی ست؟ و کشان ما را به سوی خویش چه لجن در ذات، دریایی ست؟ خوب می دانم، که دانی خوب که چه بد دهری و دنیایی ست. با شبی چونین در کمین ما چه بد روزی و فردایی ست. تو زنی مردانه ای، سالاری و از مرد هم پیشی. جامه جنست زن است، اما درد و غیرت در تو دارد ریشه ای دیرین. کم مبین خود را، که از بسیار هم بیشی. گوهر غیرت گرامی دار، ای غمگین. مرد، یا سالار زن، باید بدانی این ، کاندرین روزان صدره تیره تر از شب، اهل غیرت روزیش درد است. خواه در هر جامه، وز هر جنس، درد قوت غالب مرد است. بازمانده زآن جوانمرد، آنچه دادندت عزیزش دار گرچه کتف آرا و سر پیچ و کمربندی، لیک میراث از دلیری بی هماورد است. آن که در دنیای نامرد حقیقتهای امروزین مرد و مردی راستین باشد رستم افسانه اش، زالی به ناوردست. گر پسر زادی، کمربند پدر بسپار و وادارش همچو مردانه و بی باک بربندد. ور دگر زادی، بگو او نیز گر به سر خواهد پیچاک پدر بندد، ماده شیری با خاطر، بی خوف باشد، تا که آن میراث بر سر و گردن چو یال شیر نر بندد. دخترم! ای دختر کرد، ای گرانمایه یادگار آن شهید، آن پهلوان با توست. قصر شیرین جوانی، ای بهین تندیسه جان دار زیبائی بیستون غیرت کرمانشهان با توست. قدر بشناس و گرامی دار، دختر جان نطفه یک قهرمان با توست!
|
|
#3
10-05-2010
|
|||
|
|||
|
مرا ان شب مچل کردی و رفتی رقیبم را بغل کردی و رفتی مرا اهل دوا و چای پر رنگ مرا اهل غزل کردی و رفتی حضورت اعتبار بازیم بود چکم را بی محل کردی و رفتی حواسم حین بازی مان کجا رفت اتل کردم متل کردی و رفتی تو هر چه با من بیچاره کردی شب ماه عسل کردی و رفتی من عادت کرده بودم به دماغت دماغت را عمل کردی و رفتی 
|
|
#4
10-06-2010
|
||||
|
||||
|
زیر باران بیا قدم بزنیم حرف نشنیده ای بهم بزنیم نو بگوییم و نو بیندیشیم عادت کهنه را بهم بزنیم و ز باران کمی بیاموزیم که بباریم و حرف کم بزنیم کم بباریم اگر...ولی همه جا عالمی را به چهره نم بزنیم چتر را تا کنیم و خیس شویم لحظه ای پشت پا به غم بزنیم قلم زندگی به دست دل است زندگی را بیا رقم بزنیم "سالکم" قطره ها در انتظار تو اند زیر باران بیا قدم بزنیم
|
|
#5
10-07-2010
|
||||
|
||||
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#6
10-12-2010
|
||||
|
||||
|
برایم مداد بیاور مداد سیاه
میخواهم روی چهرهام خط بکشم تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم! یک مداد پاک کن بده برای محو لبها نمیخواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند! یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم شخم بزنم وجودم را ... بدون اینها راحتتر به بهشت میروم گویا! یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد و بیواسطه روسری کمی بیاندیشم! نخ و سوزن هم بده، برای زبانم میخواهم ... بدوزمش به سق ... اینگونه فریادم بی صداتر است! قیچی یادت نرود، میخواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور کنم! پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزی! مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت. میدانی که؟ باید واقعبین بود ! صداخفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر! میخواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب، برچسب فاحشه میزنندم بغضم را در گلو خفه کنم یک کپی از هویتم را هم میخواهم برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد، فحش و تحقیر تقدیمم میکنند، به یاد بیاورم که کیستم! ترا به خدا ... اگر جایی دیدی حقی میفروختند برایم بخر ... تا در غذا بریزم ترجیح میدهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم ! سر آخر اگر پولی برایت ماند برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند، بیاویزم به گردنم ... و رویش با حروف درشت بنویسم: من یک انسانم من هنوز یک انسانم من هر روز یک انسانم! شعری از غاده السمان
|
|
#7
10-07-2010
|
||||
|
||||
|
هرجایی
از پيش من برو كه دل آزارم ناپايدار و سست و گنه كارم در كنج سينه يك دل ديوانه در كنج دل هزار هوس دارم قلب تو پاك و دامن من ناپاك من شاهدم به خلوت بيگانه تو از شراب بوسه من مستی من سر خوش از شرابم و پيمانه چشمان من هزار زبان دارد من ساقيم به محفل سرمستان تا كی ز درد عشق سخن گوئی گر بوسه خواهی از لب من، بستان عشق تو همچو پرتو مهتابست تابيده بی خبر به لجن زاری باران رحمتی است كه می بارد بر سنگلاخ قلب گنه كاری من ظلمت و تباهی جاويدم تو آفتاب روشن اميدی برجانم، ای فروغ سعادتبخش دير است اين زمان، كه تو تابيدی دير آمدی و دامنم از كف رفت دير آمدی و غرق گنه گشتم از تند باد ذلت و بدنامی افسردم و چو شمع تبه گشتم
__________________
سعی کن آنقدر کامل باشی که بزرگترین تنبیه تو برای دیگران ، گرفتن خودت از آن ها باشد
|
|
#8
10-08-2010
|
||||
|
||||
|
شعر زیبای حمید مصدق و جواب زیبای فروغ به او ... "حميد مصدق خرداد 1343" تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلود به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز، سالهاست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت "جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق" من به تو خنديدم چون كه مي دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي پدرم از پي تو تند دويد و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه پدر پير من است من به تو خنديدم تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك دل من گفت: برو چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را... و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام حيرت و بغض تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
#9
10-08-2010
|
||||
|
||||
ما نمی توانیم با هم باشیم اورهان ولی
__________________
سوال نکن تا به تو دروغ نگویند
|
|
#10
10-09-2010
|
||||
|
||||
|
مـــــــاه مهــــر ..."
بــــــوی مـــــــاه مهــــر ..."
فقط بوی ماه مهر نبود... دلهره های ناتمام شب هم بود... عشق کیف و بوی ورق کتابهایت و پاکن میلان... مداد شمعی های از کمر شکسته و کج کوله ات... دعوای ساندیس و پشمک... نیمکتهایی که صدای قیژ قیژشان تمامی نداشت... کیف همکلاسی ات که همیشه سد راه نگاه های دزدکی ات بود نامه های توی جامیزت هم بود... ضربدرهایی که مبصر انگار روی روح و جسمت میکشید... یک بوی دیگر هم بود.. بوی گچهایی که تو صورتی اش را دوست داشتی... صدای اشنای قدمهای مراقب که تنت را میلرزاند... درد تلخ خط کشهای چوبی... صدای شق لیوان تاشو... بوی صابون کاغذی... خنده های مستانه ی زنگ ورزش و شعر هایی که بلد بودی... "عمو زنجیر باف" دستمال پشت سر کی بندازم" پول خورد های دوست داشتنی و ساندویچهای کثیف... روپوشهای یک رنگ و یک شکل... تصمیم لعنتی کبری و چوپان بخت برگشته ی دروغگو.. پرتقال فروشی پرتقالهایش از قرار... پیکی که تو هیچ وقت به "لبخندهایش" نخندیدی... خودکار قرمز معلمت... ....بودند...بودند...بودند و تو هیچوقت بودنشان را نفهمیدی...همانجور که رفتنشان را نفهمیدی
__________________
شاره که م , به ندی دلم , ئه ی باغی مه ن
ره وره وه ی ساوایه تیم , سابلاغی مه ن دل به هیوات لیده دا , لانکی دلی تو له وه رزی یادی مه ن دا , سه رچلی خالید حسامی( هیدی )
|
|
| کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان) | |
حالت ترکیبی
|
|
اکنون ساعت 09:53 AM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.